Morgunblaðið - 07.10.2022, Blaðsíða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 7. OKTÓBER 2022
Gígjan okkar er
þögnuð. Farin í hina
hinstu för eftir næst-
um 90 vel lifuð ár.
Það er athyglisvert
að hún hafi heitið þessu nafni.
Gígja var fiðluleikari og framúr-
skarandi fiðlukennari við Barna-
músíkskólann, sem síðar hét Tón-
menntaskólinn. Þeir voru ófáir
hæfileikaríku fiðlunemendurnir
sem blómstruðu í höndum hennar.
Já, það er eins og nafnið hafi búið
hana Gígju til. Ekki bara hvað
starfsferil snertir, því að hún var
okkar gígja í fjölskyldunni. Spilaði
sig inn í allra hjörtu með björtum
tónum lífskrafts síns, góðvilja, ein-
beitni og viljastyrks. Hún var
yngst í hópi sex systra, allar söng-
elskar og fallegar. Mamma mín var
sú elsta og Gígja sú yngsta. Af
Gígja
Jóhannsdóttir
✝
Gígja Jóhanns-
dóttir fæddist
15. nóvember 1932.
Hún lést 19. sept-
ember 2022. Útför
hennar fór fram 6.
október 2022.
þessum systrahópi
átti ég tvær
mömmur, mína eigin
og músíkmömmuna
Gígju. Ég myndi
segja að hún hefði
stýrt minni leið inn á
tónlistarbrautina,
fyrst í Barnamúsík-
skólann og eftir það í
Tónlistarskólann.
Hún var alltaf til
staðar í ákvarðana-
tökum. Gaf mér nótur að mikilvæg-
um píanóverkum, sá til þess að ég
gæti æft mig á gott hljóðfæri. Hún
hlúði að og það eru engin orð sem
geta lýst þakklæti mínu. Það verð-
ur skrýtið að koma til Íslands og
geta ekki hringt á dyrabjöllunni á
Kleifarveginum til að heilsa upp á
Gígju. Ég kveð hana með miklum
söknuði en hef hana sterkt í hjarta-
stað, þar sem hún er umvafin birtu.
Megi hún hvíla í friði. Við fjölskyld-
an hér í Ríó de Janeiro vottum Jó-
hanni Friðgeiri og fjölskyldu hans
okkar innilegustu samúð.
Sigríður Hulda
Geirlaugsdóttir.
✝
Einar Gunn-
laugsson fædd-
ist í Glerárþorpi á
Akureyri 8. júlí
1933. Hann lést á
sjúkrahúsinu á Ak-
ureyri 13. sept-
ember 2022.
Eftirlifandi eig-
inkona Einars er
Sólveig Kristjáns-
dóttir, f. 6. sept-
ember 1935, en
sambúð þeirra varði í 68 ár og
bjuggu þau alla tíð á Akureyri.
Börn þeirra eru: 1) Ómar, f. 14.
febrúar 1954, maki Guðný S.
Guðlaugsdóttir, börn Einar og
Soffía. 2) Helga, f.
2. júní 1955, maki
Jostein Ingulfsen,
börn Inga og Vala.
3) Ester, f. 19. nóv-
ember 1960, maki
Nói Björnsson,
börn Helga Sólveig,
Karen og Björk. 4)
Kristján, f. 7. apríl
1969, maki Ásta
Björk Matthías-
dóttir, börn Leifur
og Ísak. Barnabarnabörnin eru
12 og fleiri á leiðinni.
Útför Einars fór fram í kyrr-
þey að hans ósk hinn 23. sept-
ember 2022.
