Morgunblaðið - 21.07.2022, Síða 41

ust í Danmörku og við vorum
ófrískar á sama tíma. Það var svo
ótrúlega gott að geta leitað til
hvor annarrar og verið stuðning-
ur fyrir hvor aðra á meðgöngunni
og í fæðingarorlofinu. Þær voru
ófáar, ferðirnar hjá okkur á
kvöldin á vídeóleiguna, þar sem
við fundum okkur einhverja góða
bíómynd til að horfa á og eitthvað
sætt með. Þarna nýttum við tæki-
færið og spjölluðum um barna-
uppeldið og aðra hluti í ró og
næði. Það var líka alltaf svo gott
að tala við þig. Ef eitthvað bjátaði
á þá varst þú alltaf til í spjall. Þú
varst ótrúlega góður hlustandi og
hvattir mig alltaf áfram í því sem
ég var að gera hverju sinni. Þeg-
ar við vorum báðar fluttar aftur
til Íslands, hittumst við reglulega
með yngstu strákana okkar, Ant-
on Elí og Davíð Emil. Við byrj-
uðum síðan með árlegan jóla-
föndurshitting með öðrum
góðum vinkonum. Þar var mikið
hlegið og spjallað. Þú talaðir um
þegar við hittumst í síðasta
skipti, að þú hefðir viljað að þess-
ar stundir hefðu verið fleiri. Því
er ég svo hjartanlega sammála,
elsku Fríða.
En mikið er ég þakklát fyrir
allar yndislegu stundirnar sem
við áttum saman og á eftir að
sakna þess að geta ekki heyrt
röddina þína, fá símhringingu
eða skilaboð frá þér.
Þú varst alveg einstaklega
sterk persóna og það var virki-
lega aðdáunarvert hvernig þú
tókst veikindum þínum með
miklu æðruleysi og hvernig þú
barðist með miklu hugrekki fram
til síðasta dags.
Það er með mikilli sorg í hjarta
að ég kveð þig, elsku vinkona.
Elsku Skúli, Alexander, Ant-
onía, Theódór, Anton Elí og fjöl-
skylda. Ég sendi ykkur mínar
innilegustu samúðarkveðjur.
Ég elska þig og sakna þín
hjartahlýja og góða Fríða mín.
Þín vinkona,
María Sunna.
Elsku Fríða mín, það er sárt
að þurfa að skrifa þessi orð hér
en geta ekki talað við þig í per-
sónu. Ég reyndi að segja þér
þetta í bréfinu til þín og í síma en
held að þú með þína hógværð haf-
ir ekki alveg meðtekið hversu
þakklát ég er fyrir þína vináttu.
Ég kynntist þér þegar ég var 19
ára unglingur og þú varst 23 ára,
einstæð móðir í eigin húsnæði,
með allt á hreinu að mér fannst.
Við unnum saman og ég leit svo
upp til þín. Þegar við áttuðum
okkur á því að við værum að fara í
sama nám þá varð ekki aftur snú-
ið. Við gerðum allt saman, fórum
samferða í háskólann, sátum
saman í öllum tímum, lærðum
saman, deildum glósum og fórum
meira að segja saman á klósettið.
Þessi 3 ár unnum við saman á
sambýlinu og lærðum saman í há-
skólanum. Við vorum svo mikið
saman, að við vorum sakaðar um
að hafa svindlað á prófi, svörin
okkar voru alveg eins. Þvílíkt
sem við vorum stressaðar þegar
við reyndum að útskýra að við
lærðum saman, deildum glósum
og hugsuðum eins og þess vegna
svöruðum við eins á prófi.
Þessi þrjú ár voru endalaus
hlátursköst á Þjóðarbókhlöðunni,
þar sem við urðum að fara inn í
prentherbergi, því það voru svo
mikil læti í okkur, í bílnum á leið-
inni í og úr háskólanum og á
mjúka stóra sófanum þínum á
kvöldin eftir að Alexander var
sofnaður. Ég hugsa oft til baka
eftir að ég varð sjálf móðir,
hversu þolinmóð og ástrík þú
varst við mig, ein að hugsa um
barn, í námi og að reka heimili.
