Strandapósturinn - 01.06.1985, Page 113

Því gaf vel að róa til fiskjar, vitja um net og ganga um ástarslóð-
ir Þórbergs er hann leitaði elskunnar sinnar Arndísar er frá segir í
bók hans Islenskur aðall, en þar réð hún litum daganna jaótt hún
væri að vísu staðgengill annarrar sem ekki mátti nefna meðan
bæði byggju ofar moldu.
Þá var hugurinn ekki enn of bundinn óbirtu kvæði um hernám-
ið sem síðar þetta sumar kom í „Vinnunni“ eða afleiðingum
deilna á framboðsfundi sem leiddu til þess að flutt var úr timbur-
húsinu litla og fenginn traustur æskuvinur, Sigurjón á Hlaðhamri
til að aka okkur heimilisfólkinu í veg fyrir norðanrútuna.
Nú nær fjörutíu árum síðar er ég sit í bókastofu minni og festi
línur þessar á blað finnst mér hergnýr horfins tíma hafi verið eins
og blástur á hrungjarnar skýjaborgir en eftir stendur það sem er
ofar öllu að síðasta óskin Borðeyri til handa megi rætast, að þar fái
sem flest lítil börn að alast upp og ganga um fjörur í góðri fylgd,
en enn mun vera hægt að fleyta skeljaskipum á blálygnunni sem
oft gafst innanvert við Tangann því að þar sem börnin eru þar er
framtíðin en því gleyma misvitrir menn oftar en ekki.
111