Ég hef þekkt heiðursmanninn
Einar Gunnlaugsson allt frá unga
aldri sem einstaklega traustan og
heilsteyptan einstakling í fjöl-
skyldunni. Það var alltaf jafn
mikil reisn og glæsileiki yfir Ein-
ari til hinsta dags, þá orðinn 89
ára. Hann hafði einstaklega
flotta líkamsbyggingu, hár,
grannur og teinréttur, og bar sig
ávallt áberandi vel. Hann var
skarpleitur og með dökk rann-
sakandi augu. Hann stundaði
reglulega útiveru og göngutúra
um Akureyrarbæ og nágrenni og
gekk til dæmis ævinlega til og frá
vinnu í hinum enda bæjarins í
áratugi hvernig sem viðraði. Ein-
ar eignaðist fyrst bíl á efri árum
og notaði hann lítið nema til lang-
ferða. Honum fannst hollara að
ganga. Einar vann lengst af sem
verkstjóri eða framleiðslustjóri
hjá verksmiðjunni Lindu á Ak-
ureyri meðan hún var starfrækt.
Hann var afbragðs íþrótta-
maður á yngri árum og keppti í
frjálsum íþróttum fyrir Þór og
var þá m.a. þekktur og marg-
verðlaunaður afreksmaður í
langhlaupum. Einar notaði aldrei
áfengi eða tóbak.
Ég kynntist Einari fyrst mjög
ungur þegar þau Dolla frænka
(Sólveig), kona hans til lífstíðar,
leigðu hjá okkur ömmu Jórunni í
Brekkugötu 35, í sinni fyrstu bú-
skapartíð. Alla tíð síðan höfum
við Einar átt náið samband og
innileg fjölskyldutengsl. Sólveig
(Dolla), eftirlifandi kona hans, er
dóttir Helgu Guðmundsdóttur
ömmusystur minnar og Kristjáns
Albertssonar. Þau bjuggu lengi á
Sigurhæðum við Akureyrar-
kirkju og þar var Dolla næstelst
þeirra Sigurhæðarsystra fjög-
urra og orðin vel stálpuð þegar
ég fæddist. Þar sem ég var hálf-
gerður heimagangur á heimili
þeirra Helgu og Kristjáns á
barnsaldri kom það dálítið í hlut
Dollu frænku að huga að og hafa
taumhald á mér. Þannig er fjöl-
skyldutenging mín við Einar
Gunnlaugsson. Síðan hefur vaxið
upp hópur af afkomendum þeirra
sem ég hef átt góð tengsl við.
Einar var mér einhvern veginn
svo náinn og trúverðugur að ég
valdi hann sem svaramann minn
þegar ég gifti mig skömmu eftir
stúdentspróf. Alla tíð hef ég verið
mjög velkominn á vinalegu heim-
ili þeirra Einars og Dollu og sam-
skipti milli fjölskyldnanna verið
mikil og einlæg. Einar byggði á
sínum tíma fallegt einbýlishús í
Álfabyggð 8. Seinna fluttu þau í
raðhús á einni hæð við Einilund.
Ég hef leitast við að heimsækja
þau Einar og Dollu þegar ég hef
verið á Akureyri og átt með þeim
margar ánægjulegar stundir
gegnum tíðina. Við Einar höfðum
ávallt nóg að ræða um þegar við
hittumst en hann fylgdist vel
með öllu og hafði vissulega
ákveðnar skoðanir á flestu í þjóð-
félaginu. Mjög gjarnan ræddum
við um orkumálin hér og annars
staðar í víðu samhengi og vildi
hann vita hvernig ýmsu þar væri
háttað. Einar var mikið snyrti-
menni eins og heimili þeirra bar
með sér og þar kunni hann vel til
verka og létti dyggilega undir
með Dollu eftir að heilsu hennar
hrakaði. Ég þakka Einari fyrir
samfylgdina á lífsleiðinni og
einnig fyrir alla velvild og hjálp-
semi við aldraða ömmu mína
gegnum tíðina.
Innilegar samúðarkveðjur
sendi ég Dollu og fjölskyldu.
Guðmundur Pétursson.
Einar
Gunnlaugsson
✝
Erla Ársæls-
dóttir fæddist í
Vestmannaeyjum
30. júní 1930. Hún
lést á Landakoti
20. september
2022.
Foreldrar henn-
ar voru Hansína
Árný Magnúsdóttir
húsmóðir, f. 12.
janúar 1904 í Vest-
urhúsum í Vest-
mannaeyjum, d. 16. september
1980, og Ársæll Grímsson
bóndi, f. 9. janúar 1901 í Ný-
borg á Stokkseyri, d. 23. febr-
úar 1998.
