Morgunblaðið - 19.09.2022, Blaðsíða 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 19. SEPTEMBER 2022
✝
Steinunn Jóns-
dóttir fæddist
í Hnífsdal 15. júní
1921. Hún lést á
Skjóli 6. septem-
ber 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Jón Jó-
hannesson, f.
1889, d. 1927, og
Guðríður Aðal-
björg Óladóttir, f.
1896, d. 1982.
Steinunn giftist hinn 16.
desember 1944 Ágústi Malm-
kvist Júlíussyni, f. 4. ágúst
1914, d. 31. ágúst 1976. Börn
Steinunnar og Ágústar eru: 1)
Erna Malmkvist, f. 1944, gift
Brynjari Sigurðssyni, f. 1945,
og eiga þau fjórar dætur. 2)
Jón Aðalbjörn, f. 1945, giftur
Önnu Carlsdóttur, f. 1948, og
eiga þau tvær
dætur. 3) Steinar,
f. 1951, sambýlis-
kona hans er
Þórhalla K.H.
Grétarsdóttir, f.
1954. Steinar á
tvö börn. Móðir
þeirra er Elísabet
Ólafsdóttir. 4)
Guðrún Júlíana,
f. 1957, gift
Kristni Árna
Kjartanssyni, f. 1955, d. 2009,
og eiga þau tvö börn.
Steinunn ólst upp í Hnífs-
dal og 17 ára fluttist hún til
Reykjavíkur. Steinunn var
ein sjö systkina, sem öll eru
látin.
Útför hennar fer fram frá
Grensáskirkju í dag, 19. sept-
ember 2022, kl. 13.
Elsku amma Steinunn.
Við sitjum hér systurnar með
söknuð í hjarta og rifjum upp
minningar um þig. Efst í huga
okkar er þakklæti fyrir að hafa
átt þig fyrir ömmu. Við minn-
umst allra afmælisveislnanna
sem þú komst í hvort sem það
var okkar afmæli, langömmu-
barnanna eða langalangömmu-
barnanna enda hafðir þú svo
gaman af því að vera innan um
fólk. Þú varst mjög glæsileg
kona, alltaf svo fín og vildir allt-
af vera með varalit. Það var
alltaf gaman að koma í heim-
sókn til þín og fá heimsins bestu
pönnukökur sem allt þitt fólk
elskaði. Þú varst alltaf dugleg
að spyrja um þitt fólk enda
fylgdist þú einstaklega vel með
öllum.
Eftirminnilegt var þegar við
barnabörnin gáfum þér þinn
fyrsta gsm-síma. Þú kunnir ekki
að lækka hringinguna í síman-
um og ákvaðst að láta hand-
klæði utan um hann svo það
myndi ekki heyrast mikið í hon-
um ef hann myndi hringja á
meðan þú værir í strætó. Þú
varst ekki með bílpróf en það
stoppaði þig ekki, þú ýmist not-
aðir strætó, fórst gangandi eða
með Gunnu systur þinni í bíl.
Þið Gunna voruð mjög nánar
systur og til eru margar dásam-
legar sögur af ykkur. Þegar
Gunna lést var það mikill missir
fyrir þig.
Þú hafðir gaman af því að
ferðast og fórst í nokkrar ferðir
með Gunnu systur þinni. Það
sem þú elskaðir að tala um
þessar ferðir og þegar einhver
okkar var á leiðinni til útlanda
þá kom oft upp sagan af ferð
ykkar Gunnu til Glasgow. Síð-
ustu orð þín til okkar systra, ör-
fáum tímum áður en þú lést,
voru að við ættum að passa okk-
ur að versla ekki einhverja vit-
leysu en við vorum þá á leið til
útlanda.
Elsku amma, nú er komið að
kveðjustund, við vitum að afi
Ágúst, Gunna systir þín, Árni
og fleiri munu taka vel á móti
þér. Þú varst besta amma í
heimi. Það eru svo sannarlega
tvær drottningar sem verða
jarðaðar í dag.
Minningin um þig mun alltaf
lifa í hjörtum okkar.
Steinunn, Brynja Rut,
Berglind og Erna Dögg.
Elsku langamma Steinunn.
Takk fyrir allar hlýju stund-
irnar, allar pönnukökurnar og
takk fyrir
að vera besta langamma í
heimi. Það var alltaf svo gaman
að koma í heimsókn til þín. Þú
varst alltaf svo glöð og yfirleitt
búin að baka pönnukökur handa
okkur. Þú kenndir okkur að
maður getur alltaf verið skvísa
ef maður á bleikan varalit. Það
er gott að hugsa til þess að
langafi tekur á móti þér bros-
andi og við vitum að hann mun
passa vel upp á þig. Þú munt
alltaf lifa í minningunni sem
amma Steinunn sem bakaði
heimsins bestu pönnukökur og
heklaði falleg teppi. Framvegis
munum við alltaf baka pönnu-
kökur til minningar um þig.