Þú varst alltaf til staðar fyrir alla
í kringum þig, sem sást oft á því
hvað það var erfitt að ná í þig í
síma. Það var svo oft á tali heima
hjá þér. Við vorum með enda-
lausa munnræpu, ræddum nám-
ið, tilhugalífið okkar og framtíð
okkar sem sálfræðingar og allar
þessar hugmyndir sem við höfð-
um og ætluðum að gera. Þú ert
ein af þeim sem ég hitti í gegnum
lífsleiðina sem hafðir mikil áhrif á
það hver ég er í dag. Í hvert
skipti sem ég fór heim til Íslands
í heimsókn, varð ég alltaf að hitta
þig og það var alltaf eins og við
hefðum hist í gær, munnræpan
og flissið á sínum stað. Síðast
þegar við hittumst varstu búin að
segja mér í síma að þú værir svo
lasin, svo mættir þú uppstríluð
pæja í hælaskóm! Þú varst alltaf
svo falleg og mikil pæja.
Þú varst algjör klettur og hélst
svo vel utan um alla í kringum
þig. Einnig hafðir þú svo mikil
áhrif á börn og fjölskyldur í starf-
inu þínu sem sálfræðingur. Þú
ert oft í huga mér í mínu starfi og
verður alltaf. Sendi innilegar
samúðarkveðjur til Skúla, Alex-
anders og Theódórs.
Inga og Anton Elí.
Fríða vinkona er dáin.
Eftir að ég fékk símtalið frá Ís-
landi þustu æskuminningarnar í
huga minn er ég minntist hennar
með hlýhug og eftirsjá.
Við eyddum grunnskólaárun-
um í sama bekk og svo þegar ég
stakk upp á við hana að fara í
Héraðsskólann á Laugarvatni, þá
var hún ekki lengi að slá til. Við
deildum herbergi saman á heima-
vistinni og áttum þar ógleyman-
legar stundir. Eftir héraðsskól-
ann lá leið okkar í Hagaskóla þar
sem við útskrifuðumst úr 10.
bekk.
Fríða var uppreisnarseggur á
unglingsárunum, hún var hörð af
sér og var með sterka réttlætis-
kennd. Hún var dugnaðarforkur
sem lét mótlæti ekki stoppa sig í
því sem hún sóttist eftir. Þú fórst
of snemma, Fríða, en ég kveð þig
hér með, elsku vinkona og vonast
til að sjá þig á himnum!
Takk fyrir allar góðu stundirn-
ar sem við áttum saman og sem
þú gafst mér. Hvíl í friði. Fjöl-
skyldu þinni votta ég samúð,
megi ljós friðar og kærleika
fylgja þér.
Þín vinkona,
Ragnheiður
Magnúsdóttir.
Stórt skarð er höggvið í
vinkvennahópinn. Elsku Fríða
okkar er fallin frá langt fyrir ald-
ur fram.
Leiðir okkar lágu saman strax
í fyrsta bekk í Varmárskóla og
tókst með okkur góður vinskapur
sem hefur haldið alla tíð síðan.
Við vorum svo heppnar að vera í
mjög samrýmdum bekk í grunn-
skóla sem enn þann dag í dag
heldur sambandi.
Eftir grunnskóla fórum við svo
flestar hver í sína áttina og völd-
um okkur ólíkar leiðir í lífinu en
vinskapurinn hélst alltaf og höf-
um við hist reglulega alla tíð síð-
an, hvort sem er í saumaklúbb
(sem fékk nafnið Bleiku beibin),
bústaðarferðum, leikhúsferðum
eða öðru. Margar dásamlegar
minningar koma upp í hugann,
bæði af grunnskólaárunum og
eins eftir að við urðum fullorðnar
og höfum við vinkonurnar yljað
okkur við þessar fallegu minning-
ar um Fríðu okkar. Ein er
ógleymanleg ferð okkar vin-
kvennanna til Amsterdam í tilefni
fertugsafmælis okkar fyrir stuttu
en þar var Fríða fremst í flokki í
búðunum og komum við margar
heim með vel úttroðnar ferða-
töskur eftir að fylgja Fríðu eftir.