Systkini Erlu voru: Maggý
Jórunn, f. 9. apríl 1927, d. 18.
september 2016; Margrét, f. 2.
desember 1928, d. 23. apríl
1990; Hannes, f. 29. nóvember
1931, d. 26. apríl 1949; Grímur,
f. 17. nóvember 1940, d. 29. nóv-
hanna, f. 3. nóvember 1961,
maki Lúðvík Þorvaldsson, börn
þeirra eru a) Salvör Gyða, f. 2.
júlí 1984, maki Árni Birgisson
og eiga þau fjögur börn, b) Ið-
unn, f. 4. júlí 1991, maki Krist-
inn Þorri Þrastarson og eiga
þau tvö börn, c) Þorvaldur, f. 5.
febrúar 1999.
Í Vestmannaeyjum bjó Erla
til ársins 1946 þegar fjölskyldan
fluttist að Húsatóftum við
Grindavík og frá 1948 buggu
þau á Hvaleyri við Hafnarfjörð.
Erla og Gunnar hófu hjúskap
sinn á Sólvallagötu 22 en þaðan
fluttu þau í Garðabæinn árið
1962 og bjuggu þar öll sín hjú-
skaparár. Erla flutti í Hafnar-
fjörð árið 1991 en síðustu æviár
sín bjó hún í Gullsmára 11 í
Kópavogi.
Erla vann ýmis störf utan
heimilis ásamt því að vera hús-
móðir og sinna manni sínum í
veikindum hans síðustu æviárin.
Útförin fór fram í kyrrþey að
ósk hinnar látnu hinn 28. sept-
ember 2022.
ember 2008.
Erla giftist 18.
nóvember 1954
Gunnari Magnúsi
Björnson, f. 18.
nóvember 1930, d.
24. mars 1986, for-
eldrar hans voru
Dagmar Eyvind-
ardóttir og Gunnar
Björnson. Börn
þeirra eru: 1) Dag-
mar, f. 7. maí 1954,
sambýlismaður Rikharð Bess
Júlíusson, börn hennar eru a)
Erla Lind, f. 4. júlí 1977, og á
hún fjögur börn, b) Jón Gunnar,
f. 30. október 1986, og á hann
eitt barn. 2) Ársæll, f. 5. júlí
1957, d. 15. júní 1987, maki Erla
Inga Skarphéðinsdóttir, börn
þeirra eru a) Sara Ósk, f. 3. des-
ember 1980, og á hún eitt barn,
b) Skarphéðinn Örn, f. 8. ágúst
1982, d. 14. mars 2012. 3) Jó-
Símtalið um að Erla frænka
hefði kvatt þessa jarðvist kom
ekki á óvart. Hún kvaddi síðust
nánustu fjölskyldumeðlima af
kynslóðinni á undan minni og
mér leið eins og síðasta landfestin
mín brysti.
Verandi yngri systir mömmu
minnar þá hefur hún fylgt mér
alla ævi og á ég ógrynni ómet-
anlegra minninga sem tengdust
henni. Að sumu leyti var upplag
þeirra systra ólíkt, en samband
þeirra var einstakt þar sem fal-
legustu eiginleikar beggja nutu
sín. Blanda af systra- og vin-
kvennasambandi með tilheyrandi
einlægni, samheldni, gáska,
tryggð, umhyggju, góðvild og
ekki síst trúnaði. Í öllum veikind-
um mömmu var Erla ótrúleg og
algerlega ómetanleg; ég held það
hafi t.d. ekki liðið sá dagur sem
mamma var á spítala að Erla vitj-
aði hennar ekki.
Metnaður Erlu lá fyrst og
fremst í fjölskyldu hennar og fal-
legu heimili þeirra Gunnars sem
bar húsmóðurhæfileikum henn-
ar, snyrtimennsku og reglusemi
ótvírætt vitni ásamt því að þau
væru höfðingjar heim að sækja.
