Morgunblaðið - 04.08.2022, Qupperneq 46

46 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 4. ÁGÚST 2022
✝
Magnús Sædal
Svavarsson
fæddist 11. mars
1946 í Laufási í
Ytri-Njarðvík.
Hann lést á líkn-
ardeild Landspít-
alans í Kópavogi
25. júlí 2022.
Foreldrar hans
voru Svavar Sig-
finnsson, f. 1906, d.
1992, múrarameist-
ari og bifreiðarstjóri, og Sig-
urbjörg Magnúsdóttir frá
Hnjóti, f. 1907, d. 1985.
Systkini Magnúsar: Erla, f.
1931; Sigríður Magna, f. 1933,
d. 1934; Einar Sædal, f. 1935, d.
2020; Herbert Sædal, f. 1937, d.
2007; Unnur Aldís, f. 1938, d.
2004; Guðbjörg, f. 1940; Róbert
Sædal, f. 1947. Hálfsystkin sam-
feðra: Regína Fjóla, f. 1929, d.
Magnús lauk unglingaprófi
frá Gagnfræðaskóla Keflavíkur
1961 og sveinsprófi í húsasmíði
1965. Hann tók lokapróf í bygg-
ingartæknifræði frá Tækni-
skóla Íslands 1973 og öðlaðist
meistararéttindi í húsasmíði
1974.
Frá 1974-1984 starfaði Magn-
ús hjá byggingardeild Raf-
magnsveitu Reykjavíkur, en frá
1984-1993 hjá byggingardeild
borgarverkfræðings. Hann var
byggingarfulltrúi í Reykjavík
frá 1993-2011. Eftir að hann
lauk störfum kom Magnús að
ýmsum verkefnum í gegnum
Oddfellow-regluna, sem hann
starfaði innan frá 1985 til
dauðadags. Þannig sinnti hann
byggingarstjórn við uppbygg-
ingu stækkunar líknardeild-
arinnar í Kópavogi; við Ljósið
endurhæfingarstöð; við bygg-
ingarframkvæmdir Samhjálpar
í Hlaðgerðarkoti 2017-2021 og
við endurbyggingu á þriðju hæð
í St. Jósefsspítala 2021.
Útför Magnúsar fer fram frá
Dómkirkjunni í Reykjavík í
dag, 4. ágúst 2022, klukkan 15.
2013 og Garðar f.
1930, d. 2021.
Magnús kvæntist
hinn 18. ágúst 1972
Vilborgu Gests-
dóttur, f. 1942, en
hún er dóttir Gests
Óskars Friðbergs-
sonar yfirvélstjóra
og Maríu Frið-
bergsson frá Oynd-
arfirði í Færeyjum.
Börn Magnúsar
og Vilborgar eru: 1) Gestur
Óskar, f. 1977, en sambýliskona
hans er Guðrún Elva Jónsdóttir.
Börn hans eru Dagur Ari, f.
2007, og Eyrún Hulda, f. 2009.
Börn Guðrúnar eru Sara, f.
2000, og Viktor Jökull, f. 2013.
2) Sigurbjörg, f. 1980, sambýlis-
maður hennar er Jón Svan
Sverrisson og eiga þau eina
dóttur, Svölu, f. 2012.
Maggi bróðir minn kvaddi
þennan heim að morgni 25. júlí.
Maggi var einu ári eldri en ég,
bara 76 ára þegar hann lést.
Maggi var sérlega heilsteyptur
maður og hans verður sárt sakn-
að af okkur hjónum.
Við bræður ólumst upp á Þór-
stígnum í Njarðvík og brölluðum
ýmislegt saman. Þegar við vor-
um ellefu og tólf ára eignaðist
pabbi okkar vélbát og gerðist út-
gerðarmaður. Þessum báti fylgdi
árabátur sem við tókum trausta-
taki og fannst tilvalið að fara út á
sjó og renna fyrir fisk þó ungir
værum. Ég treysti Magga, hann
var jú ári eldri en ég. Við byrj-
uðum að róa og fiska en það var
erfitt að róa þessum bát og svo
lak hann það mikið að við urðum
alltaf finna dollu til að ausa með.
Þá lagði Maggi til að við skyldum
kaupa okkur bát með vél sem og
við gerðum. Við settum þá mark-
iðið hærra í veiðiskapnum og fór-
um að veiða rauðmaga og grá-
sleppu og salta hrogn og selja.