Hvíldu í friði elsku langamma
Steinunn,
Brynja Dögg, Emma
Dís og Ísabella Ósk.
Elsku besta langamma okkar.
Nú ertu loksins komin til lang-
afa. Takk fyrir allar pönnukök-
urnar og knúsin.
Amma kær, ert horfin okkur hér,
en hlýjar bjartar minningar streyma
um hjörtu þau er heitast unnu þér,
og hafa mest að þakka, muna
og geyma.
Þú varst amma yndisleg og góð,
og allt hið besta gafst þú hverju sinni,
þinn trausti faðmur okkur opinn stóð,
og ungar sálir vafðir elsku þinni.
Þú gættir okkar, glöð við undum hjá,
þær góðu stundir blessun, amma
kæra.
Nú hinstu kveðju hjörtu okkar tjá
í hljóðri sorg og ástarþakkir færa
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Þín langömmubörn,
Aníta Ösp og Patrik Máni.
Steinunn
Jónsdóttir
✝
Arnar Ívar
Sigurbjörnsson
fæddist í Reykjavík
8. apríl 1945. Hann
lést á líknardeild-
inni í Kópavogi 7.
september 2022.
Foreldrar hans
voru Ingólfína Sig-
ríður Eggerts-
dóttir, f. 10. maí
1924, d. 3. maí
1996, og Sig-
urbjörn Guðmundur Björnsson,
f. 17. mars 1921, d. 14. ágúst
1986.
Alsystkin Arnars eru: Þrá-
inn, f. 2. ágúst 1947, Bergljót
Kristín, f. 22. október 1954, og
Steingerður, f. 15. apríl 1961.
Systur Arnars samfeðra eru:
Sólveig, f. 5. júní 1943, Þórey
Sævar, f. 30. júlí 1944, og
Magnea Gunnarsdóttir, f. 16.
júlí 1965.
Eftirlifandi eiginkona Arnars
er Agnes Björnsdóttir, f. 26.
unga aldri var hann í sveit á
Sauðadalsá og síðar Hjallholti á
Vatnsnesi í Húnavatnssýslu, hjá
ömmu sinni og móðursystk-
inum. Hugur hans dvaldi ætíð á
æskuslóðum þar, og taldi hann
sig Vestur-Húnvetning.
Skólaganga hans hófst í
Austurbæjarskólanum og síðan
í Melaskóla og Gaggó Vest.
Arnar fór svo einn vetur í
Bændaskólann á Hólum. Þaðan
lá leiðin í Iðnskólann í Reykja-
vík þar sem hann lagði fyrir sig
húsasmíðar og tók svo sveins-
próf og meistarapróf í sömu
iðn. Árið 2014 fór hann í
Tækniskólann og lærði mat-
stækni. Starfssvið hans var alla
tíð við húsbyggingar og að síð-
ustu vann hann við að meta
ástand húsnæðis.
Hann byggði allar sínar íbúð-
ir, í byrjun tveggja herbergja
íbúð í Keldulandi og þaðan
flutti fjölskyldan í Prestbakka í
Breiðholti, þar sem börnin ólust
upp. Árið 2000 flutti fjöl-
skyldan í Kópavog, í Fjallalind
100, og bjó hann þar til dán-
ardags.
Útför hans fer fram frá
Lindakirkju í dag, 19. sept-
ember 2022, klukkan 13.
september 1949.
Þau giftu sig 21.
júní 1969. For-
eldrar Agnesar
voru Ingigerður
Anna Kristjáns-
dóttir húsfreyja, f.
1910, og Björn Jó-
hannsson vega-
verkstjóri, f. 1906.
Börn Arnars og
Agnesar eru: 1)
Anna Ingigerður, f.
10. nóvember 1969, gift Garðari
Kristjáni Halldórssyni, f. 31.
desember 1975. Þeirra synir
eru: Arnar Darri, f. 17. sept-
ember 2008, og Bjarni Dagur, f.
17. janúar 2012. 2) Sigurbjörg
Inga, f. 2. ágúst 1972. 3) Björn,
f. 8. mars 1974, giftur Þuríði
Magnúsínu Björnsdóttur, f. 19.
ágúst 1973, sonur þeirra er
Björn Arnar, f. 5. janúar 2013.