Fríða var alltaf svo hjálpsöm
og ráðagóð, hæfileikarík og góð
vinkona sem var alltaf til í spjall
og hafði mikinn áhuga á því sem
var að gerast í lífi okkar vin-
kvennanna. Þá var svo gott að
geta leitað til hennar og átti hún
alltaf góð ráð að gefa okkur og
stundum grínuðumst við með það
að hún ætti nú eiginlega bara að
vera á launaskrá hjá okkur
saumaklúbbnum, svo oft vorum
við að leita til hennar með okkar
daglegu vandamál. Það kom okk-
ur því ekki á óvart að Fríða valdi
nám og starfsferil sem tengdist
því að hjálpa fólki. Hún var klett-
ur í lífi margra sem eiga nú um
sárt að binda.
Fríða tók veikindum sínum af
miklu æðruleysi og tók þann pól í
hæðina að nýta góðu dagana vel.
Hún kvartaði aldrei og barðist
fram til síðasta dags.
Elsku Fríða, það er eitthvað
svo óraunverulegt að hugsa til
þess að við eigum ekki eftir að sjá
þig í næsta saumaklúbbi. En góð-
ar minningar um einstaka vin-
konu munu lifa.
Við vottum Skúla, Alexander
Leví, Theódóri Inga, Antoni Elí,
Antoníu Eiri, Hildi, Brimari
Leví, foreldrum og öðrum að-
standendum okkar innilegustu
samúð.
Þínar vinkonur í „Bleiku beib-
unum“,
Ásta, Erla, Eva, Gyða,
Hulda Magga, Sigga
og Svanhildur.
Elsku Fríða mín.
Það er svo óraunverulegt að
sitja og skrifa þessar línur, ég
trúi varla að þú sért ekki lengur
með okkur. En þá er gott að rifja
upp allar góðu, skemmtilegu og
stundum óprenthæfu minning-
arnar en þær eru ansi margar
eftir tæplega 40 ára vináttu. Ég
man vel eftir matreiðslutímunum
í Gaggó Mos þar sem uppáhaldið
þitt var að baka súkkulaðiköku
sem samanstóð aðallega af
smjörkreminu með smá köku-
botni, og svo í unglingavinnunni
þar sem þú kenndir mér að pítu-
sósa væri best með öllu. Þá eru
óteljandi minningar með sauma-
klúbbnum okkar Bleiku beibun-
um, allar ferðirnar innanlands og
utan og fjölmargir hittingar þar
sem alltaf var mikið hlegið.
Þú varst langfyrst af okkur vin-
konunum að verða mamma og það
var svo ótrúlegt að fylgjast með
þér takast á við móðurhlutverkið
svona ung. Strax og Alexander
fæddist varstu komin í mömmu-
gírinn og gerðir það svo vel. Ég
skildi ekki hvernig þú færir eig-
inlega að þessu, að axla þessa
ábyrgð meðan stærstu áhyggjur
okkar vinkvennanna voru helst
partí, strákar og kannski námið,
þá varst þú einstæð móðir að sjá
fyrir ykkur Alexander, vinna og
klára nám. Ég dáðist alltaf svo að
þér fyrir allan dugnaðinn og ag-
ann sem þú bjóst yfir að geta
tæklað þetta stóra verkefni ein og
af svona miklu öryggi.
Það hefur verið svo gott að
eiga þig að í gegnum tíðina, að fá
að hringja í þig og leita ráða með
þau vandamál sem upp hafa kom-
ið en þú varst ómetanlegur stuðn-
ingur, endalaus viskubrunnur og
áttir alltaf góð ráð til að gefa mér.
Þú varst alltaf til í að leyfa mér að
pústa og leita ráða hjá þér og þú
hlustaðir svo vel. Þegar þú svo
veiktist þá tókstu á við veikindin
eins og þér einni er lagið, kvart-
aðir aldrei og hafðir meiri
áhyggjur af þínum nánustu en
þér sjálfri.
Elsku Skúli, Alexander Leví,
Theódór Ingi, Anton Elí, Antonía
Eir, Hildur, Brimar Leví, for-
eldrar og aðrir aðstandendur, ég
votta ykkur mína dýpstu samúð.
Missir ykkar er mikill en minning
um einstaka manneskju lifir í
hjörtum okkar um ókomna tíð.
Hvíl í friði elsku vinkona,
Eva Björk.
