Morgunblaðið - 14.04.2022, Blaðsíða 51

MINNINGAR 51
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 14. APRÍL 2022
✝
Hrund
Jóhannsdóttir
fæddist 14. nóv-
ember 1941 í
Reykjavík. Hún lést
28. mars 2022 á
Hrafnistu Laugar-
ási.
Hún var dóttir
hjónanna Jóhanns
Sigurðssonar, f. í
Dal í Miklaholts-
hreppi 24.4. 1913,
d. 15.5. 1995, og Helgu Hann-
esdóttur, f. á Sveinsstöðum í
Neshreppi utan Ennis, Snæfells-
nesi 17.4. 1914, d. 19.4. 2006.
Hrund var elst í sínum systk-
eru: 1) Jóhann Gylfi, f. 1959,
maki Jóhanna Erlendsdóttir,
börn þeirra eru: Hrund, Gunnar
Örn og Bjarki Freyr. 2) Rann-
veig, f. 1962, maki Sigurður
Gunnarsson, sonur þeirra er
Sævar Ingi.
Langömmubörn Hrundar eru
orðin sjö og hafði hún mikla
ánægju af samvistum við þau öll.
Þau heita: Jóhann Mikael, Trist-
an Örn, Aníta Sóley, Jóhanna
Lára, Sigríður Hanna, Einar
Gylfi og Thelma Ýr.
Hrund ólst upp í Reykjavík og
bjó þar alla ævi, lengst af í
Breiðholti, og síðar á Skúlagötu
44. Hún vann við háriðn lengi
vel og ýmis störf í gegnum lífið,
m.a. við verslunarstörf og á
Borgarspítala sem aðstoðar-
ræstingastjóri og móttökuritari
á röntgendeild.
Útförin hefur farið fram í
kyrrþey.
inahópi, systkini
hennar eru Hanna
Birna, Rannveig
Auður og Sigurður
Rafn, sem lifa öll
systur sína.
Hrund giftist
hinn 21.4. 1963
Gunnari Jónssyni
prentara, f. 31.7.
1938, en hann vann
lengst af sem leigu-
bílstjóri hjá
Hreyfli. Gunnar lést 19.4. 2015.
Hrund lærði háriðn og hlaut
meistararéttindi í þeirri grein
árið 1967.
Börn Hrundar og Gunnars
Blátt lítið blóm eitt er,
ber nafnið: „Gleymd’ei mér“.
Væri ég fleygur fugl
flygi ég til þín.
Svo mína sálu nú
sigraða hefur þú,
engu ég unna má,
öðru en þér.
(Höf. ók.)
Fallega lagið um litla bláa
blómið, gleym-mér-ei, sem hún
mamma söng svo oft á gleði-
stundum og mannfögnuðum,
kemur nú upp í hugann þegar
hún hefur kvatt okkur og sál
hennar sigruð. Við minnumst
hennar með hlýhug og sorg í
hjarta, en jafnframt viss um að
henni líði miklu betur núna, laus
úr viðjum lasleika og veraldlegra
hluta sem íþyngdu henni, sér-
staklega seinni ár.
Hún náði sér aldrei á strik eft-
ir andlát pabba, sem lést 2015,
þar sem stórt skarð var rofið í
alla hennar líflínu og venjur. Þau
áttu saman líf, ferðalög um landið
sitt, erlendis og allan heiminn,
bæði í raun og huga. Mamma
elskaði þessar ferðir, sérstaklega
seinni árin á húsbílnum, þar sem
hún gat áfram verið húsmóðirin
um borð og gamli sá um labbit-
úrana. Hún var höfðingi heim að
sækja og það var öllu tjaldað til
þegar gesti bar að garði, allt fína
kaffistellið dregið fram, hvort
sem það var gullslegið heima eða
fokdýrt harðplast í útilegu. Hún
naut sín vel á þessum stundum.
