Strandapósturinn - 01.06.1997, Side 76

járnsmíðum lauk Þorsteinn í
Kaupmannahöfn vorið 1851 og
um sumarið flutti hann aftur
heim í Vatnsdalinn þar sem
hann kvæntist um haustið Her-
dísi dóttur séra Jóns Eiríkssonar
á Undirfelli. Þau hófu strax bú-
skap á Hjallalandi auk þess sem
Þorsteinn stundaði járnsmíðar.
Sex ár bjuggu þau við þröngan
kost á Hjallalandi en árið 1858
fluttu þau að Kollafjarðarnesi
með börn sín en þá bjó þar As-
geir Einarsson alþingismaður.
Ekki var vist þeirra þar löng og
árið 1862, fjórum árum síðar,
voru þau flutt að Kjörvogi þar
sem þau bjuggu það sem eftir
var ævinnar.
Hinn mikli áhugi Þorsteins á járnsmíðum kemur vel fram í
bréfum hans til Torfa í Olafsdal en í þeim er þetta sameiginlega
áhugamál þeirra oft reifað. I bréfi til Torfa, dagsettu 16. nóvem-
ber 1861 að Kollafjarðarnesi, skrifar hann: „Eg er skjálfhentur
því ég er níkominn inn úr smiðjunni og var að smíða skrúfstikki
og komust báðir kjaptarnir af, 2ær kaffi-kvarnir hefí smíðað í
vetur ..." Og í öðru bréfí spyr hann Torfa um „annað hvört for-
skrift eða mínd af Herfum sem þú gatst um í brjéfi þínu til mín
því ég hefi hug á að smíða það í vetur ... því þó ég hafi einu sinni
smíðað hervi á fista ári mínu á Hjallalandi þá er ég búinn að
gleima því.“
Hina margvíslegustu hluti smíðaði Þorsteinn og vílaði hann
ekki fyrir sér að hanna eða smíða hluti sem töldust nýstárlegir.
Fyrstur setti hann upp og notaði bátavindu á Ströndum, og
hann smíðaði plóga og herfi og notaði einna fyrstur Stranda-
manna. Kaffikvarnir, kleinujárn og fleiri smáhlutir eru til eftir
hann og sagt var að handbragðið á þeim væri svo gott sem
danskt væri. Fæðingartengur gerði Þorsteinn og notaði, og svo
Þorsteinn Þorleifsson og Herdís
Jónsdóttir, Rjörvogi.
74