Elsku besta, besta vinkona
mín, Fríða, er fallin frá langt fyrir
aldur fram. Ég sit eftir dofin og
hugsi, skil ekki hvernig lífið á að
halda áfram þegar ég hef þig ekki
lengur. Mig langar að allur heim-
urinn gráti með. En að fá að eiga
44 ár af minningum með þér hlýj-
ar mér og hvetur mig áfram í líf-
inu.
Við vorum aðeins tveggja ára
þegar við hittumst fyrst en við
bjuggum hvor í sinni götunni í
Mosó. Hverfið var nýtt og alltaf
bættust fleiri og fleiri krakkar í
hópinn. Þetta voru áhyggjulausir
tímar sem einkenndust af enda-
lausum leikjum og útiveru. Alla
okkar grunnskólagöngu áttum
við samheldinn og sterkan hóp
sem enn þann dag í dag hittist.
Fríða var kletturinn minn,
skugginn og hinn helmingurinn
en þegar við vorum busar í FÁ þá
vorum við látnar vita á víxl hvar
hin væri ef það vildi svo til að
bara önnur væri á ferð.
Fríða var fyrst af okkur til að
verða mamma, aðeins 18 ára
gömul eignaðist hún Alexander
og varð ég svo heppin að fá að
passa hann milli þess sem hún
var í vinnu eða skóla. Seinna
fjölgaði í strákahópnum og Theó-
dór Ingi og Anton Elí bættust við
og seinna stjúpdóttirin yndislega
Antonía Eir. Fyrir þremur árum
fékkstu nýtt hlutverk, ömmu-
hlutverkið, þegar Alexander og
Hildur eignuðust sjarmörinn
Brimar Leví.
Ég hef verið svo heppin að fá
að fylgjast með fallegu strákun-
um þínum sem eiga ansi margar
taugar í mér og minni fjölskyldu.
Ég minnist allra ferðanna sem
við fórum tvær saman, með
krakkana eða alla fjölskylduna.
Sumarbústaðir voru gjarnan not-
aðir, skroppið til Eyja, Víkur og
fleiri staða. Ógleymanleg var
ferðin okkar fyrir nokkrum árum
þegar við skelltum okkur til Te-
nerife með alla fjölskylduna.
Við höfðum gaman af að fara í
leikhús og á tónleika, og jólatón-
leikar Baggalúts voru fastur liður
á aðventunni.
Planið var að verða gamlar
saman því við áttum svo margt
eftir, en ég lofa að halda áfram og
klára það sem þarf að klára, þú
veist hvað ég meina.
Ég lofaði þér að passa upp á
þitt fólk og halda áfram að flækj-
ast með krakkana, spila og hlæja
saman, segja skemmtilegar sög-
ur af þér, eins og þegar þú dast
ofan í baðkarið hjá mér.
Innilegar samúðarkveðjur til
ykkar elsku Skúli, Alexander
Leví, Theódór Ingi, Anton Elí,
Antonía Eir, Hildur og Brimar
Leví. Missir ykkar er mikill.
Hvíl í friði elsku fallega og
yndislega vinkona mín, takk fyrir
allt.
Þín vinkona
Ásta.
Elsku Fríða hefur alltaf verið í
mínu lífi og minning hennar mun
alltaf fylgja mér. Fríða hefur allt-
af verið meira eins og frænka mín
heldur en aðeins vinkona mömmu
minnar.
Minningar með henni og henn-
ar fjölskyldu eru óteljandi og
ekki ein af þeim slæm og heldur
hefði ég ekki getað beðið um
betri stundir en þær sem ég fékk
að eiga með henni.
Mér hefur og mun alltaf þykja
ofboðslega vænt um hana og
hennar fjölskyldu.
Andrea Sif.
Með söknuði kveðjum við
kæra samstarfskonu okkar.
Fríða hóf störf sem sálfræðingur
við Geðheilsuteymi Austur haust-
ið 2019. Betri samstarfskonu var
ekki að finna, við gátum ekki ver-
ið heppnari. Fríða var gædd ein-
stökum eiginleikum, hógvær,
glaðlynd og traustur félagi. Hún
elskaði starfið sitt og sagði í veik-
indum sínum að hún hlakkaði til
að koma til baka, enda væri starf-
ið ekki bara vinna, heldur líka
áhugamál. Þessa áhuga og fag-
mennsku nutu skjólstæðingar
hennar í ríkum mæli.