Arnar Ívar var fæddur og
uppalinn í Reykjavík, lengst af
á Nesveginum, en öll sumur frá
Afi Addi, eins og hann var
oftast kallaður hjá okkur, er
farinn til draumalandsins. Þar
misstum við litríkan og öflugan
ferðafélaga lífsins og verður
hans sárt saknað í F67 eins og
við köllum það. Hann var afar
umhyggjusamur og hjálpsamur
einstaklingur sem alltaf var
klár þegar fjölskyldan þurfti á
hjálp eða ráðgjöf að halda. Eitt
sinn þegar Anna var ein bauðst
hann til að aðstoða hana við að
finna sér rúm. Hann skoðaði
með henni rúmin og sagði svo
hátt og snjallt þegar Anna hafði
fundið hentugt rúm í búðinni:
„Af hverju viltu tvöfalt rúm? Þú
ert bara ein!“ Þetta féll ekki í
góðan jarðveg hjá dótturinni og
hefði hún helst viljað hverfa
niður úr gólfinu. Það fór þó
þannig að hún keypti tvöfalda
rúmið og fann síðar lífsförunaut
til að fylla í plássið.
Það ríkti mikil eftirvænting
hjá okkur hjónum (þá kærustu-
par) þegar átti að kynna tilvon-
andi tengdason til sögunnar.
Við byrjuðum á að renna norð-
ur í land og keyra fyrir Vatns-
nesið, til undirbúnings fyrir
þessi fyrstu kynni. Verðandi
tengdasonurinn var hikandi er
mætti til dyra stórgerður karl,
með hljómmikla rödd og ákveð-
ið fas. Það kom þó fljótlega í
ljós að þar fór mjög umhyggju-
samur fjölskyldufaðir og kom
það enn betur í ljós þegar hon-
um fæddust barnabörn síðar.
Áhugi verðandi afans var
mjög mikill þegar fyrsta barna-
barnið var á leiðinni. Hann vildi
fá að vita nákvæmar lýsingar á
stöðu, stærð og þroska fósturs-
ins í hverri einustu viku með-
göngunnar. Eftirvæntingin eftir
barnabarninu var svo mikil að
hann gat ekki beðið eftir að
amma Agga kláraði vinnudag-
inn og mætti einn á fæðing-
ardeildina til að sjá litla Adda,
fyrstur fyrir utan foreldrana.
Þetta var svona klassískt dæmi
þar sem ákafinn varð ráðandi í
hans aðgerðum, sem var eitt af
hans persónueinkennum.
Hann var ávallt mikið fyrir
barnabörnin sín og sá ekki sól-
ina fyrir strákunum. Þegar þeir
veiktust leið afa alltaf illa og
gekk hann gjarnan um gólf með
áhyggjur þar til bata var náð.
Það var yndislegt að fylgjast
með sambandi drengjanna við
afa sinn og var hann alltaf tilbú-
inn að lesa með þeim, skoða
snjalltæki saman eða spjalla.
Hann fylgdist afar vel með
þeim í leik og starfi alveg fram
á síðustu dagana. Það var hon-
um mikið hjartans mál að vita
að þeir stæðu sig vel í skóla,
íþróttum og tómstundum og
hvatti hann þá alltaf áfram til
góðra verka, iðni gefur árangur.
Þær voru ófáar stundirnar
þar sem fjölskyldan sat saman í
Fjallalind og rifjaðar voru upp
sögur af margvíslegum uppá-
komum í fjölskyldunni. Rifjaðar
upp sögur sem snúa að sím-
hringingum til Spánar og Dan-
merkur, Sean Connery, fjöl-
skyldumeðlimum að fleyta
kerlingar á fjölförnum stöðum
og sitthvað fleira. Einnig var afi
Addi gjarn á að setjast í stól
ráðgjafa og þá oft þegar við síst
áttum von á. Hann átti til að
gefa ráð varðandi saumavélar,
rennilása, bakstur og elda-
mennsku svo fátt eitt sé nefnt.
Þar birtist annað persónuein-
kenni, sem var að hann var svo
áhugasamur um að taka þátt í
lífi fjölskyldunnar.
Blessuð sé minning þín, elsku
afi Addi.
Anna, Garðar, Arnar
Darri og Bjarni Dagur.
Í dag kveð ég elsku pabba,
sem lést eftir erfið og löng veik-
indi, með söknuði og þakklæti.
Það er mikið lán í lífinu að
hafa átt góðan föður, föður sem
alltaf var tilbúinn að styðja okk-
ur systkinin og rétta okkur
hjálparhönd í hverju sem við
tókum okkur fyrir hendur.
