Morgunblaðið - 07.10.2022, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 7. OKTÓBER 2022
✝
Kristín Ósk-
arsdóttir, hús-
móðir í Reykjavík,
fæddist 9. maí 1923
á Hellu, Beruvík,
Snæfellsnesi. Hún
lést á líknardeild
Landspítalans 19.
september 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Pétrún
Þórarinsdóttir frá
Ólafsvík, f. 1891, d.
1961, og Óskar Gíslason frá
Tröð í Eyrarsveit, f. 1889, d.
1977. Kristín dvaldi oft sem ung
hjá móðurforeldrum sínum,
Jensínu Jóhannsdóttur, f. 1858,
d. 1933, húsfreyju og Þórarni
Þórarinssyni hreppstjóra á Sax-
hóli, Beruvík.
óskírður drengur, f. 1932, d.
1932, og Sigurvin Reynar, f.
1934.
Eiginmaður Kristínar var
Ingi Þórðarson, f. 17.8. 1921, d.
27.2. 2000, bóndi í Hrauk í
Þykkvabæ og síðar húsvörður
hjá Rannsóknastofnun landbún-
aðarins, Keldnaholti.
Kristín og Ingi eignuðust eina
dóttur, Sigrúnu Ósk, f. 1945, gift
Kristjáni Sigurðssyni lækni, f.
1943. Þau eiga eina dóttur, Vil-
borgu R., bókasafns- og upplýs-
ingafræðing, f. 1973, búsett í
Svíþjóð, gift Aðalsteini Gunn-
laugssyni lækni, f. 1973, og eiga
þrjár dætur; Emilíu, f. 1997, Sig-
rúnu Helenu, f. 2003, og Rósu
Birgittu, f. 2005. Ingi og Kristín
áttu einnig fósturdóttur, Evu
Hovland, f. 1969, búsett á Egils-
stöðum, gift Birni Sigtryggssyni
og eiga fjögur börn, Sigtrygg
Örn, Stefán Inga, Snjólaugu Ósk
og Dagbjörtu Lilju.
Útför Kristínar hefur farið
fram í kyrrþey að hennar ósk.
Systkinahóp-
urinn var stór, 15
alls: Júlíus Fjeld-
sted, f. 1914, d.
1992, Þórarinn
Jens, f. 1915, d.
2009, Jensína Guð-
rún, f. 1916, d.
2001, Guðríður
Fjóla, f. 1917, d.
2010, Gísli Ágúst, f.
1919, d. 1946, Björg
Jósefína, f. 1921, d.
1926, Kristín Lilja, f. 1923, d.
2022, Jóhanna Laufey, f. 1924,
d. 2019, Skarphéðinn Þórarinn,
f. 1926, d. 1991, Sigurbjörg Unn-
ur, f. 1927, Guðmundur Ing-
ólfur, f. 1929, d. 2020, Jósefína
Arndís, f. 1930, d. 2006, Kristinn
Guðbjartur, f. 1931, d. 2007,
Tengdamóðir mín Kristín
Lilja var sjöunda barn þeirra
Óskars og Petrúnar, Beruvík á
Snæfellsnesi, en þau hjónin eign-
uðust alls 15 börn á 19 árum sem
öll komust á legg nema sonur
sem lést skömmu eftir fæðingu
og dóttir á fimmta ári. Foreldrar
Kristínar gengu í hjónaband
1913, bjuggu fyrst á Hellissandi
en fluttu 1921 í gamalt torfhús á
Hellu, Beruvík. Óskar byggði síð-
ar, á sama stað, stærra hús úr
torfi og grjóti og klæddi timbri
en það hús hafði fjögur rúm í stað
þriggja í því eldra. Hjónin fluttu
1939 að Ingjaldshóli, síðar á
Akranes og að lokum til Reykja-
víkur. Foreldrar Kristínar voru
sögð ólík að eðlisfari, Petrún fé-
lagslynd, söngelsk, glaðlynd og
góð hannyrðakona en Óskar stór-
lyndur og harður í skapi en gest-
risinn og á stundum glettinn,
ávallt vinnusamur, úrræðagóður
og handlaginn. Hann stundaði
sjómennsku af dugnaði og ósér-
hlífni og lenti stundum í sjávar-
háska.