Kunni sitt fag, enda fyrirmyndir
sóttar til Harrod’s og Bucking-
ham Palace. Hún kunni góð skil á
bresku krúnunni og flestu hefð-
arfólki heimsins í gegnum tíðina.
Þar var hún á heimavelli.
Það gustaði stundum af henni
og hún átti til óþolinmæði sem
kom henni í koll. Hún keyrði t.d.
aftan á bíl á grænu ljósi sem fór
ekki af stað á sama tíma og hún
og það var bara hneyksli, að
hennar mati, að vera dæmd í
órétti. Hún var okkur góð móðir
og taldi sig alltaf heppna að hafa
eignast svona góð börn, en gerði
ekkert úr eigin hlut með útkom-
una á uppeldinu.
Við minnumst margra
skemmtilegra stunda með
mömmu, en einnig þegar tímar
voru erfiðir. Það er ekki alltaf
sjálfgefið að berja af sér byrðar
og erfiðleika sem á mann sækja í
lífinu, en mamma gerði það eins
vel og hún gat og treysti sér til.
Við hlógum oft með henni að
ýmsum sögum af okkur sjálfum
og henni að skakka leikinn eða
hvetja okkur áfram í vitleysunni.
Hún leyndi á sér og hafði góðan
húmor, var glettin og skaut oft
athugasemdum eða orðum inn í
samtöl á hárréttum tíma. Hún
gat líka verið hvöss og ákveðin ef
við vorum á rangri braut, en hún
beitti þeim eiginleika sjaldan,
enda við svo vel upp alin!
Hún á fjögur barnabörn og sjö
barnabarnabörn sem öll hafa
notið samvista við hana og henni
var mjög í mun að fylgjast vel
með skæruliðunum, eins og hún
orðaði það stundum, eftir eitt-
hvert óborganlegt prakkara-
strikið. Þá hló hún og sá stundum
sjálfa sig í þeim. Við eigum eftir
að sakna mömmu, en gleðjumst á
sama tíma yfir því að hún sé farin
í Sóllandið að hitta gamla og
ferðast á ný, frjáls sem fuglinn,
laus við fjötra.
Vertu sæl, elsku mamma.
Jóhann Gylfi,
Rannveig og makar.
Elsku hjartans amma mín, ég
vonaði svo innilega að þessi dag-
ur kæmi ekki strax og vonaði svo
innilega að hann kæmi bara alls
ekki. Afar barnaleg ósk, ég veit.
En nú er staðan þessi og hugur
minn þeytist um víðan völl og
safnar saman ótal minningum um
glaðar stundir. Við nöfnurnar
áttum margt sameiginlegt og
vorum líkar að mörgu leyti. Það
voru forréttindi að eiga hana að
alla tíð og ég átti alltaf vinkonu í
ömmu minni. Hún skildi mig allt-
af og stóð alltaf með mér. Hún
lagði mér stundum lífsreglurnar
og var mikið í mun að ég stæði
vörð um mig og mína og væri
alltaf trú sjálfri mér. Síðustu árin
voru oft á tíðum krefjandi út af
faraldrinum og þeim takmörkun-
um sem honum fylgdu, við gátum
ekki hist eins oft og okkur lang-
aði, en hringdum því oftar hvor í
aðra og ég sendi henni myndir af
öllum skemmtilegum augnablik-
um í lífi okkar barnanna svo hún
myndi ekki missa af neinu. Hún
var bókstaflega með okkur öllum
stundum í máli og myndum.
Elsku amma hvað ég sakna þín
mikið, aldrei er maður tilbúinn
eða sáttur þegar kallið kemur.
En ég ætla að halda áfram að
vinna með það sem við tvær átt-
um einar saman síðasta árið og
gera eins vel og ég get. Minning
þín mun lifa í hjarta mínu og
barnanna minna um ókomna tíð.
Takk fyrir allt og allt elsku hjart-
ans ömmugullið mitt. Ég elska
þig að eilífu.
Þín
Hrund.