Við vorum stórútgerðamenn með
20 net í sjó, bara smápattar.
Maggi var frumkvöðull í þessu
eins og svo mörgu öðru sem við
gerðum saman.
Maggi og Libba (Vilborg) voru
samhent hjón og var gaman að
fylgjast með þegar þau voru að
gera góðlátlegt grín hvort að
öðru ef eitthvað skondið kom
upp. Þau byggðu sér fínt hús í
Máshólum 10 í Reykjavík þar
sem þau bjuggu alla tíð. Þau voru
svo framsýn að setja litla íbúð á
neðri hæðina ef að til kæmi að
foreldar þeirra þyrftu að fá at-
hvarf. Þetta kom sér afar vel
seinna á lífsleiðinni þar sem for-
eldar okkar Magga bjuggu í
íbúðinni síðustu árin sín og nutu
sín vel. Þetta lýsir þeim hjónum
og Magga sérstaklega vel, alltaf
hugsað um næsta skref.
Èg leit mikið upp til Magga og
hann var alltaf tilbúinn að að-
stoða okkur með svo margt sem
snerti byggingar og fram-
kvæmdir sem við hjónin stóðum
í. Og maður kom ekki að tómum
kofanum hjá honum. Alltaf var
hann með góð ráð í hvívetna og
alltaf til í að hjálpa mér við allt
sem ég bað hann um. En í stað-
inn gat ég aðeins rétt honum
hjálparhönd þegar hann þurfti að
kaupa bíla því hann var ekki mik-
ill bílaáhugamaður og þurfti bara
góðan bíl til að komast frá A til
B.
En það var líka áhugavert að
fylgjast með Magga í sínum
framkvæmdum sem bygginga-
fulltrúi Reykjavíkurborgar til
margra ára og eftir að starfsferli
lauk sem umsjónarmaður hinna
ýmsu verkefna á vegum líknar-
félaga; uppbygging í Viðey,
Borgarleikhúsið ásamt mörgum
öðrum verkefnum, og nú síðast,
umsjón með uppbyggingu St.
Jósefsspítala sem Lífsgæðaset-
urs.
Maggi hafði mikinn áhuga á
ættfræði og skellti sér í háskól-
ann þegar hann hætti að vinna til
að læra meira sem hann gerði
með stæl. En þegar kom að próf-
um fékk hann slæma flensu og
komst ekki í prófin. Þá hringdi
hann í mig og við spjölluðum
saman um að prófin væru ekki
málið. Hann var bara að læra
þetta fyrir sig til að gera allt rétt
tengt ætt- og sagnfræði. Hann
hefur svo unnið að því síðust ár
að skrá ætt okkar og alveg með
ólíkindum hve langt aftur það
nær.
Elsku Libba, Gestur, Sigur-
björg og fjölskyldur, ykkar miss-
ir er mestur. Innilegar samúðar-
kveðjur.
Róbert og Hafdís.
Fallinn er frá móðurbróðir
minn Magnús Sædal Svavarsson,
Maggi, eins hann var alltaf kall-
aður í okkar fjölskyldu. Þegar ég
var að alast upp var Maggi tíður
gestur á heimili foreldra minna,
tengdist mömmu og pabba sterk-
um böndum, einkum þó föðum
mínum, sem féll frá fyrir aldur
fram. Gildi menntunar voru föð-
ur mínum hugleikin sem ég tel að
hafi haft mikil áhrif á Magga.
Maggi hafði lært til húsasmiðs en
ákvað að mennta sig meira á því
sviði. Þáverandi samstarfsmönn-
um hans fannst mörgum hverj-
um að það væri ekki góð ráð-
stöfun; frekari skólaganga myndi
stuðla að tekjumissi og söfnun
skulda í formi námslána. Eigi að
síður fór Maggi í Tækniskólann
og lauk námi sem bygginga-
tæknifræðingur. Hann starfaði
sem slíkur megnið af sinni starfs-
ævi. Allir sem fjölluðu um störf
Magga að mér áheyrandi sögðu
hann hafa unnið öll verkefni af
einlægni og ástríðu þar sem fag-
leg og ábyrg vinnubrögð voru í
fyrirrúmi. Hann gæti haft hátt
og kveðið sterkt að, en væri
sanngjarn og réttsýnn.