Það má segja að líf Kristínar
hafi oft verið erfitt og knappur
kostur á svo mannmörgu heimili
og uppeldisaðstæður frábrugðn-
ar nútímaaðstæðum. Kristín
minntist þess helst úr æsku að
hún hefði oft dvalið hjá móðurfor-
eldrum sínum á Saxhóli í Beruvík
og talaði oft um hvað amma
hennar var henni góð. Hún sakn-
aði þess helst að geta ekki aflað
sér menntunar. Hún fór ung í
vinnumennsku og þar lágu leiðir
til Þykkvabæjar í Rangárvalla-
sýslu þar sem hún kynntist og
giftist Inga Þórðarsyni bónda-
syni í Hrauk. Árið 1962 fluttu þau
til Þorlákshafnar þar sem Kristín
starfaði við fiskvinnslu og Ingi
við sjálfstæðan vörubílaakstur.
Árið 1967 lá leiðin til höfuðborg-
arinnar þar sem Ingi starfaði
lengst af sem húsvörður en Krist-
ín vann m.a. við eftirlitsstörf á
gæsluvöllum og rak um tíma,
ásamt manni sínum, dvalarheim-
ili fyrir drengi við Tjarnargötu.
Þau hjónin voru bæði dugnað-
arforkar, ósérhlífin og sjálfstæð-
issinnar sem lögðu áherslu á að
einstaklingurinn ætti að standa á
eigin fótum og afla sér og sínum
lífsviðurværis, en á sama tíma
voru þau ávallt reiðubúin að rétta
fram hjálparhönd þegar á þurfti
að halda. Kristín var mjög ákveð-
in kona sem kom fram af hrein-
skilni við samferðafólk sitt, vildi
hafa reglu á hlutunum líkt og for-
feður hennar. Hún talaði ætíð vel
um foreldra sína og systkini og
hallaði ekki tali um aðra. Hún var
nákvæm og talnaglögg, sem m.a.
kom fram er hún sá um fjárreiður
okkar hjónanna á námsárum
okkar í Svíþjóð 1973-1982. Hún
var einkar lagin spilamanneskja,
hafði unun af bingó, félagsvist og
gömlu dönsunum.
Það var Kristínu mikið áfall er
Ingi greindist með erfiðan
lungnasjúkdóm sem leiddi hann
til dauða á 79. aldursári en Krist-
ín var þá 77 ára gömul. Hún bjó
eftir það ein í íbúð þeirra hjóna í
Safamýri en flutti síðan í íbúð
fyrir eldri borgara við Bólstað-
arhlíð. Kristín hefur lengst af
verið heilsuhraust, gekk hnar-
reist svo eftir var tekið og tók
ekki önnur lyf en lýsistvennu sem
hún hafði tröllatrú á. Á árinu
2017 greindist hún með mergæxli
sem leiddi til andláts hennar 5 ár-
um síðar.
Það verður sjónarsviptir þegar
svo sterk og ákveðin kona hverf-
ur á braut. Hvíl í friði, kæra
tengdamóðir.
Kristján Sigurðsson.
Elsku amma okkar, langamma
og tengdaamma Kristín Lilja
Óskarsdóttir er fallin frá eftir
nokkurra ára veikindi sem þó
voru lítt áberandi í viðmóti henn-
ar gagnvart fjölskyldu og vinum.
Hún var ávallt reiðbúin að spila á
spil, fara í klæðaverslanir eða
göngutúra með fjölskyldunni og
þær voru ófáar peysurnar og
sokkarnir sem við fengum til að
hlýja okkur á veturna. Það er
þungt að lýsa því hér hversu mik-
ill söknuður okkar er vegna frá-
falls elsku ömmu Stínu, eins og
hún kallaðist á okkar heimili.
Á þeim 20 árum sem við fjöl-
skyldan höfum búið erlendis hef-
ur ást hennar á okkur og ekki síst
dætrum okkar alltaf verið ómet-
anlegur kraftur í lífi okkar. Þrátt
fyrir fjarlægðina öll þessi ár
mynduðust þannig einstök tengsl
á milli hennar og fjölskyldunnar.
Þó svo að 82 ár skilji á milli
hennar og yngstu dóttur okkar
var hún engum lík við að velja fal-
legar gjafir handa þeim öllum
sem ávallt hittu í mark, þar á
meðal tískufatnað sem foreldr-
arnir hefðu ekki átt séns í að
velja jafn vel. Þar að auki átti hún
alltaf góð ráð til þeirra um allt
milli himins og jarðar sem þær
munu eiga að og bera með sér
alla ævi.
Hún amma Stína var þannig
sérstök í huga okkar og mun
ávallt vera fyrirmynd okkar fjöl-
skyldunnar. Við munum sakna
spilastundanna og skemmtilegu
spjallstundanna sem alltaf voru
líflegar og hressilegar. Þín er
sárt saknað, kæra besta amma
Stína, blessuð sé minning þín.