Fríða hafði einstaka nærveru,
einlægan áhuga á fólki og sýndi
öllum í kringum sig hlýju og um-
hyggju, hvort sem það voru skjól-
stæðingar eða samstarfsfólk.
Þessi hlýja og umhyggja komu
einnig sterkt fram þegar hún tal-
aði um fjölskylduna sína, sem
henni þótti óendanlega vænt um.
Þau þurfa nú að kveðja einstaka
dóttur, eiginkonu, móður, stjúp-
móður, tengdamóður og ömmu.
Í rúmt ár glímdi Fríða við erfið
veikindi. Aðdáunarvert var
hvernig hún tók veikindunum af
æðruleysi og dugnaði og var hún
staðráðin í að hafa betur. Við
fylgdumst með á hliðarlínunni og
reglulega var spurt frétta. Hún
svaraði yfirleitt með fáum orðum
og bar sig vel en spurði svo glað-
lega „en hvað er að frétta af þér?“
Þetta var lýsandi fyrir það hvern-
ig Fríða var, hún vildi ekki at-
hygli, sviðsljós eða samúð en
hafði miklu frekar áhuga á því
sem aðrir voru að fást við. Fríða
var falleg manneskja að innan
sem utan og með einstakan hlát-
ur sem við eigum eftir að sakna
svo mikið. Með söknuði kveðjum
við yndislega samstarfskonu.
Fjölskyldu Fríðu sendum við
innilegar samúðarkveðjur.
Sérhver draumur lifir aðeins eina nótt.
Sérhver alda rís en hnígur jafnan
skjótt.
Hverju orði fylgir þögn.
Og þögnin hverfur allt of fljótt.
En þó að augnablikið aldrei fylli stund
skaltu eiga við það mikilvægan fund.
Því að tár sem þerrað burt
aldrei nær að græða grund.
(Bragi Valdimar Skúlason)
Ásta Sigrún Gunnarsdóttir,
Bryndís Sveinsdóttir og
Sigríður Hrönn Bjarnadóttir
f.h. starfsfólks Geðheilsu-
teymis Austur.
MINNINGAR 41
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 21. JÚLÍ 2022
Harpa Heimisdóttir
s. 842 0204
Brynja Gunnarsdóttir
s. 821 2045
Kirkjulundur 19 | 210 Garðabær
s. 842 0204 | www.harpautfor.is
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
ÞÓRDÍS HELGA GUÐMUNDSDÓTTIR,
lést á Sunnuhlíð 15. júlí.
Útförin fer fram frá Kópavogskirkju
mánudaginn 25. júlí klukkan 13.
Sérstakar þakkir til starfsfólks Sunnuhlíðar.
Birgir Þórðarson Unnur María Ólafsdóttir
Leifur Ottó Þórðarson Gróa Hafdís Jónsdóttir
Júlíus Þórðarson Katrín Níelsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir og
amma,
MARGRÉT ANNA ÞÓRÐARDÓTTIR,
lést laugardaginn 16. júlí á
hjúkrunarheimilinu Hrafnistu Laugarási.
Útför hennar fer fram frá Áskirkju
þriðjudaginn 26. júlí klukkan 13.
Margrét Árnadóttir Jón Ingi Ríkharðsson
Anna Kristín Árnadóttir
Sara Patricie Jónsdóttir
Árni Patrik Jónsson
Okkar ástkæri
ÞORBERGUR GUÐMUNDSSON,
Holtaseli 22,
Reykjavík,
lést á líknardeild Landspítalans 9. júlí.
Útförin fer fram frá Kópavogskirkju
föstudaginn 22. júlí klukkan 13.
Blóm og kransar vinsamlega afþakkað en þeir sem vilja minnast
hans láti líknarfélög njóta þess.
Ester Albertsdóttir
Anna Lísa Þorbergsdóttir Baldvin Hafsteinsson
Jóhanna Þorbergsdóttir
Albert Þorbergsson Hulda Axelsdóttir
afa- og langafabörn