Líkt og bræður sínir hafði
Maggi mikinn áhuga á bílum.
Hann eignaðist bíl snemma, en
foreldrar mínir seint. Það varð
því úr að hann keyrði mig oft
austur í Flóa þar sem ég var í
sveit í mörg sumur. Þetta voru
skemmtilegar ferðir, ekið hratt
og mikið spjallað og hlegið. Þeg-
ar pabbi féll frá veitti Maggi
móður minni mikinn stuðning af
ýmsu tagi. Þetta gerði hann fyrir
alla sem til hans leituðu. Smám
saman litum við systkinabörn
Magga á hann sem akkerið í fjöl-
skyldunni, manninn sem alltaf
var hægt að reiða sig á og leita
til. Hann var duglegur að mæta í
samkundur sem fjölskyldunni
tengdust. Í slíkum aðstæðum
kvaddi hann sér jafnan hljóðs,
fjallaði um minningar eða sögu-
legar stiklur af einhverju tagi,
dró fram eitthvað áhugavert sem
sameinaði fjölskylduna.
Maggi var ættrækinn mjög,
tengdist systkinum sínum sterk-
um böndum og setti sig vel inn í
ættarsögu foreldra sinna. Réðst
hann í ýmis verkefni á því sviði.
Hæst ber skráning afkomenda
séra Gísla í Sauðlauksdal, um-
fangsmikið verk sem hann lauk
við skömmu áður en hann féll frá.
Þá átti Maggi myndasafn mikið.
Þegar hann sá hvað verða vildi
um heilsu sína varði hann mikl-
um tíma í að skrá og merkja allar
þær myndir sem hann hafði tekið
á ævinni eða hafði eignast úr
myndasafni foreldra sinna. Í því
ferli voru fjölmargar myndir sem
hann hafði tekið á heimili for-
eldra minna, myndir sem hann
gaf okkur systkininum. Þar er að
finna myndir sem teknar voru
skömmu áður en faðir okkar féll
frá, myndir sem hafa mikið til-
finningagildi fyrir okkur systk-
inin.
Maggi hafði við mig mikið
samband síðastliðna máuði.
Hann gerði sér grein fyrir hvað
verða vildi. Ég er elstur systk-
inabarna hans og gat rætt við
hann um ýmislegt sem tengdist
gömlum tímum. Þessi samskipti
voru okkur báðum mikilvæg. Þau
sköpuðu tækifæri til upprifjunar
og endurnýjunar gamalla
tengsla, tengsla sem skiptu mig
miku máli. Blessuð sé minning
Magnúsar Sædals Svavarssonar
sem ég mun alltaf minnast sem
hins glaðbeitta, velviljaða og
góða frænda míns.
Þakkarkveðjur,
Börkur Hansen og
fjölskylda.
Elsku Maggi minn. Andlát þitt
bar fyrr að en mig óraði fyrir,
mig langar því að skrifa þér
nokkrar línur. Ég hef alla tíð virt
þig mikils sem manneskju, verið
óendanlega stolt frænka. Þú
varst næstyngstur sjö systkina
en límið, sá sem leitað var til í
erfiðleikum, veitti stuðning og
fann sameiginlegar lausnir.
Hjálp þín til systkina þinna, fjöl-
skyldu og jafnvel systkinabarna
var fjölbreytileg og miðaðist við
þarfir hverju sinni.
Þú varst til að mynda afar
hjálpsamur móður minni, elstu
systur þinni, þegar faðir minn
lést af slysförum. Hún var þá ein-
ungis 39 ára með fjögur börn og
hálfklárað raðhús. Þú gafst henni
góð ráð í fjármálunum og studdir
hana andlega nánast upp á hvern
dag til að byrja með. Þegar ég
skildi og keypti mér litla íbúð þá
komst þú í aftakaveðri og kíktir á
hana með mér svo ég keypti nú
ekki köttinn í sekknum. Það
varst líka þú sem sast á litlum
fundi með okkur skötuhjúum til
að skipta eigum og fjármagni
sem réttlátast. Þú varst sá sem
við bæði treystum best til verks-
ins. Þökk sé þér, elsku Maggi
minn, fyrir þitt framlag.
