Strandapósturinn - 01.06.1985, Blaðsíða 121

það að ég lagði árar í bát og lúpaðist heim í tjald. Þar með var
veiðiskapurinn allur.
Eftir að við höfðum borðað skriðum við ofaná og undir striga-
pokana okkar og fórum að sofa.
Við höfðum ekki sofið lengi er við vöknuðum við kuldann í
tjaldinu. Það virtist engan árangur bera, þótt við hjúfruðum okkur
hvor að annarri. Því risum við upp og nú var prímusinn tekinn
fram og kveikt á honum. Og til þess að eyða ekki olíunni til ónýtis
hituðum við okkur kakó. Svo lögðumst við fyrir á ný, saddar og
ánægðar. Við heyrðum súldina gnauða á þakinu og vöfðum tepp-
in og strigapokana sem fastast að okkur. En ekki hafði bölvaður
kuldinn sagt sitt síðasta orð. Enn vöknuðum við skjálfandi af
kulda. Við hýddum utan af okkur teppaleppana og tókum prímus-
inn fram. Nú vildum við auka tilbreytni í upphitunarkostinum og
suðum okkur hafragraut. Að honum etnum lögðumst við til
svefns á ný.
Svona leið nóttin við stutta dúra og kakó og hafragrautarát.
Okkur taldist til, að við hefðum étið fimm sinnum hafragraut og
drukkið sex sinnum kakó.
Loks varð klukkan átta að morgni og við risum upp úr bosinu
og skriðum út.
Úhú, þar blasti við okkur eyðileg mýrin og úlfgrátt vatnið. Þó
var okkur ljóst, að þokunni var heldur að létta. Allt var þó renn-
andi blautt og samviskan stakk okkur í hjarta, þegar við minnt-
umst kláranna, okkar elskulegu fararskjóta, sem myndu vera í ná-
grenninu, heftir og vesælir í bleytunni.
En það var nú það. Hvar voru þeir? Þó að við hlypum upp á
hóla og skimuðum um allan sjóndeildarhringinn sást hvorki hold
né hams af þeim. Já, vissi ég ekki bankabygg, bölvaðir klárarnir
stroknir. Það var enginn efi á því. Slóðin lá gegnum döggina ofan
í dalinn. Auðvitað yrðum við að elta þá og það strax. Með tvær —
þrjár brauðsneiðar í vasanum og beislin á öxlinni örkuðum við
ofan í dalinn og röktum spor hestanna.
Eftir langa göngu — það var komið fram að hádegi — vorum
við komnar ofan að Feykishólum. Menn geta ímyndað sér hugsan-
ir okkar, þegar við, þreyttar og gramar, sáum tvo ljósa hesta á beit
119