Morgunblaðið - 14.04.2022, Blaðsíða 50

50 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 14. APRÍL 2022
„Eru þetta ekki
litlu stelpurnar á
Úlfsá,“ sagði full-
orðinn maður sem
við Lóa systir hitt-
um á förnum vegi fyrir mörg-
um árum. Við vorum að vonum
ánægðar yfir því að vera kall-
aðar litlar stelpur rígfullorðar
konurnar, en litlu stelpurnar
voru systurnar Lóa og Munda.
Það var aðeins rúmt árið á milli
okkar í aldri og ég var fljót að
ná henni í stærð. Við áttum
heima á Úlfsá sem þá tilheyrði
Eyrarhreppi hinum forna, en
Holtahverfinu á Ísafirði í dag.
Það var bara dásamlegt að
alast upp inni í firði, sem var
sveit í þá daga.
Við vorum átta systkinin og
afi og amma áttu heima hjá
okkur. Það var gott og sam-
heldið samfélag í firðinum á
þeim tíma. Við vorum meira að
segja með barnaskóla og þurft-
um ekki að fara út í bæ í skóla
fyrr en farið var í Gagnfræða-
skólann á Ísafirði. Afi var með
20-30 kindur og 2 kýr þannig
að það þurfti að heyja fyrir
skepnunum á sumrin. Æskan
leið hjá við leik og störf, pabbi
hafði byggt fyrir okkur Lóu
dúkkukofa sem afi kallaði
Hrakhóla því að hann sagði að
við hefðum altaf verið með
dúkkudótið okkar á hrakhólum
(við vissum ekkert hvað það
Ólöf Borghildur
Veturliðadóttir
✝
Ólöf Borghild-
ur Veturliða-
dóttir fæddist 24.
febrúar 1948. Hún
lést 5. apríl 2022.
Útför hennar fór
fram 13. apríl 2022.
þýddi að vera á
hrakhólum með
eitthvað). Í einni
haustlægðinni fauk
hann út í buskann
og sáum við mikið
eftir honum. Marg-
ar minningar koma
upp í hugann þeg-
ar maður hugsar
til baka, t.d. af-
mælin okkar, við
áttum tvo afmælis-
daga sögðum við því að amma
gaf okkur báðum alltaf pakka.
Eins áttum við góðar stundir
úti að leika, í berjamó, sofa í
tjaldi úti á túni, í fyrstu Reykj-
arvíkurferðinni okkar með Val-
dísi systur, hún nýorðin 17 og
átti að keyra bíl fyrir pabba
heim. Við Lóa 10 og 11 ára
fengum að fara með, flogið var
suður, stoppað þar, síðan var
keyrt heim á tveimur dögum og
var það mikið ævintýri hjá okk-
ur systrum. Svona væri hægt
að halda áfram en ég læt hér
staðar numið.
Litlu stelpurnar urðu full-
orðnar og eignuðust börn og
buru, Lóa mín töluvert á undan
mér. Fjölskyldu þinni sendi ég
mínar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Munda systir,
Guðmunda Inga
Veturliðadóttir.
Lóa systir mín var fjórða
elst af okkur átta systkinum frá
Úlfsá. Við ólumst upp við gott
atlæti foreldra okkar í sveitinni
í botni Skutulsfjarðar þar sem
nú er Holtahverfi.
Á þeim tíma var þetta sveit
og þar var mikið líf og mörg
börn á næstu bæjum. Við vor-
um með eigin barnaskóla þar
sem einn kennari kenndi öllum
börnunum, það var ekkert sjón-
varp, engar tölvur og engir far-
símar, aðeins sveitasíminn og
hringingin okkar var tvær
stuttar löng og stutt. Við vorum
með smá búskap sem afi sá um
og dugði fyrir mannmargt
heimili, en á heimilinu voru
einnig móðurafi okkar og
amma. Það var oft þröng á
þingi, en samt upplifði maður
ekki nein sérstök þrengsli og
allir undu glaðir við sitt.
Úr þessum jarðvegi kemur
hún Lóa systir mín. Hún lærði
ung að taka til hendinni, hvort
sem það var við heyskap, heim-
ilisstörf eða að hjálpa til með
yngri systkini sín, það er okkur
yngri bræðurna þrjá.