Hugulsemi þín og elja náði
líka til félaga og stofnana. Eftir
að þú hættir 66 ára sem bygging-
arfulltrúi Reykjavíkurborgar,
eftir um 20 farsæl ár í því starfi,
eyddir þú lunga dagsins í að
hjálpa þeim að uppfylla lang-
þráða drauma sína. Það var leit-
að til þín og með styrkri stjórn
þinni á framkvæmdum við end-
urbætur og oft miklar viðbygg-
ingar gafstu þeim færi á að geta
sinnt betur mikilvægum störfum
sínum. Skorti fjármagn aðstoð-
uðu fyrirtæki og Oddfellowregl-
an, þar sem þú varst traustur fé-
lagi. Sem dæmi um staði þar sem
þú stýrðir framkvæmdum eru
líknardeild Landspítalans, Ljós-
ið, endurhæfing fyrir krabba-
meinsgreinda, og Hlaðgerðarkot,
meðferðarheimili fyrir fólk með
fíknivanda. Ég fyllist aðdáun að
eiga frænda sem nýtti persónu-
og faglega styrkleika sína og
tengingar í jafn verðugum verk-
efnum sem þessum, málefnum
sem oft skipta sköpum þegar á
reynir í lífi fólks.
Magnús minn, þú hefur sinnt
ýmsum áhugamálum af kost-
gæfni í gegnum tíðina, ekki síst í
sagn- og ættfræði. Ýmsir hópar
hafa því fengið þig til leiðsagnar í
Reykjavík og um landið allt. Eitt
sinn hitti ég þig óvart á slíkri
göngu í Reykjavík en þá var ann-
ar leiðsögumaður. Það var ótrú-
legt hvað þú gast miðlað miklum
viðbótarfróðleik í þessari flottu
göngu.
Þegar við stórfjölskyldan
héldum upp á 91 árs afmæli móð-
ur minnar á Hrafnistu 19. júní og
þú varst með okkur á skype
sagðir þú frá tveimur verkefnum
sem þú værir að reyna að klára
áður en yfir lyki. Annað tengdist
ættfræðiáhuga þínum og var
niðjatal langalangafa þíns og
-ömmu, en hann fæddist 1777.
Mig minnir að þú hafir sagt að
blaðsíðurnar væru orðnar yfir
500. Það er óskandi að verkið
verði gefið út. Á þessum netfundi
kvöddum við þig og þú okkur, að
sjá þig og heyra hinsta sinni er
okkur öllum mikils virði í dag.
Við fráfall þitt er missir nán-
ustu fjölskyldu þinnar mikill og
sendum við móðir mín ykkur öll-
um samúðarkveðjur. Minningin
um hjartahlýjan og einstaklega
vel gerðan mann mun lifa lengi.
Sigurlaug Hauksdóttir.
Magnús Sædal var einn af
þessum stóru! Raddsterkur, fór
jafnan mikinn, bjó yfir góðri frá-
sagnargáfu og einstaklega
skemmtilegur í fasi. Aðsópsmik-
ill, ákveðinn og mikill á velli. Í
senn ábyrgðarfullur, fjörugur og
raddsterkur, atorkusamur og af-
kastamikill, en umfram allt ráða-
góður og sannur vinur í raun.
Þegar hann byggingarfulltrúi í
Reykjavík og ég ungur arkitekt
áttum við oft orðaskipti á opin-
berum vettvangi. Hann lét sjald-
an ógert að gagnrýna arkitekta
og ég sneiddi oft hart að honum,
aðalbyggingarfulltrúanum. Sam-
skipti okkar voru hreinskiptin og
hressileg, aldrei leiðinleg.
Skemmtilegt var að heimsækja
Magga í Borgartúnið, setjast nið-
ur í reykfylltu herberginu og
hlusta á hann milli þess sem
hann púaði vindilinn og hló sín-
um vingjarnlega hlátri. Aldrei
kvaddi ég Magga gramur eða
með tilfinningu um að fá ekki
lausn mála.
Engan byggingarfulltrúa man
ég sem hann og enginn var hans
jafningi. Gagnrýni hans gat verið
beitt en ég minnist þess ekki hún
hafi verið sett fram til annars en
að brýna til betri verka og árang-
urs.
Við kynntumst einnig á öðrum
vettvangi mannræktar, mannúð-
ar og umburðarlyndis.
