Morgunblaðið - 14.04.2022, Blaðsíða 46

46 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 14. APRÍL 2022
Amma Sissa.
Ég mun að eilífu
vera þakklátur,
elsku amma Sissa, fyrir alla þína
skilyrðislausu ást og stuðning,
hvort sem það var að styðja mig og
stappa í mig stálinu í náminu, tóm-
stundum eða ástríðum. Þú trúðir
alltaf á mig og hjálpaðir mér að
skilja gildi þess að taka frá tíma til
að njóta lífsins og lenda í ævintýr-
um líka. Amma hafði alltaf bestu
ráðin, ég hef lært svo mikið um
raunverulegan tilgang lífsins af
henni og ég mun að eilífu geyma í
hjarta mínu allar fallegu stundirn-
ar sem ég átti með henni.
Daníel Ohayon.
Amma Sissa var góðlátasta
manneskja sem ég hef kynnst.
Hún sá alltaf það besta í mér og
hvatti mig til að vilja verða betri.
Stuðningurinn og kærleikurinn
sem hún sýndi mér tók aldrei enda
og ég mun ævinlega vera henni
þakklát fyrir það. Ég mun sakna
hennar meira en orð fá lýst og
mun að eilífu geyma minningu
hennar og ástina til hennar í
hjarta mínu.
Keren Lilja Ohayon.
Elsku hjartans Sissa frænka.
Mikið er ég þakklát fyrir að hafa
kynnst þér og eytt dýrmætum
tíma með þér og fjölskyldunni á
hinu fallega heimili ykkar á Álfta-
nesinu.
Í minningu barnsins og fram á
fullorðinsár voru hlýjan sem þú
gafst frá þér, fallega brosið þitt og
ástúð þín sem tók alltaf á móti mér
ómetanleg.
Ef ég staldra við eitt augnablik
þá finn ég ennþá dásamlegu lykt-
ina af þér og enn í dag yljar hún og
minningin um þig mér um hjarta-
rætur.
Alltaf var hlýlega heimilið þitt
og enn fallegra hjarta þitt opið
fjölskyldu og vinum og aldrei
skorti neitt á, hvorki í mat né
drykk, skemmtilegum samræðum
eða hlátri.
Það var bara alltaf einhvern
veginn gaman.
Ég er svo lánsöm að hafa fengið
að vera hluti af lífi þínu og þakka
fyrir það allar stundir.
Elsku fallega og góða Sissa
frænka eins og ég hef alltaf kallað
þig. Ég kveð þig með tárum en
veit að þú ert komin örugg í sum-
arlandið með elsku Kristínu okk-
ar.
Fallega minningin um einstaka
konu munu alltaf lifa í hjarta mínu.
Takk fyrir ómetanlegar stundir
og áhrif á mitt líf elsku frænka og
góða ferð.
Þar til við sjáumst aftur elskan
mín.
Kristín
Gunnarsdóttir
✝
Kristín Gunn-
arsdóttir fædd-
ist í Reykjavík 18.
desember 1948.
Hún lést á Land-
spítalanum 2. apríl
2022.
Útför hennar fór
fram 13. apríl 2022.
Elsku hjartans
Nína, Benni og fjöl-
skyldan öll.
Hjarta mitt græt-
ur með ykkur og ég
sendi ykkur allan
minn kærleika og
styrk á erfiðum tím-
um.
Guðrún Lilja og
fjölskylda.
Það ríkir söknuður og sorg í
huga manns þegar góðir vinir
hverfa yfir móðuna miklu, þrátt
fyrir þá staðreynd að öll hverfum
við þangað fyrr eða síðar og losn-
um þar með frá líkamsfjötrum.
Þegar ég fékk þær fregnir að
Kristín Gunnarsdóttir æskuvin-
kona mín væri farin til Sumar-
landsins flaug margt í gegnum
hugann um vinskap okkar Sissu
eins og hún var af flestum kölluð.
Kynni okkar hófust þegar við vor-
um í öðrum bekk barnaskóla Dal-
víkur. Sissa flutti með foreldrum
sínum og systur frá Reykjavík til
Dalvíkur. Með komu hennar í okk-
ar fámenna bekk kom nýr og
ferskur andblær sem lýsti upp
skólastofuna. Sissa var falleg,
skemmtileg og kærleiksrík, hún
hafði svo skemmtilega frásagnar-
gáfu sem lyfti frásögn hennar oft
á tíðum inn í ævintýraheim. Það
fylgdi henni alltaf ferskleiki og
ævintýrablær. Hún var heims-
kona sem fór víða og upplifði
margt. Alltaf tókst henni að segja
þannig frá að hversdagshlutir
urðu allt í einu spennandi. Á vin-
áttu okkar Sissu bar aldrei
skugga. Stundum liðu mörg ár án
þess að við hittumst eða heyrð-
umst en þá voru það jólakortin
sem við sendum hvor annarri og
gáfu vísbendingu um að allt væri í
þokkalegu standi. Þegar svo við
hittumst féllum við um leið í
gamla góða gírinn og ræddum alla
heima og geima, en alltaf fyrst um
dýrgripina okkar, börnin og fjöl-
skylduna. Líf Sissu var ekki alltaf
dans á rósum. Mikill harmur var
að henni kveðinn þegar Kristín
Arna dóttir hennar lést 19. ágúst
2007. Eftir slíkan missi verður
engin samur.
Mér finnst það vera forréttindi
að hafa átt Sissu að vinkonu í ára-
tugi og með þessum fátæklegu
orðum vil ég þakka vináttuna og
tryggðina. Sissa gerði heiminn
betri og skemmtilegri og hún mun
gera allt fallegra og skemmtilegra
í sumarlandinu. Ég vil trúa því að
skilnaðarstundin héðan sé dagur
samfunda og fagnaðar í Sumar-
landinu.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka
hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf sem
gleymist eigi
og gæfa var það öllum er fengu að kynn-
ast þér.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Elsku Wim, Nína, Benni,
Hrabba, Ragnheiður og fjölskyld-
ur, mínar innilegustu samúðar-
kveðjur. Guð blessi heimkomu
Kristínar Gunnarsdóttur.
Svanhildur Árnadóttir.
Kristín (Sissa) og Örn bróðir
minn kynntust ung, á skólaárum
sínum, langt innan við tvítugt. Þau
voru jafnaldrar og þetta var mikil
ást. Þau voru bæði forkar dugleg-
ir, komu sér vel áfram og unnu
mikið saman, meðal annars í
bókabúðinni Grímu í Garðabæ,
sem þau áttu og ráku um árabil,
og síðan í öðrum verslunum sem
þau áttu, meðal annars flísaversl-
uninni Marás. Þau bjuggu um
skeið í Mosfellssveit, síðan fluttu
þau í Kópavog og loks út á Álfta-
nes, þar sem þau eignuðust glæsi-
legt einbýlishús. Svo gerðist það
sem gerist oft, þau skildu. Það var
áfall. Sissa var í miklu uppáhaldi
hjá foreldrum mínum og okkur
öllum. Sérstaklega áttu þau pabbi
gott skap saman og höfðu lík
áhugamál og lífsviðhorf; ég man
eftir Sissu með okkur í veiðiferð
norður á Skaga og oft uppi í
sumarbústað. Hún var glæsileg
stúlka, ljóðelsk og söngvin, greind
og vel máli farin, hafði góða frá-
sagnargáfu og var hrókur alls
fagnaðar í gleðisamkvæmum, sem
þá voru tíð í fjölskyldunum. Hún
hafði ekki langt að sækja það, for-
eldrar hennar, Gunnar Pálsson og
Jónína Guðrún Thorarensen, voru
glæsilegt og skemmtilegt gleði-
fólk, miklir vinir foreldra minna.
Minningarnar um samfundi okkar
allra ylja mér enn um hjartaræt-
ur. Því miður áttum við Sissa allt
of stutta samleið, en sú samleið
var skemmtileg og það þakka ég
fyrir.
Halldór Ármann Sigurðsson.
Sissa frænka, eins og Kristín
var alltaf kölluð á mínu heimili,
kvaddi södd lífdaga eftir áralöng
erfið veikindi.
Sissa ólst upp á Dalvík í aristó-
kratíu þeirra tíma og bar þess
ávallt vitni hvernig sem á stóð hjá
henni. Mikið var um gestakomur,
góðan mat, dýrar veigar, ljóða-
lestur o.þ.u.l. Heimilinu stjórnuðu
„höfðingjadóttirin“ Jónína G. Eg-
ilsdóttir Thorarensen frá Sigtún-
um og síldarsaltandinn Gunnar
Pálsson.
Í húsinu bjuggu ennfremur
Sigríður afasystir og Stína föður-
systir sem Sissa dýrkaði og dáði
alla tíð.
Þegar síldin hvarf síðla sjöunda
áratugarins urðu þungbærar
breytingar og fjölskyldan flutti
suður. Dalvík var þó ætíð „nafli al-
heimsins“ í augum Sissu enda þótt
hún byggi þar einungis fram á
unglingsár.
Sissa lét sér alla tíð mjög annt
um alls kyns matargerð og hélt
áfram að safna uppskriftum eftir
að hún var farin að heilsu og gat í
raun hvorki lesið né klippt út úr
blöðum af þeim sökum. Hún var
auk þess uppfull af alls kyns hús-
ráðum.
Þrátt fyrir veikindi sín fylgdist
Sissa vel með og hafði ótrúlegt
minni. Oft hef ég flett upp í henni
og nánast aldrei komið að tómum
kofunum.
Ung að árum kynntist Sissa
Erni Á. Sigurðssyni og eignaðist
með honum þrjú börn: Jónínu,
Kristínu og Benedikt. Þau slitu
hjónabandi sínu eftir margra ára
sambúð.
Sissa giftist síðar Cornelis Wil-
helmus Van der Aa, Wim, og flutti
með honum til Hollands ásamt
Kristínu dóttur sinni. Eftir 15 ára
búsetu þar komu þau heim, sett-
ust að í Hafnarfirði, þá á Selfossi
og að lokum í Garðabæ.
Kristín lést af slysförum í ágúst
2007 og náði Sissa sér líklega aldr-
ei eftir það.
Fjölskyldan var Sissu allt, hún
elskaði börnin sín og barnabörnin
fjögur. Það var henni mikil styrk-
ur að hafa daglegt samband við
Nínu dóttur sína sem býr með
fjölskyldu sinni í Ísrael. Hún elsk-
aði ferðirnar þangað á meðan hún
hafði heilsu til. Þar naut hún sam-
vista við Nínu, eiginmann hennar,
Koby Ohayon, og barnabörnin
Daníel og Keren Lilju sem hún
var svo stolt af.
Það sem einkenndi Sissu var
höfðingslund, velvilji, hrifnæmi og
glæsileiki. Það leyndi sér ekki
þegar hún gekk í salinn. Ekki að
hún væri að vekja á sér athygli
heldur var útgeislunin slík. Hún
vildi öllum vel og sýndi ávallt öðr-
um áhuga og virðingu.
Þó að lífið hafi oft verið Sissu
erfitt og erfið veikindi sett svip
sinn á það missti hún aldrei móð-
inn. Ég veit ekki hvaðan henni
kom sá styrkur. En hún var trúuð
og þess fullviss að hún færi á vit
Kristínar, mömmu og pabba eftir
jarðneska lífið.
Wim var stoð og stytta Sissu í
veikindum hennar. Elska hans,
þolinmæði og þrautseigja er aðdá-
unarverð. Vist á hjúkrunarheimili
hefði löngu verið nauðsyn hefði
hans ekki notið við.
Það eru nær sex áratugir síðan
við Sissa kynntumst í raun og ná-
ið. Nú kveð ég kæra vinkonu og
frænku með miklum söknuði.
Djúpur kærleikur, skemmtileg
samvera og gagnkvæm virðing
batt okkur saman, eins ólíkar og
við vorum.
Elsku Wim, Benni, Nína og
fjölskyldur; okkar dýpstu samúð-
arkveðjur.
Stefanía Harðardóttir.
Kristín var aldrei kölluð neitt
annað en Sissa af okkur fjölskyld-
unni. Hún var yngri systir
mömmu, en þær systurnar voru
þrjár. Sissa var stór hluti af æsku
okkar systkinanna og lífi. Smit-
andi hláturinn hennar og stríðni
er nokkuð sem við munum líklega
minnast brosandi um ókomna tíð,
lífsorkan og athyglin sem hún
sýndi okkur og líklega öllum sem
henni kynntust. Þær systurnar
spilandi á gítar og píanó, syngj-
andi og dansandi sem ungar kon-
ur og svo eftir að við börnin urðum
stór og þær bjuggu hvor í sínu
landinu ferðaðist mamma oft til
Hollands, stundum ásamt Guð-
mundi eiginmanni sínum, þar sem
þau borðuðu góðan mat, skemmtu
sér og áttu góðar stundir saman
en oft fór hún ein til að vera með
Sissu. Þær systur gátu talað um
allt sem þeim datt í hug, oftast
sammála um hlutina og alltaf góð-
ar vinkonur.
Fyrsta minning mín um Sissu
er seint um kvöld eftir að allir
voru farnir að sofa. Þetta var þeg-
ar hún og Össi ráku svínabúið á
Hamri í Mosó, ég gat ekki sofið en
Nína frænka, elsta dóttir Sissu og
eins konar uppeldissystir mín, átti
mun auðveldara með svefn og var
því steinsofnuð. Ég læddist fram í
eldhús þar sem hún sat og var að
lesa blöð. Hún tók á móti mér með
hlýja, mjúka faðminn sinn og
sagði mér að setjast hjá sér. Við
spjölluðum í smá stund þar til
Sissa sá að átta ára gamla frænka
hennar var farin að geispa og
ákváðum við að ég myndi henda
mér upp í rúm aftur. Mig langaði
svo til að segja henni hvað ég elsk-
aði hana mikið þannig að ég spurði
Sissu hver hennar uppáhaldslitur
væri og fékk svar um hæl, blár.
Ég bauð henni góða nótt og sagði
við hana: „Þegar ég er orðin stór
ætla ég að gefa þér milljón bláar
slaufur,“ sem var líklega það
mesta og besta sem ég gat hugsað
mér á þessum tíma. Tilfinningin
er enn sú sama þótt langt sé síðan,
mig langaði og langar alltaf að
gleðja Sissu frænku af því að
þannig manneskja var hún.
Ég og drengirnir mínir,
mamma mín, maðurinn hennar og
Gunnar bróðir minn (Gussi) minn-
umst Sissu frænku með væntum-
þykju, þakklæti í hjarta og sökn-
uði. Minningin um hláturinn
hennar, endalausa væntumþykju
og athygli lifir með okkur um
ókomna tíð.
Elsku Nína, Benni, Wim og
fjölskyldur, við sendum ykkur ást-
ar- og samúðarkveðjur.
Ragnheiður Arngrímsdóttir,
Hrafnhildur Gunnarsdóttir
og fjölskyldur.
Elsku afi minn,
ég sakna þín. Þú ert
floginn í sumarland-
ið og vonandi nýtur
þú þín þar. Ég veit að þú munt
vaka yfir okkur og ég mun gera
mitt besta til að gera þig stoltan.
Ég mun passa upp á ömmu fyrir
þig.
Ýmislegt höfum við brallað
saman ég og þú, t.d. varstu spila-
sjúkur og kenndir mér að spila
enda ófáir slagir teknir; fábjáni,
kani … En eitt man ég, þú nennt-
ir aldrei að spila rommí við mig,
held bara að þú hafir ekki þorað
það…
Benjamín Orri er þitt fyrsta
langafabarn sem þú elskaðir og
Bragi Friðfinnsson
✝
Bragi Frið-
finnsson fædd-
ist 30. júlí 1934.
Hann lést 26. mars
2022. Bragi var
jarðsunginn 6. apríl
2022.
honum kenndir þú
að spila einnig.
Þú elskaðir að fá
mig í heimsókn með
alls konar íþrótta-
fréttir, við vorum
ekki alltaf sammála
en höfðum gaman
af.
Svo má ekki
gleyma sætabrauð-
inu, við hötuðum
ekki að fá okkur eitthvað sætt í
kaffitímanum.
Ég mun aldrei gleyma þér og
mun ávallt halda minningu þinni
á lofti.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn)
Söknum þín elsku afi og
langafi,
Hulda Björk Brynjarsdóttir
og Benjamín Orri Hulduson.
Nú þegar Ásta
móðursystir mín er
fallin frá vil ég
minnast hennar og
Eiríks fyrri eigin-
manns hennar
nokkrum orðum. Þau orð fjalla
öðru fremur um áttunda áratug
síðustu aldar. Þá voru þau ung
hjón og ráku myndarbú á
Skúfslæk. Ásta var nokkru
yngst átta systkina frá Syðstu-
Mörk í Vestur-Eyjafjallahreppi.
Eiríkur og Ásta með syni sína
Magnús, Árna og Óla voru tíðir
gestir hjá okkur í Skeiðarvog-
inum þegar þau komu ýmissa
erinda til borgarinnar. Halla
dóttir þeirra bættist svo í hóp-
inn þegar leið á áratuginn. Þeg-
ar teygðist úr mér fór ég að
taka þátt í kartöfluupptöku á
haustin og varð svo alvöru
vinnumaður á Skúfslæk sumrin
1972 oǵ73. Á Skúfslæk var gott
að vera. Reyndar svo gott að
næstu árin þar á eftir var ég
viðloðandi Skúfslæk. Þar ríkti
góð harmónía í takt við tíð-
arandann, Eiríkur sá meira um
útiverk en Ásta þau innandyra
en bæði ráku búið í góðri sam-
vinnu. Eiríkur var kannski ró-
legri og íbyggnari en bros og
kitlandi hlátur hans sannarlega
á sínum stað. Ásta stundum
fljótari til svars og snögg til
verka. Standandi á hlaðinu eitt
gott vorkvöldið sannfærði Ásta
mig um að sveitamennska væri
lífið og þá var ég nálægt því að
ákveða að verða sveitamaður og
bóndi. Í allri umræðu og at-
hafnasemi upplifði ég virðingu
og góðmennsku þeirra hjóna.
Ég tók líka eftir gagnkvæmri
virðingu þeirra hvors fyrir
öðru. Við vinnu og í hvíld var
endalaus umræða. Fyrir mig
var þetta þroskandi. Þótt ég
væri unglingur var umræðan
við Ástu og Eirík alltaf á jafn-
ingjagrunni og skynsemi og rök
skiptu mestu en ekki radd-
styrkur eða hefðarvald. Allir
verkferlarnir maður sem ég
lærði á þessum árum á Skúf-
læk. Helst að ég sjái eftir að
hafa ekki verið meira með Ei-
ríki í bílskúrnum og lært að
laga og gera við. Í þeim efnum
var Eiríkur snillingur og þurfti
sjaldan að leita út fyrir eigin
getu til að halda vélum og bíl-
um gangandi. Allt þetta sýnist
mér hafa færst vel á milli kyn-
slóða. En hlutirnir breytast.
Ferðunum fækkaði heldur á
Ásta Ólafsdóttir
✝
Ásta Ólafs-
dóttir fæddist
8. janúar 1939. Hún
lést 30. mars 2022.
Útför hennar fór
fram 13. apríl 2022.
Skúfslæk þegar ég
eltist, Eiríkur féll
frá um aldur fram
og á endanum brá
Ásta búi og fluttist
á Selfoss og hefur
búið þar með Sig-
urði seinni eigin-
manni sínum. Allir
góðir hlutir taka
enda og það gerði
líka Skúfslækjar-
ævintýrið. Ásta
frænka var þó áfram á sínum
stað og hafði sannarlega sína
sterku nærveru og rödd. Hún
var fyrsta manneskja á staðinn
og boðin og búin ef eitthvað
bjátaði á hjá eldri systkinum
hennar og það gilti um marga
aðra; Ásta lét sér annt um
margt fólk, ekki síst öll þau
börn og unglinga sem hún bæði
á Skúfslæk en svo enn frekar
seinna tók að sér, hjálpaði og
stóð vaktina með. Alltaf var
hægt að hringa í Ástu til að
leita aðstoðar eða fregna. Og
svo var gaman að sjá hvað hún
og Siggi seinni eiginmaður
hennar áttu góða vist saman og
nutu ekki síst ferðalaga og
hestamennsku.
Þótt nokkur tími sé frá brott-
för Eiríks vil ég, nú þegar Ásta
er fallin frá, þakka elsku
frænku minni og Eiríki fyrir
uppeldi, samferð, aðstoð og vin-
skap allan sem ég mun ávallt
njóta og aldrei gleyma.
Haukur Hjaltason.
Með faxið í fanginu, kankvís,
vakandi yfir rekstrinum,
reiðubúin að hleypa fyrir með
bros á vör. Þannig er ein af
þeim góðu minningum sem við
geymum um Ástu.
Ásta átti við heilsubrest að
stríða seinustu misseri en hafði
fram að því verið einstaklega
hraust og forkur mikill. Eftir
erfiðan vetur kom svo vorið
ljósa og bjarta og tók Ástu í
fangið, hlýlega og umvefjandi
líkt og hún reyndist samferða-
fólki sínu.
Um leið og við hjónin þökk-
um fallega samferð minnumst
við Ástu sérstaklega úr hesta-
ferðunum okkar, einlægni henn-
ar, vináttu og ekki síst nest-
isboxins í bílnum hjá Sigga í
áningum; kaffibrúsans og nota-
legra stunda undir vegg, milli
þúfna – eða þar sem fjölskyldan
kom saman hverju sinni.
Við vottum tengdadóttur
okkar Höllu, Erling Val okkar,
elsku Valdísi Ástu, Sigga og
allri fjölskyldunni einlæga sam-
úð.
Þuríður Sigurðardóttir,
Friðrik Friðriksson.
Stapahrauni 5, Hafnarfirði
Sími: 565 9775
www.uth.is - uth@uth.is
Frímann
897 2468
Hálfdán
898 5765
Ólöf
898 3075
Kristín
699 0512