Pabbi var húsasmíðameistari
sem kom sér heldur betur vel
fyrir mig og systkini mín þegar
við vorum að stíga okkar fyrstu
skref á húsnæðismarkaðinum.
Hann hjálpaði okkur systrunum
að gera upp okkar fyrstu íbúð
sem við keyptum saman. Þessi
íbúð var algjört greni sem
þurfti algjörlega að taka í gegn.
Þar var hann ómetanlegur fyrir
okkur systurnar með alla sína
krafta, kunnáttu og sambönd
við aðra iðnarmenn til að gera
þessa íbúð upp. Við treystum
algjörlega á hans kunnáttu og
hjálp sem gerði okkur kleift að
eignast okkar eigið heimili fyrir
lítinn pening og lagði grunninn
að okkar framtíðarheimilum.
Í næstu íbúð sem ég keypti
þurfti aftur að fara í fram-
kvæmdir og aftur var pabbi til í
verkefnið. Þetta tók okkur
nokkurn tíma og þarna áttum
við oft okkar bestu stundir sam-
an, þar sem við spjölluðum sam-
an, bara við tvö, um heima og
geima og fréttir líðandi stundar.
Okkar þriðja og síðasta verk-
efni var svo að smíða pall sam-
an. Þarna voru veikindi hans
farin að segja til sín en þetta
kláruðum við tvö með þraut-
seigju og þolinmæði og úr varð
hinn besti sólapallur sem ég nýt
þess að hafa til afnota í dag.
Pabbi hafði mikinn áhuga á
pólitík, fréttum og málefnum
líðandi stundar og voru oft heit-
ar umræður við borðstofuborðið
þegar foreldrar okkar fengu
okkur börnin í mat um helgar.
Pabbi hafði sterkar skoðanir og
var sjálfstæðismaður fram í
fingurgóma. Ekki vorum við
alltaf sammála um málefnin og
stundum færðist hiti í leikinn í
umræðunum en allt var þetta í
góðu og gerði þessar góðu fjöl-
skyldustundir fjörlegar.
Það eru ótal minningar um
pabba sem koma upp í hugann
við þessa kveðjustund sem dýr-
mætt er að eiga. Ég er þakklát
fyrir góðu stundirnar sem við
áttum saman.
Elsku pabbi, minningin um
þig lifir.
Sigurbjörg.
Bláar gallabuxur, lopapeysa,
svo stór að maður sá varla and-
litið, lykt af sagi. Einhvern veg-
inn svona eru mínar fyrstu
minningar af pabba. Pabbi var
nefnilega oft annað hvort að
koma úr vinnu eða fara í vinnu,
eins og svo margir af hans kyn-
slóð.
Pabbi var dökkur yfirlitum
sem ungur maður, með sterka
rödd og sem ungum gutta
fannst manni flott að eiga svona
stóran og myndarlegan pabba.
Pabbi var duglegur að lesa fyrir
okkur sem börn og leika. Ófáar
spilastundir áttum við saman
fjölskyldan. Foreldrar mínir
voru duglegir að fara með okk-
ur systkinin í alls kyns útiveru.
Tínd voru ber á hverju ári vest-
ur á fjörðum. Veiðiferðir voru í
miklu uppáhaldi, að minnsta
kosti hjá okkur feðgum. Skíða-
og sleðaferðir í Bláfjöll eru
einnig eftirminnilegar. Ekki
eins gaman fannst manni að
hjálpa til í stórum kartöflu-
garði, sem foreldrar okkar voru
með í Mosfellsdal, en í dag er
það orðið að ljúfri minningu.
Það er nefnilega þannig að flest
það sem maður gerði með for-
eldrum sínum er á sinn hátt
orðið að því sem maður er í
dag. Að tína ber eða rækta eitt-
hvað er manni orðið í blóð bor-
ið.
Við feðgar störfuðum tölu-
vert saman við smíðar og á ég
honum mikið að þakka að hafa
kennt mér ýmislegt þótt ég hafi
ekki lært fagið eins og hann.
Hann talaði mikið um bygging-
ar og smíðar og að einhverju
leyti horfi ég á marga hluti og
heyri í föður mínum í gegnum
hugsanir mínar; flott hús eða
fallegur þakkantur. Mér er
minnisstætt í eitt skiptið þegar
við vorum að vinna í frosti, að
mér var orðið ansi kalt á hönd-
unum, þrátt fyrir vettlinga. Þá
tók pabbi hendur mínar og lagði
þær inn í sínar heitu hendur og
hlýjaði mér. En pabbi var við
þetta tækifæri vettlingalaus
eins og hann kaus yfirleitt að
vera. Pabbi hjálpaði okkur öll-
um systkinunum í íbúðafram-
kvæmdum og var alltaf til í að
koma með góð ráð.