Lóa gekk í barnaskólann í
Firðinum, hún var bráðger og
gekk henni strax vel í námi, var
færð upp um bekk og byrjaði
einu ári fyrr en jafnaldrar
hennar í Gagnfræðaskólanum á
Ísafirði.
Ég naut þess að búa hjá
henni þegar ég var í fyrsta
bekk í gagnfræðaskóla. Það fór
vel á með okkur eins og alltaf
enda aldursmunur ekki mikill.
Hún var þá aðeins sautján ára
gömul, en komin með eigin-
mann og tvö börn. Eiginmað-
urinn Guðmundur Einarsson
var þá vélstjóri á Mími frá
Hnífsdal.
Á þessum árum var mikið um
skipskaða og þegar óveður skall
á var stundum erfitt fyrir unga
móður með tvö lítil börn að bíða
eftir að eiginmaðurinn kæmi í
land.
Lóa og Mundi bjuggu á
nokkrum stöðum á Ísafirði eins
og gengur með ungt fólk sem er
að byrja að búa. Ég man vel
eftir að einn veturinn í miklu
óveðri slitnuðu rafmagnslínur
og þá voru íbúar rafmagnslaus-
ir og flest hús köld. Þá bjuggu
ungu hjónin á Seljalandsbúinu
og þar var kolakynding. Þar
vorum við Jón bróðir duglegir
að höggva í eldinn og kynda.
Það fór vel um okkur öll í hlýj-
unni hjá Lóu systur.
Síðar byggja þau sér ein-
býlishús við Móholt og var mér,
þá rétt skriðinn úr skóla, treyst
fyrir að gera allar verkfræði-
teikningar. Þetta hús var með
þeim glæsilegri í hverfinu og
bar það vitni um smekkvísi
þeirra hjóna. Garðurinn var ein-
staklega fallegur og vel hirtur
auk þess sem þau ræktuðu
grænmeti og fleira.
Um nokkurt árabil rak Lóa
verslunina Krismu ásamt öðr-
um. Þar fannst mér hún njóta
sín vel og náði vel til viðskipta-
vina með sinni ljúfu og góðu
framkomu. Maður var virkilega
stoltur af þessari flottu systur í
búðinni.
Hin síðari ár átti systir við
heilsuleysi að stríða. Það var
aðdáunarvert að sjá hvað hún
tók þessum veikindum af miklu
æðruleysi og ótrúlegt hvað hún
náði sér oft vel eftir mjög alvar-
leg veikindi.
Nú er mín kæra systir farin í
sumarlandið. Hennar er sárt
saknað og við yngri bræðurnir
Jón og Magni þökkum henni
fyrir allt það góða sem hún
gerði fyrir okkur.
Guðmundi, Huldu Salóme,
Hjálmari, Steingrími og Krist-
ínu og fjölskyldum þeirra send-
um við okkar innilegustu sam-
úðarkveðjur. Guð blessi
minningu okkar kæru systur.
Stefán B. Veturliðason.
Þá er Lóan, mín góða vin-
kona Ólöf Borghildur, flogin
brott af þessu tilverustigi.
Flugið var fyrirvaralaust en
ekki óviðbúið, því hún hafði bar-
ist við illvígan sjúkdóm síðustu
árin. Leiðir okkar Ólafar lágu
fyrst saman um páska 1964,
þegar við Mundi vorum að sýna
hvor öðrum kærusturnar okkar.
Fundurinn var í forstofuher-
bergi, sem Mundi leigði í Mál-
arablokkinni. Lóa var föl á
vanga og uppburðarlítil, enda
kona ekki einsömul. Seinna
bættust þrjú börn í hópinn.
Þetta var upphafið að ævilöng-
um vinskap okkar Aju og þeirra
hjóna Lóu og Munda. Ekki
ónýtt fyrir brottfluttan Ísfirð-
ing að eiga bestu vini í heima-
liðinu, sem ávallt var hægt að
leita til, þegar höfuðstaður
Vestfjarða var sóttur heim.
Kvöldverð með heitreyktum sil-
ungi með öllu, bæði föstu og
fljótandi, er erfitt að toppa
nema kannski með súrmatnum
á þorranum. Dinnerinn hófst
með því að veiða silunginn í
Dýrafirði og gera að honum í
garðinum í Móholtinu. Ólöf var
fögur kona, smekkleg og list-
ræn. Hún sá hluti bæði úr
jurta- og steinaríkinu og gerði
þá að listmunum. Heimili þeirra
var eins og listasafn. Ólöf
stundaði um tíma verslunar-
rekstur og vann með bónda sín-
um að útgáfu skipsbóka og
námsbóka.
