Strandapósturinn - 01.06.2000, Blaðsíða 126

arvíkinni. Mennirnir um borð höfðu orðið varir við skektuna,
en um leið og rokið skall á hvarf hún í særokið. Ekki gátu þeir
komið til hjálpar, því þeir sáu það eina ráð til bjargar að lensa
undan veðrinu. Seinna kom þessi skúta upp undir land og
sögðu skipveijar þá þau tíðindi að bátur með tveim mönnum
hefði farist út af Skjaldabjarnarvík í rokinu. Ekki datt þeim í hug
að nokkur á smáskel kæmist lífs af í slíku veðri. Fátt sýnir betur
samheldni fólksins þarna en að daginn eftir veðrið kom maður
frá Reykjafirði bara til þess að vita hvort eitthvað hefði orðið að.
Þó vissu menn ekki að þeir félagar höfðu verið á sjó.
Eins og áður segir er Bjarnarfjörðurinn langur og mjór og
skerst inn í landið frá austri til vesturs. Að norðanverðu heldur
Randafjallið að og skýlir fýrir norðanáttinni. Hlíðin er brött með
hamrabelti efst. Grösugt er í Bjarnarfirði, sérstaklega norður-
hlíðar hans, og sumarbeit ágæt. Fé sótti í Bjarnarfjörð að sumri,
en erfitt gat verið að ná því þaðan á haustin, ef gerði snögg
norðanáhlaup. Fara varð með féð út með hlíðinni norðanverðri
en þar þurfti að fara kleifarnar og Illaklif, tæpar götur og erfið-
ar, sérstaklega í snjó og harðfenni. Við bætist mikil snjóflóða-
hætta ef svo hagaði til að snjóað hafði á harðfenni.
Einhveiju sinni er Pétur var að huga að fé fýrripart vetrar,
lendir hann í snjóflóði á leið sinni út með firðinum. Hann barst
með flóðinu út í sjó. Það varð honum til lífs að hann lenti í
röndinni á flóðinu og önnur höndin var laus svo hann gat krafs-
að sig lausan og komist til lands. Ef til vill hefur honum þá orð-
ið ljóst að svo erfið og hættuleg væri lífsbaráttan fýrir einyrkja
með stóran barnahóp, að ekki væri það leggjandi á konuna að
þurfa sífellt að bíða heima upp á von og óvon um hvort hann
skilaði sér. Félli fyrirvinnan frá beið heimilisins ekkert annað en
að sundrast.
Eitt sumarið var verið að hirða hey og allir voru út á túni að
taka saman og koma heyinu heim í hlöðu, nema elsti sonurinn
sem tók á móti heyinu og kom því fýrir. Hann átti jafnframt að
sjá um að halda eldinum lifandi í eldavélinni. Það var tafsamt og
þurfti hann að fara úr hlöðunni til að bæta á eldinn. Kannski
hefur hann bætt fullmikið á í einu, því fólkið á túninu tók eftir
því að það var farið að rjúka upp úr þekjunni. Þá hafði kviknað
124