Pabbi og mamma stóðu alltaf
þétt við bakið á okkur systk-
inum og vildu allt fyrir okkur
gera sem þau gátu til að stuðla
að hamingju og gæfuríkri fram-
tíð okkar. Mamma og pabbi
voru sérstaklega samheldin og
hafa sameiginlega áorkað
mörgu.
Þegar ég kynntist konu
minni, Þuríði, fannst pabba
mikill fengur í þessari viðbót
við fjölskylduna, með rætur í
sveit og öllu því sem þar er.
Ávallt spurði hann um allt sem
var að gerast þar og höfðu þau
sameiginlegan áhuga á hestum.
Honum þótti afskaplega vænt
um son okkar og nafna, Björn
Arnar, sem hefur hlýjar hendur
eins og afi hans. Hann tók vel
utan um fólkið sitt. Kveðjum
við hann þakklát og með mikl-
um söknuði.
Björn, Þuríður
og Björn Arnar.
Elsku Addi, stóri bróðir
minn, lést 7. september sl.
Missirinn er mikill en nokkur
huggun er í dýrmætum minn-
ingum, allt frá þeim tíma að
hann var hálffullorðinn maður
og ég 16 árum yngri, til okkar
síðustu stunda saman.
Ég minnist með kærleika
sterka, myndarlega, einlæga og
góðhjartaða bróður míns þegar
ég var barn. Hann dró mig að
landi þegar ég gat ekki klárað
matinn minn og kenndi mér
góða borðsiði. Hann lagði mér
lífsreglurnar, vakti mig til um-
hugsunar um mikilvæga hluti,
spurði krefjandi spurninga og
var alltaf með opið og einlægt
hjarta. Ég minnist þess að
hann stríddi mér stundum en
alltaf góðlátlega. Hann fyrirgaf
og var hlýr við mig þegar ég
var barn.
Skemmtilegar minningar eru
frá þeim tíma að ég var 7 ára
og hann og Agnes voru í til-
hugalífinu. Það var mikill
spenningur og stress hjá Adda
fyrir stefnumótin, sem snerist
gjarnan um að líta vel út, finna
hreina sokka eða að ná strætó.
Það eru einnig góðar minningar
þegar þau hjónin heimsóttu
okkur til Bandaríkjanna og við
áttum eftirminnilegar bæjar-
ferðir, hálendisakstur í myrkri
og árangursríkar verslunar-
ferðir.
Addi var einlægur og góð-
hjartaður. Hann var hreinskipt-
inn og gat verið gagnrýninn á
menn og málefni en hann hafði
jafnframt mikinn áhuga á skoð-
unum annarra og skoðanaskipt-
um. Hann var einlægt fróð-
leiksfús og með eindæmum
forvitinn maður. Hann naut
ríkulega samvista og samtala
við aðra um hin fjölbreyttustu
málefni, ekki síst um stjórnmál
og menntun. Allt til enda var
hann forvitinn og spurull.
Það lýsir vel umhyggju hans
og hjartalagi hversu mikinn
áhuga Addi hafði á börnum og
ungu fólki. Hann lagði sig fram
um að mynda tengsl við þau,
hvort sem það var með því að
hlusta á þau eða kaupa þau
minnstu með nammi. Honum
var sérstaklega umhugað um að
ungmenni gengju menntaveg-
inn og nytu hæfileika sinna.
Hann spurði ávallt um unga
fólkið í fjölskyldunni þegar við
ræddum saman. Velgengni
þeirra skipti hann máli og hann
gladdist innilega þegar þeim
gekk vel.
Það eru mörg lýsingarorðin
sem gætu átt við, þegar Adda
er lýst, en þau segja ekki nema
hálfa söguna um það hvernig
maður og bróðir hann var.
Ég mun ætíð sakna Adda
bróður míns.
Steingerður.
Arnar Ívar
Sigurbjörnsson
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi
MAGNÚS NORÐDAHL
Naustavör 50, Kópavogi
lést á heimili sínu fimmtudaginn
8. september. Útförin fer fram frá
Hjallakirkju þriðjudaginn 27. september klukkan 13.
Sigurður Norðdahl
Guðrún Norðdahl
Guðmundur Norðdahl
Magnús S. Norðdahl
Jóna María Norðdahl
tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn