Strandapósturinn - 01.06.2003, Qupperneq 118

Um borð í Munda sáu menn hvað gerst hafði en gátu ekki að-
hafst, Einar Samúelsson (Muggur) formaður var ókunnugur við
Skerið og treysti sér ekki til að lenda. Töluðu þeir við mennina
á Skerinu og flýttu sér síðan í land á Munaðarnesi eftir hjálp.
Þar lentu þeir í sandinum á útfalli en gáðu ekki að sér, báturinn
fjaraði og náðist ekki á flot og þar með gátu þeir ekki aðhafst
annað en senda Olafi boð inn að Eyri.
Eyja var stór enskur björgunarbátur ca. fjórar lestir og hafði
Ólafur látið setja í hana nýja vél af Ford-gerð sem þá voru mik-
ið notaðar. Ólafi fannst slæmt að missa bátinn og sérstaklega vél-
ina. Hann bað því Finnboga Guðmundsson (Hákarla-Finnboga)
að freista þess að ná upp vélinni og varð að ráði að við færum
með hann á Birnu þegar veður leyfði. Nokkru síðar kvaddi hann
menn til farar. Vestanáttin var gengin niður og sjólaust við sker-
ið. Ekkert var eftir af bátnum nema vélin og undirstöðurnar sem
hún stóð á. Bogi var með átakagóða menn og gekk vel að ná vél-
inni upp í Birnu enda grunnt við Skerið um fjöru. Líkur svo
þessari sögu.
Með óhappi þessu dró til loka útgerðar Ólafs Guðmundsson-
ar á Eyri. Um haustið var Mundi settur vetursetu suður á Hólma-
vík. Vorið eftir fór vélin í honum ekki í gang, báturinn var dreg-
inn norður á Ingólfsfjörð settur upp á Eyri og fúnaði þar niður.
Athugasemd:
I bókinni „Þrautgóðir á raunastund“ eftir Steinar J. Lúðvíks-
son 2. bindi birtist eftirfarandi frásögn:
Bátur frá Ingólfsfirði ferst:
20. september (1941) vildi það óhapp til, er lítill bátur frá
Ingólfsfirði var að koma úr róðri að stýrisútbúnaður hans bil-
aði, þegar hann var staddur til móts við Selsker. Hrakti bátinn
upp á skerið og brotnaði þar og sökk. Ahöfn bátsins bjargað-
ist hins vegar heil á húfi upp á skerið og sást til hennar þar.
Voru þegar gerðar ráðstafanir til þess að reyna að ná mönn-
unum úr skerinu en þegar leið á daginn gerði vestan rok og
116