Hjartkær stóra systir okkar,
Hrund Jóhannsdóttir, hefur
kvatt, nokkuð óvænt, þó að heilsu
hennar hafi hrakað um nokkurn
tíma. Kveðjustundin er viðkvæm,
svo margs að minnast á langri
leið saman. Minningarnar birt-
ast, bjartar og góðar. Við þökk-
um elsku Hrund innilega fyrir
trausta fylgd hennar með okkur
og fjölskyldum okkar í gegnum
árin. Megi eilífa ljósið umvefja
hana á nýjum stigum.
Svo opnast gylltar dyr
inn í glæsta sali,
nýjar víddir,
nýja ljósbjarta heima,
draumanna veröld.
Vertu svo góður
og gakktu í bæinn!
(Ólafur Ragnarsson)
Hafðu þökk fyrir allt og allt,
elsku systir!
Dýpstu samúð okkar vottum
við systkinunum kæru, Jóhanni
Gylfa og Rannveigu, og fjölskyld-
um þeirra.
Hanna Birna, Rannveig
Auður og Sigurður Rafn.
Við kveðjum hinstu kveðju
kæra vinkonu okkar Hrund Jó-
hannsdóttur. Hrund var tignar-
leg kona, afar gestrisin, jákvæð,
brosmild og hress. Leiðir okkar
hjóna lágu fyrst saman með þeim
heiðurshjónum Gunnari og
Hrund fyrir 40 árum. Við áttum
margar skemmtilegar samveru-
stundir og ferðuðumst mikið
saman bæði innanlands og eins
til útlanda. Þetta voru frímúrara-
ferðir og eins vorum við með
þeim í svokölluðum Ferðavinum.
Eftir að við fréttum af andláti
Hrundar tókum við fram gömlu
myndirnar og eins diska með
myndum frá nafna mínum á
ferðalögum, það er ljúft að minn-
ast og ánægjulegt að rifja upp
þessar góðu samverustundir og
þá kemur m.a. upp í hugann það
sem nafni minn sagði gjarnan
„Nú erum við í góðum málum.“
Það voru forréttindi að fá að
kynnast og ferðast með þessum
góðu og hressu hjónum. Nú er
Hrund lögð af stað í sumarlandið
til nafna og veit ég að tekið verð-
ur vel á móti henni.
Blessuð sé minning Hrundar
vinkonu okkar.
Innilegar samúðarkveðjur til
fjölskyldu hennar.
Gunnar Þórólfsson og
Jóhanna Friðgeirsdóttir.
Hrund
Jóhannsdóttir
HINSTA KVEÐJA
Elsku langamma.
Bros þú færðir í marga.
og hlýju í hjarta allra.
Góðhjörtuð við allt og alla.
Nú á góðan stað þú fórst.
Þú alltaf á báðum fótum stóðst.
Minning þín mun alltaf
vera í mínu hjarta
elsku langamma
góða ferð til þíns heima,
guð og englar munu þig geyma.
(Davíð,1991)
Söknum þín
Jóhann Mikael,
Aníta Sóley
og Einar Gylfi.
Við vorum hálf-
systur og enn man ég
hve glöð ég varð að
frétta af henni! Ég
var fimm ára en hún
13 og var á ferð í Reykjavík en bjó
annars í Staðarsveitinni. Hugsa
sér að eiga stóra systur – og svo
var hún svo sæt og blíð. Flestir í
kringum mig áttu systkini, sumir
mörg, og stelpan á efri hæðinni
sem var líka einbirni sinna for-
eldra hafði nýverið sagt mér að
hún ætti hálfsystur fyrir norðan
sem væri væntanleg í bæinn og þá
fengju þær að hittast. Og var ég
þá ekki svo heppin að frétta af
minni hálfsystur sem einnig bjó
úti á landi. Bjuggu bara öll hálf-
systkin úti á landi?