Minnisstæðastar eru mér þó
hinar mörgu sameiginlegu utan-
landsferðir. Þar var slappað af,
stundum djammað, en ávallt séð
til þess að menningar væri not-
ið. Í London voru það að jafnaði
tveir nýuppsettir söngleikir sem
urðu fyrir valinu ásamt veit-
ingastöðum frá framandi lönd-
um. Í Köben nýlistasafnið Lui-
siana o.s.frv.
Góða ferð, kæra Lóa, og skil-
aðu kveðju til Aju minnar.
Munda og börnum þeirra og
ættingjum votta ég mína dýpstu
samúð.
Sigurjón Norberg.
Elsku yndislega, fallega og
skemmtilega mamma mín. Mér
finnst erfitt að koma orðum að
því hversu mikið ég sakna þín
og hversu mikils virði þú ert
mér. Ég elskaði að koma vestur
til þín að dekra við þig og eiga
yndislegar samverustundir sem
við báðar lifðum á lengi á eftir.
Alltaf var stutt í húmorinn hjá
þér og það var alltaf mikið hleg-
ið. Þú varst mikil mömmustelpa
eins og ég og fannst okkur
gaman að tala um gömlu dag-
ana.
Þú gerðir sumrin að ævintýr-
um, hvort sem var í Leirufirði,
á Spáni eða heima í Móholti. Þú
kenndir mér að dást að haustlit-
unum á haustin. Gerðir jólin að
hátíð með því að skreyta allt
hátt og lágt og bakaðir allar
heimsins sortir. Á áramótafögn-
uðum vorum við með litskrúð-
uga hatta til að fagna nýju ári.
Þér fannst notalegt þegar lóan
lét sjá sig með vorið handan við
hornið og þú naust þess að
hlusta á fuglasönginn og gættir
þess að smáfuglarnir hefðu allt-
af nóg að éta.
Það var alltaf eintóm gleði í
kringum þig og þú kvartaðir
aldrei. „Verra gat það verið,“
sagðir þú oft. Ég horfði mikið
upp til þín og vildi vera eins og
þú, enda fetaði ég í fótsporin
þín þegar ég stofnaði Snyrti-
stofuna Krismu. Fólk spurði
mig oft fyrir hvað nafnið stæði
og ég svaraði Kris er Kristín og
Ma er mamma. Við opnun stof-
unnar fannst þér mjög gaman
að koma að hjálpa mér að velja
vörur og að sjá að ég hélt
Krismunafninu á lífi. Ég mun
alltaf hugsa til þín með gleði í
hjarta. Þú varst vön að segja
mér að þú værir með mér í
anda og mun ég alltaf finna fyr-
ir þér í öllu sem ég tek mér fyr-
ir hendur.
Ég elska þig, elsku besta
mamma mín.
Þín dóttir,
Kristín.
Nú er hún föður-
systir mín farin í
stóra ferðalagið til
sumarlandsins. Þar
getur hún haldið
áfram að hlúa að blómunum með
honum Árna sínum. Á tímum eins
og þessum hrúgast minningarnar
að. Foreldrar mínir og við systur
þrjár, amma og afi og Hulda
frænka bjuggum öll í Selási 3,
húsinu sem afi reisti fyrir fjöl-
skylduna. Ein fyrsta minning
mín, en þá var ég þriggja ára, en
þá var Gunna ljósa komin í húsið
því frænka var að fara að fæða.
Ég stóð niðri í holi og beið eftir að
heyra hvort ég fengi frænku eða
frænda en það urðu tvær frænkur
sem skírðar voru Guðrún og
Kristín eftir ömmum sínum.
Það var alltaf mikið um að vera
því stórfjölskyldan kom oft í kaffi-
sopa, pönnukökur og kleinur til
ömmu og afa. Hulda frænka sagði
okkur frænkum margar sögur.
Ein sagan er mér mjög minn-
isstæð. Sagan var um tígulega álf-
konu í bláum síðum kjól sem bjó í
klettahæðinni. Hún hengdi hvítan
þvott út á snúru. Stóð ég mig oft
að því að horfa upp í hæðina og at-
huga hvort ég sæi hana.