Samband þeirra hjóna einkennd-
ist af gagnkvæmri virðingu,
væntumþykju og kærleika, sem
birtist bæði í daglegum samskipt-
um þeirra og ekki síst í því hvern-
ig þau tókust á við erfið veikindi
og hvernig hún af mikilli ástúð
hjúkraði honum, meira og minna
heima við, árum saman. Erla
hugsaði vel um sína og fram á síð-
asta dag fylgdist hún grannt með
lífshlaupi afkomenda sinna sem
hún var ákaflega stolt af.
Það gaf svo sannarlega oft á
bátinn á siglingu Erlu um Lífsins
haf. Margir tröllslegir brotsjóir
riðu yfir, en alltaf hélt hún sigl-
ingunni áfram af æðruleysi og
þrautseigju, eins og hún átti kyn
til. Erla bar harm sinn í hljóði og
bar tilfinningar sínar ekki á torg
frekar en aðrir fjölskyldumeðlim-
ir – við erum ekki alin upp við
það. Þegar ég sat við rúmið henn-
ar um daginn, hélt um hnýtta,
vinnulúna hönd hennar og við
ræddum um fólk, lífs og liðið, og
hvort og þá hvað tæki við að lok-
inni þessari jarðvist, þá bar m.a. á
góma hvernig henni hefði tekist
að sigla í gegnum brotsjóina.
Svarið var: „Ég hef alltaf haft svo
góða í kringum mig; manninn
minn, börnin, systkini … og
barnabörnin, ég má ekki gleyma
þeim. Þau eru alveg sérstök, svo
góð við mig. Já, bara allir.“
Þegar aldurinn færðist yfir
óskaði maður þess að Erla fengi
notið ævikvöldsins. Það voru að
mestu minniháttar ellikvillar sem
hrjáðu hana, þó ekki meira en svo
að hún sá sjálf hjálparlaust um
heimilishaldið og fór flestra sinna
ferða á eigin bíl. Það var áfall
þegar hún fyrir fjórum árum
greindist með sama sjúkdóm og
lagði mömmu að velli. Í fyrstu
virtist ganga vel en snemmsum-
ars kom í ljós að lúmskt meinið
hafði grafið svo um sig að ekki
yrði við ráðið.
Frá barnsaldri stóðu dyr henn-
ar mér ávallt opnar og ég fékk að
njóta hennar hlýja hjartalags.
Við lögðum okkur fram um að
rækja samband okkar og sam-
skipti, sem voru okkur dýrmæt.
Ég er þakklát að hafa fengið og
getað tjáð henni hversu mikils
virði hún var mér og mínum alla
tíð og frá innstu hjartans rótum
þakkað henni samfylgdina auglit-
is til auglitis áður en hún kvaddi.
Hafi elsku Erla hjartans þökk,
hún sofi rótt, við sjáumst síðar.
Hanna Björk.
Amma var góð amma, einstak-
lega góð. Hún naut þess að fylgj-
ast með okkur barnabörnunum
vaxa úr grasi. Hún fylgdist náið
með því sem við tókum okkur fyr-
ir hendur og var mjög umhugað
um velferð okkar. Eftir að barna-
barnabörnin bættust við var
áhuginn ekki síðri. Henni fannst
þau öll yndisleg og naut þess að fá
heimsóknir frá okkur. Þá var iðu-
lega búið að dúka upp heljarinnar
veisluborð með veitingum sem
myndu sæma heilli fermingar-
veislu. Amma hafði mikinn áhuga
á bakstri og var fram á síðustu
misseri að prófa sig áfram með
nýjar uppskriftir sem hún naut
þess að bjóða upp á. Beið síðan
spennt svars hvernig smakkaðist.
Þegar ég hugsa til baka til
æskunnar þá er amma partur af
mörgum ljúfum minningum. Hún
kenndi mér að spila, saumaði alls
konar flíkur á dúkkurnar mínar
og dekraði við mig í mat og
drykk. Eins þegar ég var lasin
heima á æskuárunum þá brást
það ekki að amma birtist í heim-
sókn að gleðja mig með sætind-
um eða lítilli gjöf en fyrst og
fremst gladdi það mig mikið að fá
hana í heimsókn.