Við Stefana urðum aldrei mjög
nánar, aldursmunur og ólíkt upp-
eldi og svo kom fljótt í ljós þegar
við stækkuðum að áherslurnar
voru ólíkar, ekki sammála í pólitík
svo við ákváðum að ræða slík mál
sem minnst, ég var í bókum en
hún í viðskiptum en alltaf höfðum
við samt um nóg að ræða. Það
voru börnin, það var sameiginleg
fjölskylda og ýmsar ættarsögur af
lifandi og liðnum og margt fleira.
Við hittumst í kaffi og frænkuhitt-
ingum og áttum gegnum tíðina
mörg og löng samtöl í síma.
Hún bar hag barna sinna og
barnabarna mjög fyrir brjósti og
fylgdist með sigrum þeirra og
vonbrigðum og lagði til ráð og
samtöl og kannski eitthvað fleira.
Hún var snjöll kaupsýslukona
með allt á hreinu. Framkoman var
hrein og bein og tíguleg, erindið
Stefana
Karlsdóttir
✝
Stefana Gunn-
laug Karlsdóttir
fæddist 19. ágúst
1931. Hún lést 28.
mars 2022. Útför
hennar fór fram 13.
apríl 2022.
skýrt og ef reynt
var að leiða hana á
villigötur sá hún oft-
ast við því og gerði
þá viðkomandi
grein fyrir með
stuttum, meitluðum
setningum að slíku
sæktist hún ekki
eftir.
Svo margar góð-
ar minningar sitja
eftir, takk fyrir að
vera systir mín, elsku Stefana.
Þóra Elfa Björnsson.
Þá hefur hún kvatt þessa jarð-
vist ömmusystir sona minna. Sönn
íslensk valkyrja, sveitastelpan
sem kom fátæk í borgina en með
útsjónarsemi lét hún drauma sína
rætast og lagði heiminn að fótum
sér. Stefana var bæði aðsópsmikil
og þýð í allri framkomu. Auk þess
að eiga bæði börn og buru kom
hún á laggirnar glæsilegri snyrti-
vöruverslun á Laugaveginum. Þar
var hún allt í öllu, flaug heims-
horna á milli til að opna viðskipta-
sambönd og flytja inn fallegar
skart- og snyrtivörur í hæsta
gæðaflokki. Yfir henni var þessi
einstaka reisn sem geislar af ein-
lægum og hjartahlýjum dömum.
Hvar sem hún kom lýstist upp
umhverfið, þannig var hún bara,
en jafnframt alltaf svo blátt
áfram.
Það var ekki bara að við tengd-
umst fjölskylduböndum, heldur
var hún mér lærimóðir, fyrirmynd
og vinkona. Hún var höfðingi heim
að sækja, fagurkeri mikill, vel les-
in og viðförul. Hún var sannur lífs-
kúnstner og maður kom ekki að
tómum kofunum í viðræðum við
hana. Það sem hún lagði til mál-
anna var einfaldlega kjarni máls-
ins, hún hafði þá skörpu sýn að
hún hitti beint í mark. Hún hafði
afar góða nærveru, hlustun og
stórt hjarta.
Það var öðruvísi að stunda við-
skipti fyrir tíma netsins, þetta var
á tímum Facit-ritvéla og Canon-
reiknivéla. Tollskráin var inn-
bundin í möppu og helstu tollnúm-
erin kunni hún utan að. Þetta var á
þeim tíma þegar þurfti að fá
stimpla hjá gjaldeyriseftirlitinu á
hvern reikning, áður en hægt var
að fara í bankann til að kaupa ávís-
un til að borga fyrir vörurnar. Svo
var til fyrirbæri sem hét Verðlags-
eftirlitið og það vildi líka fá sínar
skýrslur. Á þessum tíma þurfti að
gjöra svo vel að fara í eigin per-
sónu með alla pappírana á hvern
stað áður en mátti svo mikið sem
selja eina greiðu. Vinnudagurinn
var langur og við bættist heimilið.
