Strandapósturinn - 01.06.1997, Blaðsíða 89

sem leið liggur yfir Naustvíkurskörð og Reykjarfjörð á hafísnum.
Ferðin var erfið en tókst giftusamlega við þær aðstæður. Sjúk-
lingurinn náði heilsu og lifði fjölmörg ár eftir það.
Eg hefi hér farið nokkrum orðum um sjúkraflutninga hér
áður fyrr og hverjum erfiðleikum þeir voru háðir. En þetta var
aðeins inngangur að þeim sjúkraflutningi sem ég var sjálfur þátt-
takandi í þó hann'væri í engu sögulegur í líkingu við það sem
hér var lítillega sagt frá.
Það var komið fram í nóvember 1922 þegar Pétur Guðmunds-
son bóndi í Ofeigsfirði varð veikur. Agerðist það svo að hann
lagðist í rúmið. Kristmundur Guðjónsson, sem var þá læknir
okkar og átti heirna á Kúvíkum, var sóttur til Péturs. Sagði hann
að koma þyrfti Pétri til sín á Kúvíkur til þess að hann gæti veitt
honum þá hjálp sem hann þyrfti. Til þess voru engin ráð önnur
en að fara með hann á báti frá Ófeigsfirði til Kúvíka. Á hesti gat
hann ekki setið. I Ófeigsfirði var þá orðið mannfátt. Hjá Pétri
voru ekki aðrir utan þeirra hjóna, en synir þeirra ungir, Jói mál-
lausi og Rósa Samúelsdóttir. Á búi Guðmundar Péturssonar
voru ekki aðrir karlmenn en Jón Arngrímsson og ég þá 17 ára.
Því varð að fá einhverja menn að til að flytja Pétur. Til for-
mennsku þeirrar farar var fenginn Finnbogi á Finnbogastöðum
og til fylgdar honum fór ég og Guðjón bróðir minn á Seljanesi.
Hann var alltaf tilbúinn og sjálfsagður þegar einhvers þurfti
með í Ófeigsfirði. Hann var ári eldri en ég. En ég get með engu
móti munað hver var sá ijórði sem var með í þessari för. Það gæti
hafa verið Albert bróðir minn, en ég held þó ekki.
Nokkru síðar kom Finnbogi norður þegar honum þótti lík-
legt að veður gæfist til að fara þessa ferð. Og hinir aðkomnu
voru líka komnir á staðinn. Til þessarar farar var tekinn sexær-
ingurinn í Ófeigsfirði, Heppinn. Aðrir bátar voru of litlir til þess
að hægt væri að búa um sjúkling í sjúkrarúmi, sem var allstór
kassi sleginn saman í þessum tilgangi til þess að hægt væri að
hlúa sem best að sjúklingnum.
Lagt var af stað snemma morguns og ferðin hafin. Búið var
um sjúkrakassann sem best mátti við koma og hlýjar dúnsængur
hafðar til að halda honum heitum meðan á ferðinni stæði. Veð-
87