Vilborg Kristjánsdóttir,
Aðalsteinn Gunnlaugsson
og dætur.
Kristín Lilja
Óskarsdóttir
Ég átti blóðpabba sem vildi
aldrei neitt með mig hafa og ég
leit aldrei á hann sem pabba minn
og þekkti hann ekkert. Svo gerðist
ég lukkunnar pamfíll þriggja ára
gömul þegar móðir mín kynntist
þessum einstaka og frábæra
manni sem ég hef alltaf litið á sem
blóðpabba minn og hann leit á mig
sem blóðdóttur sína.
Hann var mjög góður og
skemmtilegur og hafði margar
sögur að segja, ákveðinn, stríðinn
á góðan hátt, fluggáfaður, blíður
og ástríkur, vildi öllum vel og vildi
alltaf gott gera, vel máli farinn,
mjög snyrtilegur og alltaf góð lykt
af rakspíranum hans, vatns-
greiddur og vildi alltaf líta vel út.
Hann stóð með mér eins og
klettur eins og móðir mín þegar
ég veiktist, stóð með mér í blíðu og
stríðu gegnum súrt og sætt. Hann
var alltaf svo góður og yndislegur
við mig, alltaf að kyssa og knúsa
mig, gerði mér aldrei mein. Hann
innritaði mig í dansskóla þegar ég
var sjö ára og skráði mig í fimleika
ásamt mömmu.
Stefán Brynjólfsson
Helga Ósk Kúld
✝
Stefán var
fæddur 6.
október 1942.
Hann lést 4. ágúst
2021. Útför hefur
farið fram.
Helga Ósk Kúld
fæddist 28. júní
1942 í Reykjavík.
Hún lést 21. sept-
ember 2017. Útför
hennar fór fram 2.
október 2017.
Pabbi var sjómaður þegar ég
var krakki og keypti mikið af út-
lensku sælgæti sem ekki var kom-
ið í búðir hér, hann keypti hjól
handa mér í útlöndum og dúkkur
sem enginn krakki átti nema ég.
Það var vinsælt hjá krökkum að
koma til mín og fá sælgæti og
leika sér með dót sem bara ég átti.
Hann kenndi mér að hjóla, reima
skóna og spila og vorum við alltaf
að hlaupa í kappi. Við fórum oft á
bryggjuna til að skoða skipin því
hann var svo fróður um skipin og
margt annað og hafði unun af því
að segja sína fróðleiksmola af
sjónum því hann hafði ferðast um
öll heimsins höf.
Mamma og pabbi keyptu trillu
og margar voru veiðiferðirnar og
mamma smurði þetta fína nesti.
Mörg voru ferðalögin um allt land
og margar sumarbústaðaferðir og
eitt sinn eltum við sólina og end-
uðum á Akureyri. Oft fórum við út
að borða. Pabbi var mikill dýra-
vinur og áttu mamma og pabbi
kisuna Prins í 19 ár. Ég og pabbi
vorum bestu vinir og ég heimsótti
móður mína og föður á hverjum
degi og hafði aldrei áhuga á að
vera með öðru fólki því þau voru
bestu vinir sem ég hef á ævinni
kynnst. Ég hafði mikla gleði af að
kaupa rakspíra handa pabba og
greiða honum eins og ég gerði líka
fyrir mömmu.
Mikið hlakka ég til þegar minn
tími kemur og þau koma að sækja
mig. Þú ert besti pabbi í heimi.
Takk fyrir að koma inn í líf mitt og
bjarga mér og takk fyrir allt sem
þú gerðir fyrir mig, alla ástina,
hamingjuna, vináttuna, þá bestu
sem ég hef upplifað eins og með
mömmu.
Ég varð aldrei söm án þín og
mömmu en við gerðum sáttmála,
pabbi minn. Þó að ég segðist vilja
svipta mig lífi vegna minna veik-
inda þá lofaði ég þér svo heitt,
pabbi minn, að gera það ekki. Og
mikið ertu stoltur af mér núna á
himni af því sem ég lofaði, að detta
ekki í það ef þú skyldir fara á und-
an mér. Og mikið ertu ánægður
með mig þar sem ég hef verið edrú
síðan á afmælisdegi móður minn-
ar og konu þinnar, 28. júní 2021.
Ég horfði í þín fallegu augu og sór
að vera stóra og sterka stelpan
þín.
Þín dóttir sem elskar þig jafn
heitt eins og þú myndir faðma
sólina og sterkar en þúsund fílar.
