Strandapósturinn - 01.06.2000, Qupperneq 129

legum sjúkdómi hjá elsta syninum. Hann fór að ganga í svefni
og oftar en ekki fannst honum eins og það væri kviknað í. Stökk
hann þá fram úr rúminu og hrópaði eldur, þótt steinsofandi
væri. Þetta var erfitt og mikið áhyggjuefni. Einn af síðnstu vetr-
unum í Skjaldabjarnarvík, hrökk fólkið upp við að hann hrópar
eldur, eldur. Svo heyrðist brothljóð, síðan varð örstutt þögn og
svo þetta sérkennilega hljóð, sem aldrei gleymist, þegar blóð-
bunan skall á gólfinu. Það er í dauðans ofboði kveikt ljós.
Gluggarúða er brotin og drengurinn hefur skorið sig þvert yfir
úlnliðinn, sundur allar æðar og taugar. Ekkert er hægt að gera
annað en að reyna að stöðva blóðrásina og binda um sárið. Eng-
an lækni er að hafa og enginn leið að bijótast um hávetur með
stórslasaðan ungling til Isafjarðar. Það verður að bíða og vona.
En hendin er að mestu ónýt, fingurnir kreppast upp í lófann og
höndin er blá og máttlaus þar sem ekki berst nægt blóð til henn-
ar. Ekki er ótrúlegt að á þessum erfiðu stundum haft Pétur og
Sigríður tekið ákvörðun um að llytja burt, þangað sem aðstæð-
ur væru betri og styttra í læknishjálp.
A Isafírði var komið sjúkrahús og þar voru ungir og hæfir
læknar. Það er því ekki beðið boðanna. Um leið og fært var vest-
ur var drengnum komið undir læknishendur. Nóttina áður en
lagt er af stað dreymir Sigríði að til hennar komi kona, fríð sýn-
um og glæsileg. Sigríði finnst hún segja við sig: „Það er leiðin-
legt að þið skuluð vera að fara þar sem okkur hefur alltaf samið
svo vel.“ Og henni finnst að hún spyiji sig hvort það sé eitthvað
sem hún geti gert fyrir hana að lokum. „Það er þá bara það, ef
þú getur gert eitthvað fýrir höndina á honum syni mínum.“ Sig-
ríði finnst hún taka um höndina, horfa á örið og segja: „Það
verður erfitt en ég skal reyna.“
Þegar til Isafjarðar kom, segja læknarnir að hann komi alltof
seint, en þeir skuli sjá til hvað þeir geti gert. Sárið er tekið upp,
taugar og æðar sóttar upp eftir handleggnum og reynt að koma
öllu í samt lag. Og kraftaverkið gerðist og engir urðu meira
undrandi en læknarnir. Höndin tók undraverðum framförum
og varð næstum jafn góð. Sigríður var ekki í nokkrum vafa um
að huldukonan góða hafi lagt blessun sína yfir störf læknanna.
Arið 1931 fluttu þau Bergur og Svanfríður til Reykjafjarðar til
127