Þegar ég var 15 ára eignaðist
ég bróður sem kom í heiminn
mun fyrr en gert var ráð fyrir. Til
að stytta biðina eftir að fá að hitta
krílið var ég mikið hjá ömmu og
sátum við saman á kvöldin og
hekluðum og prjónuðum sokka
og vettlinga handa litla bróður.
Mér þykir einstaklega vænt um
þessa minningu. Nánast í hvert
skipti sem við hittumst rifjaði
amma þetta upp og hlýnaði okkur
báðum um hjartarætur.
Amma var fædd í Vestmanna-
eyjum og bjó þar til ársins 1946
þegar fjölskyldan fluttist á Hval-
eyri með stuttri viðkomu í
Grindavík áður. Hún hugsaði allt-
af hlýlega til Vestmannaeyja.
Hún fór með systur sinni í Hús-
mæðraskólann á Hallormsstað 17
ára gömul og minntist oft þeirra
tíma með gleði.
Amma kynntist afa, Gunnari
M. Björnssyni, fljótlega upp úr
tvítugu og giftu þau sig 18. nóv-
ember árið 1954. Það var mikill
uppáhaldsdagur í þeirra lífi og
skírðu þau til að mynda börnin
sín öll 18. nóvember.
Afi dó fyrir aldur fram árið
1986 eftir langa baráttu við MS.
Amma hjúkraði honum í fleiri ár
þar til hann fór á spítala síðustu
árin sín. Það lifnaði alltaf yfir
ömmu þegar hún minntist á afa
og líf þeirra saman sem var
greinilega mjög kærleiksríkt.
Þau eignuðust þrjú börn, Dag-
mar, Ársæl, sem lést af slysförum
29 ára gamall, og mömmu mína,
Jóhönnu.
Amma var dugleg kona og ein-
staklega hörð af sér að mörgu
leyti. Lífið lék hana ekki alltaf
mjúkum höndum. Hún missti
mann sinn eftir langa sjúkralegu
og kæran einkason sinn ári síðar
af slysförum. Þessi ár voru erfið
og mikil sorg fyrir ömmu og fjöl-
skylduna alla.
Mér finnst erfitt að hugsa til
þess að ég muni ekki hitta ömmu
aftur, spjalla við hana, smakka
nýja kökuuppskrift hjá henni eða
taka í spil en ég ylja mér við ljúfar
minningar um einstaklega góða
ömmu.
Amma er komin á betri stað
eftir erfiða síðustu mánuði í veik-
indum en ég er viss um að afi hef-
ur beðið eftir henni í draumaland-
inu og þar hittir hún allt sitt kæra
fólk sem hún hefur saknað mikið.
Góða ferð elsku amma mín og
takk fyrir allar ljúfu stundirnar
sem ég átti með þér.
Salvör Gyða Lúðvíksdóttir.
Erla Ársælsdóttir
✝
Sigrún Jóna
Jónsdóttir
fæddist í Reykjavík
11. desember 1946.
Hún lést á Slagelse
sygehus í Dan-
mörku 2. september
2022.
Foreldrar hennar
voru Sigríður Jóns-
dóttir húsmóðir, f.
15. maí 1922, d. 21.
júlí 2000, og Jón
Daníelsson vélstjóri í Reykjavík,
f. 7. apríl 1920, d. 7. mars 1947.
Sigrún Jóna útskrifaðist úr
Hjúkrunarskóla Íslands 1968 og
fór síðan í framhaldsnám til Dan-
merkur og starfaði hún við
hjúkrun í Dan-
mörku alla sína
starfsævi. Síðustu
árin var hún yf-
irhjúkrunarkona á
Ellipse hospital.
Árið 1972 giftist
Sigrún Jóna Sam Jul
Jörgensen, f. 1950,
d. 2008, þau skildu.
Hinn 6. mars 1990
giftist Sigrún Jóna
Steen Nielsen, f.
20.10. 1949, d. 15.12. 2020. For-
eldrar hans voru Poul Frede Niel-
sen, f. 18.11. 1922, d. 1987, og Birg-
itte Nielsen, fædd Oddershede,
húsfreyja, f. 16.9. 1926, d. 2013.
