Strandapósturinn - 01.06.2000, Qupperneq 72

þriggja þáverandi bænda þar kom með okkur á rekann ásamt
elstu sonum sínum. Viðinn átti að taka í Sigluvík sem er norðan
Geirólfsgnúps í landi Reykjafjarðar. Var nú haldið þangað, bát-
unum lagt skammt frá landi og róið í land á skektu. Viðnum var
velt til sjávar, slefað út að bátunum og tekinn um borð með
handafli en stærri bolir á skrúftógi. Þetta var mikill mannskapur
og allir vanir vinnu á rekafjörum. Það tók því ekki langan tíma
að ferma bátana í góða veðrinu.
Þegar búið var að hlaða Ofeig og hann orðinn siginn kom í
ljós að hann lak rnikið enda búinn að standa árum saman á
landi og orðinn gisinn. Þurfti að dæla stanslaust úr honum með
handdælu sem í honum var. Nú voru dregin upp legufæri og
haldið af stað. Ferðinni var heitið að Stóra-Ósi í Miðfirði.
Friðrik Arinbjörnsson bóndi þar hafði milligöngu um sölu á
viðnum. Var nú haldið austur og suður með Ströndum í logni
og góðu veðri. Ferðin sóttist seint enda bátarnir mikið hlaðnir
og vélaraflið lítið. Við vorum þrír í Ófeigi, Ketill, Guðjón og ég.
Einn jós en hinir pumpuðu til skiptis og var það þrælavinna því
lekinn minnkaði lítið. Við vorum komnir inn fyrir Gjögur þegar
þoku lagði yfir en áfram var haldið og siglt eftir kompás með
stefnu á Miðfjörð og gekk rólega.
Eftir langa siglingu í þokunni urðu menn þess varir að bátarn-
ir voru komnir upp á grynningar og rétt flutu. Var nú stoppað
og réðu menn ráðum sínurn. Sýndist nú sitt hverjum um stað-
setningu. Loks grillir í land. Ekki þekktu menn sig þar og héldu
enn kyrru fyrir. Sást þá hvar kom maður ríðandi á hesti með
sjónum, náðist tal af honum og kom þá í ljós að við vorum rétt
innan við fllugastaði á Vatnsnesi. Flöfðum við því verið heldur
austarlega og lent upp á grynningum sem mikið er af með
Vatnsnesinu að vestan. Var nú haldið frá landi í vestur nokkra
stund og síðan aftur tekin stefna til suðurs á Miðfjörð. Nokkru
síðar létti þokunni og var þá haldið inn undir sand og lagst þar.
Dreif nú bændur að Ósi og voru komnir til að taka á móti
viðnum. Komu nokkrir um borð í bátana til að kasta viðnum í
sjóinn, en komið var fram yfir hádegi og talsverð innlögn sem
skilaði viðnum upp í sandinn. Eiríkur Drangabóndi var í landi
og kenndi bændum að taka viðinn á land með skrúftógum sem
70