Mamma var besta mamma sem
uppi hefur verið. Og þegar minn
tími er kominn mun hún koma og
taka á móti mér á betri stað en til
er hér á jörð. Dugleg, skemmtileg
og hrókur alls fagnaðar hvar sem
hún kom, snyrtileg og vel tilhöfð
alla daga, ákveðin og lét enga vaða
yfir sig, hló og talaði mjög
skemmtilega svo eftir var tekið.
Hún var svakalega góð móðir og
ég var litla dekurrófan hennar.
Hún klæddi mig fallega og við vor-
um alltaf perluvinkonur og verð
ég aldrei söm eftir að hún fór af
jörð. En ég veit að hún fylgir mér
og hjálpar hér á jörð.
Ég veiktist 11 ára gömul eftir
mikið einelti af krökkum. Þá stóð
hún eins og klettur við hliðina á
mér. Ég fermdist með hárkollu og
var með hana í fjögur ár sem var
mjög erfitt fyrir mig og gerði hún
allt til að láta mér líða betur,
keypti bara föt á mig í tískuversl-
unum og ég féll inn í hóp hjá
krökkum þó að ég væri öðruvísi af
því að ég var með hárkollu.
Svo liðu árin og ég eignaðist
barnið mitt 28. júlí 1995 og mikið
var móðir mín alltaf góð við mig.
Svo skeði svo hræðilegur hlutur
sem er vegna þess að ég lenti í
miklu rugli og veiktist enn alvar-
legar. En alltaf stóð mamma sem
klettur við hliðina á mér. Svo náði
ég mér upp og ég varð mjög trúuð
og móðir mín kom alltaf með mér í
kirkju. Við höfðum yndi af því, ég
og móðir mín, að vera saman og
gera ýmsa hluti saman. Við vorum
á námskeiðum í kirkjunni og fór-
um í bíó og mamma gisti oft hjá
mér og við vorum að gera stelpu-
hluti saman og dekra hvor við
aðra (andlitshreinsun og nudd) og
ég hlakkaði mikið til. Við gátum
lesið hugsanir hvor annarrar af
því að við vorum svo tengdar, eins
og ég og pabbi, og við vorum svo
lík andlega. Ég hlakka mikið til
þegar hún kemur að sækja mig
þegar minn tími kemur.
Þín dóttir sem elskar þig jafn
heitt eins og þú myndir faðma sól-
ina og sterkar en þúsund fílar.
Guðlaug Helga Stefánsdóttir.
Okkur systur
langar að minnast
kærrar æskuvin-
konu sem féll frá allt
of fljótt. Lilja var
fyrsta vinkonan sem við eignuð-
umst ungar að árum. Hún bjó í
húsinu við hliðina á okkur í
Vatnsholtinu. Mikill og góður
vinskapur myndaðist strax sem
hélst alla tíð síðan. Lilja var að-
eins eldri en við og var okkur fyr-
irmynd. Hún miðlaði af reynslu
sinni og kenndi okkur ýmislegt.
Sem dæmi má nefna að hún
kenndi þeirri eldri okkar að
reima skó. Við brölluðum ýmis-
legt saman, fórum á skauta og í
bíó.
Við áttum sameiginleg áhuga-
mál en við lærðum til að mynda
allar á hljóðfæri. Lilja var ein-
staklega hæfileikarík og naut
þess að spila öll uppáhaldsdæg-
urlögin á hljómborðið sem sungin
voru af Ellý Vilhjálms, Vilhjálmi
Vilhjálmssyni, Ragga Bjarna og
Hauki Morthens. Þá var Lilja öfl-
ug íþróttakona, bæði í sundi og
frjálsum. Það var gaman að fylgj-
ast með henni á þeim vettvangi
en ófáir verðlaunapeningar og
bikarar skreyttu herbergið henn-
ar.
Það var mikill missir fyrir okk-
ur þegar Lilja flutti í Byggðar-
endann. Við héldum samt alltaf
góðu sambandi, heyrðumst og
hittumst reglulega. Áttum við
eftirminnilegar stundir saman í
Byggðarendanum og síðar í Of-
anleitinu en það var alltaf mikil
upplifun að heimsækja Lilju.
Foreldrar hennar tóku á móti
okkur opnum örmum og var
stjanað í kringum okkur. Þau
voru einstaklega hlý og góð í okk-
ar garð. Það var mikið áfall fyrir
Lilju þegar þau féllu frá, fyrst
pabbi hennar og síðar mamma.
