Strandapósturinn - 01.06.1985, Blaðsíða 122

þar í túninu. Við laumuðumst niður árbakkann og komum að
klárunum neðan frá, læddumst að þeim í skjóli rústanna. Þeir
urðu svo rothissa, að við vorum búnar að hafa hendur á þeim
áður en þeir áttuðu sig. Og ólundarsvipurinn á þeim, þegar við
snerum þeim til fjalls aftur, var alveg óborganlegur. Dagur var að
kveldi kominn, þegar við sáum aftur okkar ágæta náttstað, því
auðvitað slóruðum við á leiðinni uppeftir og fórum ótal útúrkróka.
Við vorum dauðþreyttar eftir leitina að hestunum og skriðum því
fljódega í bosið, eftir að hafa gert allar þær ráðstafanir, sem okkur
hugkvæmdist, til að halda klárunum hjá okkur yfxr nóttina. Höftin
fundum við í slóð þeirra um morguninn, þó ekki á sama stað, en
ekki langt frá tjaldstaðnum.
Þetta voru nefnilega ansi glúrnir klárar, þeir höfðu lært af einni
hryssunni að nudda af sér beisli og nasla af sér höft. Nú skyldu
þeir ekki sleppa, heldur vera þrælreyrðir, og það þótt þeir yrðu að
standa upp á endann alla nóttina. Eg batt á þá beislin, og beisla-
taumana í töglin á þeim, síðan hefti ég þá á ffarn- og afturfótun-
um og setti stag úr tagli annars þeirra í eitt tjaldstagið.
„Geta þeir ekki hengt sig í þessu?“ spurði Sóla, sem vorkenndi
kiáragreyjunum.
„Þeim er þá skrattans nær“ svaraði ég og lét mig hvergi.
Þessa nótt vöknuðum við ekki, það hafði hlýnað í veðri og við
vorum uppgefnar. En morguninn eftir, þegar við ætluðum að
heilsa upp á syndaselina frá deginum áður, var eins og fyrri, eng-
an hest að sjá, aðeins snærisslitur við tjaldstagið. Hvort áttum við
heldur að reiðast eða hlæja? Okkur varð fyrst fyrir að flissa eins og
fífl. En svo rifjaðist upp fyrir okkur þrautagangan frá því daginn
áður, sem nú varð að endurtaka og þá fór að sjóða á okkur.
Og það voru hafðar hraðar hendur á því, að fá sér bita og
smyrja sér nokkrar sneiðar í nestið. Og þungar undir brún örkuð-
um við af stað.
Við Feykishóla var engan hest að sjá. Við þrömmuðum fram
hjá án þess að stansa. Þess vegna komum við nógu snemma til að
sjá hestana hverfa bak við Arnarhólinn. Auðsjáanlega æduðu þeir
að fara heybandsgötuna, sem lá yfir ána neðan við hólinn. Nú lá
i20