Á þeim vettvangi lét Maggi
einnig til sín taka. Skapgerð hans
og einstök framsýni átti eftir að
gera hann að samfélagslegum
máttarstólpa. Margir sem til
þekkja tengja hann frekar sam-
félagsverkefnum en starfi bygg-
ingarfulltrúa.
Maggi var bóngóður og ráða-
góður. Hann tók að sér hvert
mannúðarverkefnið á fætur öðru
og stýrði þeim af ábyrgð, öryggi
og festu. Fyrir hönd Oddfellow-
reglunnar á Íslandi stjórnaði
hann meðal annarra uppbygg-
ingu Líknarheimilisins og dag-
deildar þess í Kópavogi og
stækkun Ljóssins – stuðnings-
og endurhæfingarmiðstöðvar
fyrir krabbameinsgreinda.
Gæfuspor fólust í að fá að vinna
að stækkun Ljóssins með
Magga. Reglulegir hönnunar-
fundir voru haldnir á teiknistof-
unni hjá mér. Vindlareykurinn
horfinn en neftóbakið tekið við.
Alltaf vissi hann hvar neftóbaks-
pontuna var að finna þegar hann
bar að garði. Allt sem hann tók
sér fyrir hendur gerði hann af
eldhug og ákefð. Hvort sem var
vindla- eða neftóbaksnotkun eða
verkefnastjórn í nafni mannúðar
og líknar. Þegar Maggi mætti á
staðinn hófst jafnan sögustund
en að henni lokinni hann brýndi
okkur til góðra verka því hálfkák
var honum ekki að skapi.
Í kjölfar uppbyggingar Ljóss-
ins tók Maggi að sér endurbætur
og uppbyggingu Hlaðgerðarkots.
Aðkoma hans að því verkefni var
aðdáunarverð og til eftirbreytni.
En hann var hvergi hættur.
Við tók stjórnun enn eins mann-
úðarverkefnis í þágu samfélags-
ins. Hann stýrði enduruppbygg-
ingu St. Jósefsspítala fyrir
starfsemi Alzheimer- og Parkin-
sonsamtakanna.
Öll þessi störf vann án eigin-
girni og sérhyggju. Honum
þurfti ekki að þakka því ávallt
var það hinn samfélagslegi
ávinningur sem skipti máli. Það
voru hans laun.
Mér hefur lengi fundist að
heiðra ætti Magga fyrir öll hans
góðu störf í þágu mannúðarmála
en orður og krossa þarf ekki.
Orðspor hugsjónamanns skiptir
meiru.
Blessuð veri minning góðs
drengs og mannvinar.
Jón Ólafur Ólafsson,
arkitekt.
Magnús Sædal var þéttur á
velli og þéttur í lund, og róm-
urinn var djúpur og þarfnaðist
ekki hátalara í stórum sal. Það
var í sal Félags eldri borgara í
Reykjavík, á fornsagna-
námskeiði, sem ég kynntist hon-
um. Síðan vorum við þarna sam-
an í ein sjö ár, og það gerðist
eiginlega af sjálfu sér að hann
yrði okkar aðalleiðsögumaður í
þeim ferðum sem farnar voru
hvert vor á söguslóðir víðs vegar
um landið. En við upphaf vetr-
arstarfsins síðastliðið haust varð
hann fljótlega frá að hverfa
vegna sjúkdómsins sem nú hefur
lagt hann að velli.
Ég hef varla kynnst fróðari
manni um land og þjóð. Sagn-
fræðilegur áhugi hefur greini-
lega fylgt honum alla tíð þrátt
fyrir erilsaman starfsferil á öðr-
um vettvangi. En þegar fundum
okkar bar saman hafði hann látið
af starfi byggingarfulltrúa
Reykjavíkurborgar og einnig afl-
að sér háskólamenntunar í sagn-
fræði.
Í ferðum okkar eldri borgar-
anna um landið jós þessi sagna-
þulur úr viskubrunni sínum;
hann gat staldrað við kotbýli eða
kirkju og brugðið upp leiftrandi
myndum af lífinu í þessu furðu-
lega landi. Við, þessi fimmtíu
sem í ferðinni vorum, sperrtum
eyrun og undruðumst hvernig öll
þessi viska gat rúmast í einu
heilabúi.