Þegar ég óx úr grasi fór Hulda
að taka mig með í skíðaferðir upp
í Jósepsdal og man ég líka eftir
skemmtilegri sumarferð í Land-
mannalaugar þar sem við gengum
m.a. á Löðmund. Ég var með
frænku þegar hún kynntist Árna
sínum en það hafði nauðlent svif-
Hulda Guðrún
Filippusdóttir
✝
Hulda Guðrún
Filippusdóttir
fæddist 29. júní
1924. Hún lést 29.
mars 2022. Hulda
var jarðsungin 7.
apríl 2022.
fluga uppi á flatlend-
inu í Bláfjöllum og
flugbjörgunarsveit-
in mætti til að
bjarga flugunni og
var frænka stödd á
Sandskeiðinu og tók
Árni að sér að hjálpa
okkur frænku upp
skarðið í Jóseps-
dalnum en þar var
flugunni komið nið-
ur.
Hulda og Árni byggðu sitt hús í
Hlaðbænum en þar komu þau upp
margverðlaunuðum skrúðgarði.
Þar fæddust börn þeirra tvö,
Guðbjörg og Árni Þór. Þau voru
mikið ferðafólk og ferðuðust mik-
ið um landið sitt Ísland og fengu
börn þeirra þennan áhuga beint í
æð.
Hulda frænka var ótrúlega
heilsuhraust og hafði eiginlega
aldrei lagst inn á sjúkrahús fyrr
en hún var komin á síðasta kafl-
ann á lífsgöngu sinni. Hún var
mér mikill mentor því þegar ég
hafði stofnað heimili þá bjuggum
við saman í Selásnum og kenndi
hún mér að elda og baka og leið-
beindi mér um margt annað. Ég
þakka henni samfylgdina og sendi
börnum, tengdabörnum og
barnabörnum mínar innilegustu
samúðarkveðjur.
Kristín Sjöfn Helgadóttir.
Það var ósjaldan sem auglýst
var að garðurinn að Hlaðbæ 18 í
Árbæjarhverfi hjá Huldu og Árna
væri opinn almenningi á garða-
skoðunardegi Garðyrkjufélags
Íslands. Áhugasamir gróður-
ræktendur flykktust hundruðum
saman í garðinn til að gleðja auga
og ylja hjarta.
Fólk var komið saman til að
skoða og fræðast enda alltaf
margt að sjá. Tegundafjöldi mik-
ill, margar fáséðar plöntur,
skemmtilegt litaval og ræktun í
gróðurskála. Góð nærvera þeirra
hjóna færði manni ró og gleði í
yndislegum garði.
Ég hef þekkt Huldu frá því að
ég man eftir mér. Hulda og Árni
voru góðir félagar foreldra minna
en það voru skíði og fjalla-
mennska sem sameinaði þau. Ef
nafn Huldu bar á góma fylgdi allt-
af nafn Árna Kjartans á eftir og
svo öfugt. Þau hjón voru samrýn
en Árni féll frá árið 2017.
Þegar ég tók að starfa hjá
Garðyrkjufélagi Íslands, fyrst
sem formaður 1999 og síðar
starfsmaður, varð ég svo lánsam-
ur að fá að kynnast þeim hjónum
upp á nýtt og þá í gegnum blómin.
Við fórum saman í fjölda ferða til
að skoða garða á vegum félagsins
eða sátum fræðslufundi og þá
fann maður hve vel þau nutu sín
og voru þekkt meðal garðyrkju-
fólks. Fyrir tæpum þremur árum
fór ég í síðasta sinn með Huldu í
hópferð og þá um Suðurnesin til
að skoða garða og aðra menning-
arstaði.
Þrátt fyrir háan aldur gaf hún
okkur sem vorum talsvert yngri
lítið eftir í yfirferð um garðana og
dáðist ég að elju hennar og þraut-
seigju að taka þátt í krefjandi ferð
frá morgni og fram á kvöld. Hún
sótti sér fróðleik í ferðinni og
miðlaði jafnframt af sinni þekk-
ingu og reynslu til annarra.
Hulda var mjög mikil ræktun-
ar- og blómakona. Hún vann mik-
ilvægt starf við eflingu garðrækt-
ar í landinu og á miklar þakkir
skilið. Hulda og Árni fengu heið-
ursmerki Garðyrkjufélags Ís-
lands árið 2013.
Nú er Hulda hans Árna Kjart-
ans fallin frá og það verður án efa
spennandi að fá að komast í
garðaskoðun hjá þeim hjónum í
öðrum heimi þegar að því kemur.
