Strandapósturinn - 01.06.1985, Síða 30

hann ekkert en hann var sagður hæglátur og orðheppinn. Lands-
drottinn Andrésar var einu sinni að hafa það í flimtingum, að
dóttir hans væri farin að þykkna undir belti. Þá svaraði Andrés:
„Eg býst við að barnið hennar Veigu minnar sé jafnskylt okkur
báðum.“ Sonur landsdrottinsins var faðir að barninu.
27. Etur selinn Ólafur
Ólafur Björnsson bjó að Kolbeinsá. Hann var bróðir Þorvaldar
Björnssonar prests að Melstað. Ólafur hafði á sínum yngri árum
farið til Noregs og lært búvísindi. Á Kolbeinsá var og er mikil sel-
veiði og dúntekja, svo sem að er vikið í bragnum.
Ólafur var myndarkarl en nokkuð hrjúfur í munninum, að því
er sagt var. Gælunöfn þau, er hann gaf börnum sínum, gætu bent
til þess að svo hafi verið. Son sinn einn kallaði hann Kepp, dóttur
sína eina kallaði hann Sperrirófu, önnur dóttir hans hlaut nafnið
Rassgatshyrna. Allt var þetta í gamni gert, því karl var mjög barn-
góður og lét sér annt um börn sín. Annars kynntist ég Ólafi ekkert,
sá hann aðeins nokkrum sinnum þegar ég var krakki, en aldrei
heyrði ég annars getið en að hann væri vinsæll hjá sveitungum
sínum og ég minnist þess ekki að hann hafi nokkru sinni átt í úti-
stöðum við aðra menn.
28. Alla snuðar Þórðarbur
Jón Þórðarson bjó lengi í Skálholtsvík. Jósep á Melum vóg að
honum ómaklega í brag sínum. En Jón gamli borgaði fyrir sig, því
hann var vel hagmæltur. Jóni gamla fannst að vonum að ómak-
lega væri að sér sneitt. Gerði hann tvær eða þrjár vísur til Jóseps
og fór hinum háðulegustu orðum um yrkingar hans, gerði það
meðal annars að tillögu sinni að Alþingi veitti honum skáldalaun.
Því miður kann ég ekki þessar vísur. Ég heyrði þær fyrir nokkrum
árum af vörum manns sem nú er látinn.
Jón var sem fyrr segir prýðilega hagorður eins og eftirfarandi
vísa ber vott um:
28