Hvernig hún Stefana fór að því að
láta allt ganga upp, alltaf svona
æðrulaus og yfirveguð, má líklega
rekja til þess veganestis sem hún
fékk í sveitinni, á Krossum. Hún
vandist snemma á að vinna mikið,
gera mikið úr litlu og hafa yfirsýn
yfir heildarmyndina.
Ég var svo lánsöm að kynnast
einnig móður hennar, Maríu Ás-
mundsdóttur, þeirri miklu sauma-
og myndlistarkonu, sem kenndi
Stefönu mikið. María lét ekkert
stoppa sig, eftir hana liggur
ógrynni ljósmynda og málverka,
unnin með einstakri tækni með
textíl og olíumálun. Síðustu ára-
tugina bjó hún á 5. hæð í Vest-
urbænum og gekk upp og niður
stigana án þess að blása úr nös.
Hún lést árið 1996, nokkrum vik-
um fyrir 98 ára afmælið, og hélt
heimili fram undir það síðasta.
Ég kveð Stefönu með þakklæti
fyrir allar okkar góðu stundir.
Börnum hennar, barnabörnum,
barnabarnabörnum og öllum að-
standendum og vinum votta ég
mína dýpstu samúð.
Rut Rikey Tryggvadóttir.
Eðli og hugsanlegan tilgang til-
verunnar skilur víst enginn – og í
glundroða sínum og firringu virð-
ist mannlífið og mannlegt hlut-
skipti næsta fjarstæðukennt ef
ekki fáránlegt fyrirbæri. – Jafn-
framt er það staðreynd að flest
okkar virðast þó hafa djúpstæða
þörf fyrir að finnast eða trúa að líf
sitt hafi tilgang og að eitthvað gefi
því gildi. Og sitthvað getur stuðlað
að því að svo verði. Þar virðist vin-
áttan vera eitt hið nærtækasta.
Svo er sem hún geti vakið þessa
nauðsynlegu tilfinningu, tilfinn-
ingu fyrir óskilgreindum tilgangi,
innbyggðum í lífið – þrátt fyrir allt.
Þessar hugrenningar um verð-
mæti vináttunnar leituðu á mig, nú
við kveðjustund Stefönu Karls-
dóttur. Ég átti því láni að fagna að
kynnast þeim hjónum, Ólafi Jóni
og Stefönu, fyrir rúmum fjórum
áratugum. Um langt árabil naut
ég gestrisni þeirra og hlýju á fal-
legu heimili þeirra á Hávallagöt-
unni, auk þess á Þórgautsstöðum í
Borgarfirði og síðar á Sléttuveg-
inum eftir að Stefana fluttist þang-
að.
Það ríkti alltaf sérstök persónu-
leg reisn og orka yfir Stefönu, og
jákvæð og glaðvær stemning í
nærveru hennar. Hlýjan og birtan
frá vinarhug hennar lifir áfram
þótt hún hafi nú kvatt.
Ég votta fjölskyldu hennar,
ættingjum og vinum innilega hlut-
tekningu.
Magnús Skúlason.
HINSTA KVEÐJA
Vinátta okkar Stefönu
var traust og verðmæt. Við
áttum ófáar gleðistundir
sem ég er þakklát fyrir að
eiga í minningunni. Ég
kveð kæra vinkonu með
ljóðinu Horfinn vinur eftir
Gunnar Dal:
Vel ég man
hvar vin hef átt
þótt venjulega
segi fátt.
En þegar burt
hann frá mér fer
finn ég best
hvað hann var mér.
Dórothea Júlía
Eyland.
Ég kveð elsku
mömmu með mikl-
um trega og söknuði
um leið og ég gleðst
yfir því að hún hafi
loks fengið að kveðja
okkur. Hún var svo tilbúin að fara
og hitta fólkið sitt hinum megin.