Aldrei þáði hann eyri fyrir þau
verk sem hann vann fyrir félagið
okkar, til dæmis leiðsögn um
heimaslóðirnar á Suðurnesjum,
eða gönguferðir með hópa um
Laugarnes og Viðey. En í Viðey
var hann á heimavelli eftir að
hafa á sínum embættismannsár-
um stjórnað endurbyggingu Við-
eyjarstofu og Viðeyjarkirkju. Og
ekki lét hann staðar numið eftir
að opinberum starfsferli lauk því
að þá tók hann að sér að stýra
endurbótum og stækkun hús-
næðis á vegum líknarfélaga, svo
sem Ljóssins og Hlaðgerðarkots;
og nú síðast var hann bygging-
arstjóri við gerð dagdeilda alz-
heimer- og parkinsonsjúklinga á
St. Jósefsspítala í Hafnarfirði.
Hann var að minnsta kosti
tveggja manna maki.
Minnisstæð verður mér síð-
asta ferðin okkar saman í maí á
liðnu ári. Við fórum um Snæfells-
nes á slóðir Snorra goða og Þur-
íðar á Fróðá svo aðeins tvö nöfn
séu nefnd. Magnús hafði haft
samband við gamlan vin sinn og
skólabróður, Sturlu Böðvarsson,
sem leiddi okkur um þorpið sitt
þannig að á betra varð ekki kos-
ið. En þegar fólkið var gengið til
náða á hótelinu í Stykkishólmi
datt mér í hug að fara í göngu um
mannlausar göturnar í maínótt-
inni. Þá mætti ég Magnúsi sem
hafði fengið sömu hugmynd.
Hann bauð mér í nefið, og uppi á
herbergi dró hann síðan upp
viskífleyg, og veröldin brosti við
félögunum tveimur. Í ljósi þess
sem síðar varð finnst mér vænt
um að hafa átt þessa stund með
þeim mæta manni.
Þótt þessi eldhugi væri nú í
vor orðinn alvarlega veikur, þá
var áhuginn slíkur að hann vildi
fylgjast með undirbúningi ferðar
sem hópurinn okkar fór í Húna-
vatnsþing og Skagafjörð á fund
við þá Gretti Ásmundarson og
Kolbein unga. Hann lagði gott til
málanna – og eftir ferðina vildi
hann fá að vita hvernig þetta
hefði allt saman farið.
Einstakur öðlingur og snill-
ingur er nú horfinn sjónum. Ég
minnist hans með þakklæti.
Baldur Hafstað.
Á útfarardegi vinar míns
Magnúsar Sædal Svavarssonar,
fyrrverandi byggingarfulltrúa í
Reykjavík, vil ég minnast hans
og þakka liðnar stundir. Leiðir
okkar lágu saman er við stund-
uðum nám í byggingartækni-
fræði ásamt góðum hópi sem
haldið hefur saman allar götur
síðan námi lauk árið 1973. Þessi
hópur hefur átt einstakar stundir
saman. Eiginkonur okkar skóla-
félaganna hafa einnig haldið hóp-
inn og stuðlað að því að samband
okkar hefur eflst með hverju
árinu.
Magnús Sædal var maður
framkvæmda og traustur skipu-
leggjandi. Á vegum Reykjavík-
urborgar voru honum falin trún-
aðarstörf þar sem hann stýrði
eða sá um eftirlit með fram-
kvæmdum. Má þar sérstaklega
nefna byggingu Borgarleikhúss-
ins og endurbyggingu mann-
virkja í Viðey. Síðar tók hann við
því viðamikla starfi að vera bygg-
ingarfulltrúi hjá Reykjavíkur-
borg. Að gegna þeirri stöðu að
vera byggingarfulltrúi höfuð-
borgarinnar er ekki heiglum
hent. Magnús lagði sig fram við
öll þau viðamiklu störf sem hon-
um voru falin og naut þess að
takast á við vandasöm verkefni.
Sem dæmi um verkefni sem hann
vildi tryggja öfluga framkvæmd
við voru öryggismál á vinnustöð-
um. Hann þreyttist ekki á að
hvetja stjórnendur á byggingar-
stað til úrbóta þætti honum þörf
á. Hann bar mikla virðingu fyrir
þeim verkefnum sem byggingar-
fulltrúa höfuðborgarinnar er ætl-
að að sinna. Hann var vel undir
það starf búinn sem byggingar-
meistari og byggingartækni-
fræðingur auk þess að hafa mik-
Magnús Sædal
Svavarsson
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744