Útför fór fram í kyrrþey.
Sigrún var systirin sem ég
kynntist ekki að neinu viti fyrr en
ég varð fullorðinn. Hún var 13 ár-
um eldri og var ekki samfeðra
okkur hinum systkinunum. Þegar
ég var þriggja eða fjögurra ára
gamall fór hún 17 ára gömul í hús-
stjórnarskóla í Danmörku. Þegar
hún kom til baka að námi loknu
bjó hún ekki alltaf heima hjá okk-
ur. Hún var í mjög góðu sambandi
við föðurfjölskyldu sína þrátt fyrir
að hafa aldrei kynnst föður sínum,
þar sem hann féll frá þegar hún
var aðeins þriggja mánaða gömul.
Hún lærði hjúkrunarfræði úti á
landi og þegar hún lauk því námi
fór hún til Danmerkur í fram-
haldsnám. Þar kynntist hún fyrri
manni sínum, Sam Jul Jörgensen.
Sem „fullorðinn“ 18 ára flutti
ég til Danmerkur og bjó hjá þeim í
nokkra mánuði. Þar kynntist ég
fyrst stóru systur minni. Eitt af
því fyrsta sem Sigrún sagði við
mig þegar hún tók á móti mér í
flugstöðinni var: „Villi, nu er vi i
Danmark og så snakker vi kun
dansk.“ Sigrún reyndist mér afar
vel og reyndi að ala mig upp þar
sem foreldrum mínum hafði ekki
tekist. Það var ekki einungis að
læra dönsku eins fljótt og auðið
var, heldur líka meðal annars að
borða allan þann mat sem hún bar
á borð. Hún var afbragðskokkur.
Það var ekki auðvelt til að byrja
með vegna þess hve framandi
þessi matargerð var fyrir mig,
grænmeti, baunir og alls konar
krydd sem ég hafði aldrei kynnst
fyrr. Amma sagði alltaf að græn-
meti væri fyrir kanínur og þannig
var ég uppalinn. Ég er mjög þakk-
látur fyrir allt sem hún kenndi og
aðstoðaði mig með.
1980 flutti ég til Svíþjóðar. Ári
seinna fór ég með Hönnu frænku
og Bóbó sem þá bjuggu í Trollhätt-
an í ferðalag til Kaupmannahafnar
í heimsókn til Sigrúnar sem var þá
nýlega tekin saman við Steen. Þar
kynntumst við honum og nýrri út-
gáfu af Sigrúnu. Hún var orðin
mun afslappaðri og næstum því
„bóhemskur hippi“. Maður fann vel
að þau höfðu það gott saman.
Ég og systkini mín heimsóttum
þau árlega og nutum gestrisni
þeirra. Það voru margar góðar
stundir sem koma í huga manns
þegar ég skrifa þessar línur. Sig-
rún og Steen ferðuðust nokkrum
sinnum til Íslands þar sem hún
kynnti honum okkar fallega land.
Fyrir sjötugsafmæli Sigrúnar
ferðuðumst við systkinin öll með
fjölskyldur til að halda upp á af-
mælið með henni og Steen. Þetta
var yndisleg heimsókn sem við
nutum vel. Eftir þessa heimsókn
var það einungis síminn sem við
notuðum til samskipta.
Seinustu árin, sérstaklega eftir
að Steen féll frá í desember 2020,
voru Sigrúnu ekki auðveld sökum
heilsubrests. Við, íslenska fjöl-
skylda Sigrúnar, viljum þakka
stjúpdætrum hennar, Katarine og
Dorte, fyrir allan stuðninginn og
aðstoðina sem þær veittu henni.
Sérstakar þakkir fær vinkona
hennar og nágranni, Erna Peder-
sen, sem var til staðar oft á dag til
að passa að Sigrún hefði það gott
og aðstoðaði hana á allan mögu-
legan og ómögulegan hátt. Með
þessum orðum kveð ég Sigrúnu og
óska hennar góðrar ferðar í sum-
arlandið.
Vilhjálmur Jón
Guðjónsson.
Sigrún Jóna
Jónsdóttir