Það var erfitt að horfa upp á
mömmu síðustu árin svona stolta
og sjálfstæða upp á aðra komna,
það var ekki alveg hennar stíll. En
hún tók þessu öllu með jafnaðar-
geði og léttri lund. Mamma ólst upp
á Ísafirði til 7 ára aldurs en fluttist
þaðan eftir andlát föður hennar til
Akureyrar með móður sinni og
Magga bróður. Mamma sagði okk-
ur margar sögur frá æsku sinni,
minnisstæðust var frásögn hennar
af Magga sem svaf í kommóðu-
skúffu og Ídu ráðskonu sem ekki
þorði að sofa ein og gisti uppi í hjá
þeim vegna myrkfælni. Mamma
vann lengi á Símstöðinni á Akur-
eyri og eignaðist hún þar margar
góðar vinkonur sem að héldu hóp-
inn alla tíð. Mamma kynntist pabba
á Símstöðinni á Akureyri þegar
hann kom þangað í afleysingar.
Þau bjuggu á Seyðisfirði í eitt ár en
fluttu svo til Reykjavíkur. Við erum
sex systkinin og ólumst við upp á
Laugarnesvegi 102, 4. hæð til
vinstri. Í hverri íbúð í stigagang-
inum voru fjölskyldur með 3-6
börn. Ég minnist mömmu í hag-
kaupsslopp, sýsla í eldhúsinu, fara
niður til Emmu og Kristrúnar í
kaffi og setja rúllur í hárið. Mamma
varð ekkja 56 ára gömul og bjugg-
um við systurnar þá hjá henni.
Mamma hóf störf á leikskólanum
Laugaborg eftir andlát pabba og
vann hún þar til sjötugsaldurs.
Mamma var trúuð, starfaði í kven-
félagi Laugarneskirkju og sat þar
Guðný Björnsdóttir
✝
Guðný Björns-
dóttir fæddist
20. júlí 1925. Hún
lést 25. mars 2022.
Útför hennar fór
fram 12. apríl 2022.
heillengi í stjórn.
Einnig sótti hún
flestar athafnir í
Laugarneskirkju
eins lengi og hún
gat. Mamma naut
þess að taka þátt í
kirkjustarfinu og
hefði örugglega
sungið í kórnum ef
hún hefði ekki verið
með öllu laglaus.
Hún lét það þó ekki
aftra sér að syngja börn sín og
barnabörn í svefn og sá söngur er
greyptur í minni okkar allra.
Mamma var einstök með mikið
jafnaðargeð og oftast í góðu skapi,
en auðvitað fékk maður alveg að
heyra það ef henni misbauð.
Mamma var sjálfstæðiskona, kaus
og vann fyrir Sjálfstæðisflokkinn
alla tíð. Helstu deilur okkar
mömmu voru tengdar pólitík en á
unglingsárum mínum snerust
deilur okkar oft um klæðaburð
minn. Flóin var ekki í eins miklu
uppáhaldi hjá henni og dótturinni.
Mamma flutti í Strandasel 3 þegar
hún gat ekki lengur gengið upp
stigana á Laugarnesveginum og
þar hélt hún þeirri hefð áfram að
bjóða sístækkandi fjölskyldunni í
bollu- og aðventukaffi. Mamma
var mjög félagslynd og þegar hún
flutti í þjónustuíbúð í Norðurbrún
stofnaði hún gönguhóp sem hittist
daglega á röltinu, inn á milli hvíldu
þau sig og þá var stundum dreg-
inn upp peli. Mamma las mikið og
krossgátur voru hennar yndi. Hún
elskaði að fara í leikhús, og átti
hún lengi vel leikhúsvinkonu en
þegar hún féll frá, tókum við dóttir
mín við keflinu. Þegar hún gat
ekki lengur farið sjálf í leikhúsið
þá fylgdist hún vel með og hafði
gaman af að hlusta á gagnrýni á
leikverkum. Mamma tók mikinn
þátt í uppeldi dóttur minnar og
var mín stoð og stytta alla tíð.
Elsku mamma, nú ertu komin á
góðan stað. Guð blessi þig.
María Ingibjörg.