Ég færi fjölskyldunni allri mín-
ar innilegustu samúðarkveðjur.
Kristinn H. Þorsteinsson.
Góðir grannar
eru látlaus, falleg
orð sem reyna að
fanga ríkidæmi
þeirra, sem ríki-
dæmis njóta. Sigrún Guðmunds-
dóttir, eða hún Rúna okkar, og
hann Kristján hennar voru okkar
góðu grannar, austast á Kópa-
vogshálsi. Þau voru okkur samt
mikið meira. Nánir vinir í hringn-
um innsta. Ég man mömmu nota
sín fallegu orð um þau, sómafólk-
ið okkar.
Ég og uppeldisdóttir þeirra,
Þórdís Pétursdóttir, urðum
æskuvinir. Frá þeirri vináttu óx
og dafnaði ævilangur kærleikur
milli okkar fólks.
Rúna var hlý, sterkgreind og
Sigrún
Guðmundsdóttir
✝
Sigrún Guð-
mundsdóttir
fæddist 3. október
1931. Hún lést 29.
mars 2022.
Útför hennar fór
fram 8. apríl 2022.
vitur kona. Kennar-
inn úr Hvassaleitis-
skóla sem hafði yndi
og einstakt lag á
börnum. Örlítið lok-
uð og ef til vill á
stundum svolítið
föst fyrir. Með
Kristjáni sínum
heimsveldi af um-
vefjandi hlýju. Náin
mömmu og pabba.
Þeirra nánustu vin-
ir. Á miðjum aldri fóru þau sam-
an í Dansskóla Sigurðar Há-
konarsonar. Í dansklúbba,
gönguklúbba vina og tengslin
traust og einlæg áratugum sam-
an. Ríkidæmið, hinir fullkomnu
grannar.
Mikill stuðningur við mömmu
og pabba þegar yngsti sonur
þeirra varð alvarlega veikur um
tvítugt og vonirnar hrundu ein af
annarri. Okkar lán var að eiga
hlýja risa, eins og Rúnu og Krist-
ján. Allt gert til að hjálpa, hlusta,
styðja og leysa málin.
Kristján bað mig að fara að
yrkja ljóð. Kannski til að reyna
að ráða betur við tilfinningarnar.
Og langvinnum erfiðleikum veik-
indanna linnti.
Fólkið sem var alltaf til staðar
á stundunum stóru. Líka þeim
erfiðu. Í huganum á ég tæra
mynd af Rúnu komandi í gegnum
garðinn með fangið fullt af blóm-
um. Morguninn þegar pabbi
kvaddi.
Síðar var mamma með þeim á
Landspítalanum, þegar Þórdís
fór langt fyrir aldur fram. Og
áfram með þeim, í þeirra miklu
sorg.
Á gleðidögunum voru þau líka
til staðar. Þegar sigrum var fagn-
að. Sómafólkið, okkar góðu
grannar.
Nærgætni þeirra og ræktar-
semi einstök, þegar mamma varð
gömul og veik.
Rúna ræktaði mikinn garð á
Álfhólsvegi 147. Og afleggjarar
voru fluttir austur á Sel í Gríms-
nesi, á æskustöðvar Rúnu. Þar
áttu þau Kristján sinn unaðsreit.
Þangað var gott að koma. Álf-
hólsvegaraspirnar himinháar
undir Mosfellinu hennar Rúnu.
Hún sá eftir görðunum sínum,
þegar heilsan leyfði ekki lengur
alla þá vinnu. Parkinsonsjúkdóm-
urinn kom og ellin gerðu seinustu
árin erfið.
Það er samt lán að fá að fagna
níutíu árum. En einnig líkn að fá
að kveðja vel. Eftir erfiðan dag,
en góðan.
Öllu var þessu tekið af æðru-
leysi viturrar konu. Og allt varð
þetta einhvern veginn fær leið og
viðráðanleg með endalausri um-
hyggju og stuðningi hans Krist-
jáns hennar.
Ég votta elsku Kristjáni mín-
um og börnunum hennar Þórdís-
ar mína dýpstu samúð.
Rúnu þakka ég allt hið góða
sem hún gaf okkur.
Og innra ferðast hún nú aftur,
gegnum júlígarðinn með fangið
fullt af blómum.
Ferdinand Jónsson.