Hún átti hins vegar mjög góða að
þar sem bræður hennar og fjöl-
skyldur þeirra stóðu alltaf þétt
við bakið á henni og voru til stað-
ar fyrir hana. Þá var það mikil
gæfa fyrir hana að kynnast Kára.
Þau voru samhent og nutu þess
að vera saman og varð hann strax
góður vinur okkar. Það var nota-
legt að koma í heimsókn til þeirra
og sjá hvað þau voru að sýsla
saman.
Lilja var alla tíð hrein og bein
og mjög ákveðin. Við lærðum
fljótt að það þýddi ekkert að snúa
henni. Hún var umhyggjusöm og
skipti heilsa annarra hana máli.
Alltaf spurði hún hvernig
mamma okkar hefði það og bað
að heilsa henni. Frá því að við
kynntumst Lilju höfum við skipst
á jólagjöfum auk þess sem hún
sendi mömmu alltaf kerti. Það
verður því mikil breyting þessi
jól.
Við munum sakna Lilju. Við
sendum ástvinum hennar, Kára
✝
Lilja Péturs-
dóttir fæddist
17. ágúst 1964. Hún
lést 14. september
2022. Útför hennar
fór fram 6. október
2022.
og bræðrum hennar
Jakobi og Viðari og
fjölskyldum þeirra,
samúðarkveðjur.
Kristín og
Anna Þóra.
Ég leit eina lilju í holti,
hún lifði hjá steinum á
mel.
Svo blíð og svo björt og
svo auðmjúk
en blettinn sinn prýddi hún vel.
Ég veit það er úti um engin
mörg önnur sem glitrar og skín.
Ég þræti ekki um litinn né ljómann
en liljan í holtinu er mín!
Þessi lilja’ er mín lifandi trú.
Hún er ljós mitt og von mín og yndi.
Þessi lilja er mín lifandi trú.
Og þó að í vindinum visni,
á völlum og engjum hvert blóm.
Og haustvindar blási um heiðar,
með hörðum og deyðandi róm.
Og veturinn komi með kulda
og klaka og hríðar og snjó.
Hún lifir í hug mér sú lilja
og líf hennar veitir mér fró.
Þessi lilja er mér gefin af guði
hún grær við hans kærleik og náð,
að vökva hana ætíð og vernda
er vilja míns dýrasta ráð.
Og hvar sem að leiðin mín liggur
þá liljuna í hjartastað ber,
en missi ég liljuna ljúfu
Þá lífið er horfið frá mér.
(Þorsteinn Gíslason)
Ég hef verið að fresta því að
skrifa þessi minningarorð. Það
leið oft nokkur tími á milli þess
sem við töluðumst við, og ef ég af-
neita í hjarta mínu að Lilja
frænka mín sé dáin, þá gæti ég
gæti blekkt mig til að halda að
svo væri ekki.
Ég varð undrandi og hrygg
þegar bróðir hennar hringdi í
mig með þær fréttir að Lilja væri
dáin. Ég vissi sem hjúkrunar-
fræðingur að barátta hennar
væri tvísýn en sem frænka Lilju
hélt ég í vonina. Hjúkrunarfræð-
ingurinn sá slöngur og dren sem
héldu voninni á lífi en gáfu einnig
vísbendingar um ósigurinn.
Ég spurði frænku mína hvern-
ig baráttan gengi og svar hennar
var: „Það gengur bara vel.“ Í
starfi mínu hef ég margoft séð að
trúin flytur fjöll og því ber ekki
að vanmeta hana.
Hjúkrunarkonan ég sá bar-
áttuandann í ofurþreyttum lík-
ama sem ekki gat unnið orr-
ustuna. Reynsla mín í starfi hefur
gefið mér þá fullvissu að tími
jarðvistar okkar er ekki undir
okkur kominn. Í bók lífsins eru
dagar okkar taldir.
Lilja mín, ég þakka þér fyrir
allar góðar minningar úr æsku
okkar og á fullorðinsárum. Ég
mun minnast þín með hlýju í
hjarta þar til við mætumst við
gullna hliðið.
Þín frænka og æskuleikfélagi,
Hulda.
Lilja
Pétursdóttir
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og útför móður minnar,
tengdamóður, ömmu okkar og langömmu,
HULDU MARINÓSDÓTTUR,
Grenimel 19, Reykjavík.
Marinó Einarsson Margrét S. Hansdóttir
Árni Vilhjálmsson
Einar Helgi Marinósson Karolina Durek
Birkir Marinósson Alenka Zak
Hulda Árnadóttir Atli Björn Þorbjörnsson
Sólveig Árnadóttir Tryggvi Hákonarson
og barnabarnabörn