Morgunblaðið - 04.08.2022, Side 44

44 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 4. ÁGÚST 2022
✝
Þórhildur Una
Stefánsdóttir
sjúkraliði fæddist í
Reykjavík 13. nóv-
ember 1974. Hún
lést á Landspít-
alanum 25. júlí
2022.
Foreldrar Þór-
hildar voru hjónin
Stefán Hafsteinn
Jónsson, f. 18. maí
1943, d. 31. maí
2020, og Bára Leifsdóttir, f. 25.
apríl 1949. Þórhildur átti tvo
bræður, Jón Gunnar, f. 25. maí
1967, eiginkona hans er Elín
Sigríður Gísladóttir, og Leif, f.
9. september 1969, eiginkona
hans er Þóra Gylfadóttir.
Þórhildur giftist Jóni Boga-
syni vélvirkja 13. nóvember
2004. Jón fæddist 1. febrúar
1964 og er sonur hjónanna
Boga J. Melsted, f. 10. október
1930, d. 15. febrúar 2015, og
Kristínar Bjarnadóttur, f. 6.
október 1936. Börn Þórhildar
og Jóns eru Bogi Örn, f. 18.
ágúst 1995, sambýliskona hans
er Margrét Valdimarsdóttir, f.
25. janúar 1996, og sonur
þeirra Valdimar, f. 7. maí 2021,
og Hafsteinn, f. 10.
september 2001.
Þórhildur bjó í
Kópavogi fyrstu
árin en fluttist á
Kálfhól árið 1979,
þar sem fjöl-
skyldan stundaði
blandaðan búskap.
Þórhildur gekk í
barnaskóla í Braut-
arholti og gagn-
fræðaskóla á Flúð-
um. Hún hóf sitt
framhaldsskólanám í Fjöl-
brautaskóla Suðurlands en út-
skrifaðist sem sjúkraliði frá
Fjölbrautaskólanum við Ármúla
(FÁ) árið 1997. Þórhildur starf-
aði sem sjúkraliði alla sína
starfsævi. Hún bætti við sig
framhaldsnámi sjúkraliða í
öldrunarhjúkrun frá FÁ árið
2015 og útskrifaðist sem heils-
unuddari frá Nuddskóla Íslands
árið 2008. Þórhildur tók virkan
þátt í félagsstarfi og var m.a.
formaður Reykjavíkurdeildar
Sjúkraliðafélags Íslands þegar
hún féll frá.
Útför Þórhildar fer fram frá
Seljakirkju í dag, 4. ágúst 2022,
klukkan 13.
Eftir að hafa stutt okkur í
gengum allt okkar líf er komið
leiðarlokum hjá mömmu okkar.
Mamma okkar, hún Þórhildur
Una, lést aðfaranótt 25. júlí. Tóta,
eins og hún var alltaf kölluð, var
ákveðin baráttukona, fylgin sér
og vildi fara sínar eigin leiðir.
Hún vildi hins vegar allt það
besta fyrir fólkið sitt og var tilbú-
in að gera allt fyrir alla, sama
hverjar aðstæðurnar voru. Hver
rekur sumardvalarheimili fyrir
fatlaða sem komst hvergi í sum-
arfrí? Jú, svarið er Tóta. Þrjú
sumur rak hún ásamt pabba okk-
ar sumardvalarheimili en þar
stóð hún morgunvakt, kvöldvakt
og næturvakt í þrjú sumur. Hún
vann alla sína tíð við umönnun,
hvort sem það var á sambýli fyrir
fatlaða, heimahjúkrun eða á
Landspítalanum.
Hún elskaði sveitina sína og
vildi vera þar öllum stundum.
Hún vildi vera þar að sjá um
hestana sína og vera með hund-
unum sínum. Henni leið svo vel í
faðmi dýra að vinir okkar á yngri
árum sögðu að mamma skreytti
allt með dýrum. Það er rétt, það
var allt í hestum, kindum og fugl-
um í útstillingum heima. Tóta
blómakona hugsaði einnig vel um
blómin sín og vildi passa þau.
Þetta sýnir að henni leið vel úti í
náttúrunni. Mömmu fannst alltaf
gaman að vera með fólkinu sínu,
hvort heldur sem var stórfjöl-
dskyldu sinni eða í vina- og vin-
kvennahópum.
Hún studdi okkur lesblindu
bræðurna í gegnum skóla, hvort
sem það var að læra lesa, skrifa
eða hjálpa til við að gera nesti í
massavís fyrir háskólann. Stund-
um þarf að gera meira er gott
þykir, sagði hún margoft við okk-
ur. Hún kenndi okkur þraut-
seigju og dugnað.
Hennar mesti draumur var að
verða amma og hún varð það á
síðasta ári. Hún elskaði hann
Valdimar barnabarnið sitt út af
lífinu og ég veit að hún mun
fylgja honum áfram og styðja
hann eins hún gerði fyrir okkur
bræðurnar í gegnum allt.
Textinn Íslenska konan á svo
við mömmu og hafði hún orð á því
við bróður minn fyrir löngu síðan
það væri lag sem hún vildi hafa í
jarðarförinni sinni.
Hún bar þig í heiminn og hjúfraði að
sér.
Hún heitast þig elskaði’ og fyrirgaf
þér.
Hún ætíð er skjól þitt, þinn skjöldur og
hlíf.
Hún er íslenska konan, sem ól þig og
þér helgaði sitt líf.
(Ómar Ragnarsson)
Þetta vers, eins og annað sem
sungið er í laginu, á vel um
mömmu mína.
Við lofum að halda uppi góðri
minningu um þig, mamma. Takk
fyrir allt, elsku mamma, og við
elskum þig.
Bogi Örn Jónsson og
Hafsteinn Jónsson.
Elsku besta tengdamamma.
Þegar við Bogi byrjuðum sam-
an tókst þú mig inn í fjölskylduna
eins og ég hefði alltaf átt heima
þar. Þú varst svo einlæglega góð
við mig og passaðir upp á að ég
væri velkomin. Þetta var engin
spariframkoma því alveg síðan þá
hefur þú hugsað um mig og mína
eins og þér einni var lagið. Þú
bauðst í mat á hverju kvöldi og ef
foreldrar mínir voru í útlöndum
þá bauðstu systrum mínum með í
mat. Við vorum bara krakkar svo
ég ólst að hluta til upp hjá ykkur
Nonna. Þegar maður lenti við
hliðina á þér í sófanum að kvöldi
til fékk maður iljanudd með tiltali
um að ég væri allt of stíf og æfði
of mikið. Einhvern tímann sagði
ég að á mínu heimili borðuðum
við oft kotasælu með bökuðum
kartöflum og síðan þá var alltaf
til kotasæla í ísskápnum hjá þér.
Þú gerðir allt fyrir alla og það
leið öllum vel í kringum þig.
Nærvera þín var svo góð og alltaf
stutt í grínið. Ef einhver úr fjöl-
skyldunni varð veikur eða átti um
sárt að binda varst þú fyrsta kon-
an til þess að bjóða fram hjálp-
arhönd eða fá fólk til þess að
brosa. En þú varst ekki jafn góð í
að þiggja hjálp. Ég man að ég
þrjóskaðist við að taka af matar-
borðinu og raða í uppþvottavélina
þó þú segðir „hættu þessu, ég er
alveg fær um að gera þetta,
Magga mín“. Þú gast nefnilega
allt sjálf. Ég er álíka þrjósk og
ákveðin svo við gátum þrætt góð-
látlega og ýtt hvor við annarri.
En höfðum húmor fyrir þrjósku
hvor annarrar og okkur sjálfum.
Strákarnir voru og eru þínir
helstu stuðningsmenn. Þeir
treystu mikið á þín ráð og skoðun
þín skipti þá miklu máli. Ég mun
gera mitt besta að styðja við þá
og aðstoða þegar þeir þurfa smá
kvenlega sýn á hlutina. Ég kemst
aldrei með tærnar þar sem þú
varst með hælana en ég lofa að
gera mitt besta.
Það sem er erfiðast er að þú
missir af Valdimari litla. Það sem
þú varst spennt að fá ömmugullið
þitt í heiminn. Þig dreymdi um að
verða amma og vildir allt fyrir
hann gera. Hann var svo ótrúlega
hrifinn af ömmu sinni og vildi
frekar vera hjá henni heldur en
foreldrum sínum um leið og hann
var farinn að hafa vit á að sýna
hvað hann vildi. Við munum segja
honum sögur af þér og halda uppi
minningunni um þig.
Elsku Tóta, þegar ég hugsa
um þig erum við í sveitinni þinni
að drekka kaffi og það er nóg af
kræsingum. Það var aldrei neinn
svangur þegar þú varst gestgjaf-
inn. Ég er að lita í litabókina
mína og þú að hlusta á fréttatím-
ann í útvarpinu. Allir búnir að
vera að brasa allan daginn. Við
hlæjum af fíflalátum í hundunum
og spjöllum um daginn og veginn.
Nærvera þín og hugarfar mun
fylgja okkur í minningum. Við
reynum að vera eins sterk og
góðhjörtuð og þú varst alltaf og
styðjum hvert annað í gegnum
þessa erfiðu tíma.
Hvíldu í friði elsku Tóta.
Margrét Valdimarsdóttir.
Elsku Tóta litla systir mín er
farin frá okkur alltof alltof
snemma. Ég á eftir að sakna sím-
talanna fyrir allar aldir þegar við
vorum ein vöknuð, kaffibollanna í
hestúsinu og Fjarðarselinu, reið-
túranna um Heiðmörkina og í
sveitinni okkar og allra annara
samverustunda með þér. Við sitj-
um eftir eins og höfuðlaus her því
þú gast svo sannarlega stjórnað
okkur og rekið okkur áfram í alls-
konar verk, það var aldrei logn-
molla í kringum þig sama hvort
við vorum á ferðalögum eða bara
í sveitinni, Helgi Björns í tækinu
og þú söngst hástöfum með. Þú
elskaðir hestana okkar og það
sýndi sig svo sannarlega þegar ég
var í vinnu úti á landi, þá hugs-
aðir þú svo vel um þá og taldir
það ekki eftir þér því við vorum
sko í þessu saman. Þú reyndist
líka börnunum mínum ótrúlega
vel og voru þau alltaf velkomin til
þín og við gátum verið alveg ró-
leg þegar einhver var í pössun
hjá Tótu frænku sama hvort það
var stelpa með snuð eða strákar
með pela. Þú passaðir svo vel upp
á okkur öll og vildir svo sannar-
lega halda fjölskyldunni saman
og elskaðir að gefa okkur kjöt-
súpu í sveitinni um réttir og ára-
mótaveislurnar heima hjá þér
voru sko ekki af verri endanum.
Elsku Tóta mín, vonandi eruð þið
pabbi núna saman með kaffi og
súkkulaði og vakið yfir okkur, við
hittumst síðar og tökum þá góðan
reiðtúr með nesti í hnakktösku.
Einn morgun vakna ég snemma
Ég anda að mér vorinu
Ég horfi á flauelsmjúka skugga
Sem fagna sólarkomunni
Ég stend á skýi
Í algleymi
Ég stend á skýi
Í alheimi
(Helgi Björnsson)
Þinn stóri bróðir,
Jón Gunnar Stefánsson.
Ég trúi ekki að ég sé að skrifa
þetta. Elsku besta Tóta er nú far-
in. Að setjast niður og skrifa
minningarorð um föðursystur
mína sem var mér eins og systir
er bæði erfitt og ósanngjarnt.
Tóta var bara 16 ára þegar ég
fæddist og hefur hún allt mitt líf
verið mér innan handar, og meir
en margir aðrir á tímabili. Tóta
passaði mig sem barn og síðan
passaði ég strákana hennar, svo
var Tóta aftur farin að passa
börnin mín, og passaði upp á litlu
frænkuna mig í mínum verkefn-
um. Alltaf var hægt að hringja í
Tótu, hvort sem maður þurfti að
spjalla, fá aðstoð við eitthvað,
kíkja í kaffi eða bara hvað sem
var. Við Tóta brölluðum allskon-
ar saman, ég var heppin að fá að
fara með Tótu út um allar trissur,
ferðalög í bústaði, sveitina, tjald-
ferðir og erlendis. Það eru ferðir
sem ég mun ætíð geyma í minn-
ingabankanum mínum. Tóta var
sko sannur vinur sem ég gat leit-
að til hvenær sem var sólar-
hringsins. Tóta frænka var ótrú-
lega dugleg, ákveðin, þrjósk og
skemmtileg. Tóta var sko alls
ekki að mikla hlutina fyrir sér,
heldur bara græjaði þá og dreif í
því að gera verkin, hvort sem þau
voru stór eða smá. Hún vissi hvað
hún vildi og hvernig allt átti að
vera. Mér finnst þetta svo ósann-
gjarnt, að ég sitji hér ung að
skrifa þetta um Tótu frænku sem
var á sínum besta aldri, nýorðin
amma og öll bestu árin hennar
áttu að vera eftir. En ef við trúum
því að þeir deyi ungir sem guð-
irnir elska var hún mikið elskuð.
Elsku Tóta, nú ertu frjáls ferða
þinna. Laus við þín stóru verk-
efni sem þú laust í lægra haldi
fyrir á síðustu dögunum þínum
hér þessari jörð.
Athvarf hlýtt við áttum hjá þér
ástrík skildir bros og tár.
Í samleik björt, sem sólskinsdagur
samfylgd þín um horfin ár.
Fyrir allt sem okkur varstu
ástarþakkir færum þér.
Gæði og tryggð er gafstu
í verki góðri konu vitni ber.
Aðalsmerkið: elska og fórna
yfir þínum sporum skín.
Hlý og björt í hugum okkar
hjartkær lifir minning þín.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Takk aftur fyrir allt, við
sjáumst í sumarlandinu þegar
mitt kall kemur. Njóttu þín þang-
að til.
Þín litla bróðurdóttir,
Katla Guðrún.
Elsku Tóta föðursystir mín.
Ég vil meina að ég hafi verið smá-
uppáhalds en dæmi hver fyrir
sig. Margir sem þekktu okkur
ekki vel héldu að Tóta væri
mamma mín enda nokkuð líkar í
útliti.
Það er erfitt að velja uppá-
haldsminningarnar því þær eru
margar sem ég á með henni,
Nonna, Boga og Hafsteini. Það
var lífsins lukka að mamma og
pabbi og Tóta og Nonni skuli hafa
eignast mig og Boga sama ár. Ég
eignaðist ekki bara einn af mín-
um allra traustustu vinum heldur
er ég líka viss um það gerði mig
nánari Tótu og fjölskyldunni
hennar. „Farðu aaaaaalla leið“
sungum við saman í súkkunni.
Hvíta kerran í eftirdragi, ég og
Bogi aftur í, Nonni undir stýri og
Tóta söng sko hástöfum með. Það
var algengt að ég hoppaði yfir í
súkkuna til að vera með Boga á
ferðalögum en við fjölskyldurnar
ferðuðumst um landið þvert og
endilangt, sváfum í tjaldi og
fjallaskálum, grilluðum sykurp-
úða og kveiktum varðeld með
brotnum vegstikum sem við söfn-
uðum á fjallaslóðum. Einnig fór
ég á fyrsta ballið mitt í Hvíta hús-
inu þar sem Páll Óskar lék fyrir
dansi, Tóta kom með og það var
ekkert eðlilegra. Í dyrunum reif
hún upp veskið og splæsti bæði á
mig og stelpuna sem ég var að
hitta á þeim tíma. Þetta lýsir
henni svo vel, allir saman, allur
aldur að skemmta sér og ekkert
skrýtið við það. Hjá Tótu voru
bæði opnar dyr og opinn faðmur,
maður skreið upp í til hennar og
Nonna ef maður var hræddur
þegar ég gisti hjá Boga. Bogi er
vinamargur og það þótti mikið
sport að fara upp í Breiðholt að
hitta hann og vini hans. Fjarð-
arselið var alltaf opið fyrir okkur
öll og hún tók bæði mér, litla
frænda sínum, og krakkaskaran-
um sem fylgdi Boga opnum örm-
um og sýndi allskonar gaura-
gangi skilning. Hún þekkti línuna
þó vel um hvenær ætti að hvæsa
á okkur og hvenær ekki en oft var
nú þörf á því. Hún kenndi mér að
hafa faðminn opinn fyrir fólkið í
kringum mig. Ég hef haft opinn
faðminn fyrir börn systur minnar
rétt eins og Tóta hafði fyrir börn
systkina sinna. Ég ætla alltaf að
hafa minn faðm og mitt heimili
opið fyrir Jón, Boga, Hafstein og
afkomendur þeirra og það ættum
við öll sem minnumst Tótu að
gera því það er það sem hún gerði
alltaf fyrir allt fólkið sitt. Sjáumst
seinna elsku uppáhalds stóra
frænka.
Þinn frændi,
Stefán Pétur.
Elsku Tóta frænka. Þú varst
alltaf svo góð og skemmtileg. Það
var alltaf svo gaman að koma í
heimsókn til þín í Breiðholtinu og
leika með allt dótið þitt sem þú
geymdir uppi á lofti og líka í bú-
staðinn þinn. Það var svo gaman
þegar við hittumst í hesthúsinu
og fórum svo saman á hestbak,
við fórum á Nótu, Hirði og
Þrumu. Svo fengum við okkur oft
kex og djús og gamalt jólakon-
fekt eftir reiðtúrana. Það var svo
gott að koma í pössun til þín. Tóta
var svo skemmtileg við okkur.
Við söknum þín svo mikið.
Elín Dögg og Gunnar Emil.
Ég kynntist henni Tótu minni
haustið 1987. Þetta var fyrsti
skóladagurinn í 7. bekk í Flúða-
skóla og von var á mörgum nýj-
um nemendum úr Gnúpverja-
hreppi og af Skeiðunum. Það
voru allir mættir þegar Skeiða-
rútan rann í hlað. Inn í skólastof-
una gekk einn nýr nemandi;
röggsöm stúlka sem geislaði af
sjálfstrausti, brosandi út að eyr-
um, þarna var hún Tóta okkar
mætt. Hún var þroskuð miðað við
aldur og fljótt kom í ljós að hún
var einnig mun lífsreyndari en
við hinar stelpurnar í bekknum.
Tóta hafði sko brallað ýmislegt
sem okkur hinum 13 ára stelp-
unum þótti afar spennandi. Ég
dróst strax að þessari fjörugu
stúlku og hefur vinskapur okkar
haldist náinn alla tíð. Við vorum
ekki gamlar þegar við fórum
saman á fyrsta sveitaballið og í
síðasta bekk grunnskólans þótti
okkur ferlegt ef við náðum ekki
að minnsta kosti tveimur böllum
á mánuði.
Eftir fjörug unglingsár kynnt-
ist Tóta nánar einum sveitunga
sínum, öðlingspiltinum honum
Nonna, og ekki leið á löngu þar til
lítill snáði leit dagsins ljós og
nokkrum árum síðar fæddist
annar drengur. Tóta lifði ham-
ingjuríku lífi með öllum strákun-
um sínum og vinahópurinn var
stór. Allir elskuðu að vera í kring-
um Tótu því þar var alltaf líf og
fjör. Eitt haustið fékk hún þá
hugmynd að smala saman nokkr-
um vinkonum sínum sem skelltu
sér saman í skvísuferð til Köben.
Vinkonurnar komu hver úr sinni
áttinni og það eina sem þær áttu
sameiginlegt var að vera vinkon-
ur Tótu. Ég var svo heppin að fá
að vera ein af þessum vinkonum
og auðvitað varð þetta hin
skemmtilegasta ferð.
Við Tóta höfum báðar búið í
Seljahverfinu síðustu tvo áratug-
ina og hefur því verið stutt að
skjótast á milli. Ófáir kaffiboll-
arnir hafa verið drukknir og mót-
tökurnar í Fjarðaselinu voru
ávallt hlýjar, alltaf var maður vel-
kominn. Ef mann vantaði einhver
ráð þá var Tóta sú sem best var
að leita til. Hún gat hjálpað
manni með hvað sem var og það
borgaði sig að hlusta og hlýða því
sem Tóta sagði. Hún var alltaf til
staðar og frábær stuðningur þótt
hún væri sjálf að glíma við sín
veikindi.
Fyrir alllöngu stofnuðum við
bekkjarsysturnar úr Flúðaskóla
matarklúbb sem fékk nafnið „Sex
í sveit“. Stórt skarð er nú höggvið
í þann hóp en við munum ávallt
heiðra minningu vinkonu okkar
sem gaf okkur öllum svo mikið.
Yndislegu vinkonu okkar munum
við aldrei gleyma.
Við Birkir og fjölskylda send-
um Nonna, Boga, Hafsteini, Báru
og öllum í fjölskyldunni innilegar
samúðarkveðjur. Megi fallegar
minningar verða ykkur huggun í
sorginni.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(Valdimar Briem)
Guðrún Eiríksdóttir.
Elsku hjartað mitt, eftir 30 ára
vinskap er af mörgu að taka og
minningarnar hrannast upp í
huga mér. Fæðing barna okkar,
öll ferðalögin innanlands og erum
við búin að skoða flesta staði og
slóða landsins. Ferðin okkar til
Mallorca sem „family one og fa-
mily two“ var stórkostleg og ferð-
in til Tenerife þegar við tókum
foreldra okkar beggja með. Að
ógleymdum öllum ferðalögum
okkar á hundasýningar erlendis.
Gistinæturnar í Fjarðarseli þeg-
ar við Birta komum og gistum hjá
þér til að þurfa ekki að vakna of
snemma þegar það voru hunda-
sýningar í bænum, alltaf varst þú
tilbúin með kaffi á brúsa til að
taka með.
Mér finnst svo sárt að hafa
misst þig, elsku hjartað mitt. Á
þessum árum höfum við aldrei
rifist, bara ást, virðing og kær-
leikur okkar á milli. Ég held bar-
asta að það hafi þurft einhvern
þarna hinum megin til að stjórna
og pabbi þinn hafi sagt þeim að
hann ætti eina góða.
Elsku Nonni, Bogi, Hafsteinn,
Magga, Valdimar, Bára, Jón
Gunnar, Leifur og fjölskyldur, ég
votta ykkur mína dýpstu samúð.
Ég elska þig, mín allra besta.
Þín vinkona,
Kristín.
Að eignast vin tekur andar-
tak …
Að eiga vin tekur alla ævi.
Og nú ertu farin alltof fljótt,
þvílíkt óréttlæti.
Ég hitti þig fyrst í byrjun árs
1997 í FÁ, kom inn í hóp sjúkra-
Þórhildur Una
Stefánsdóttir