Veiðimaðurinn - 01.09.1967, Blaðsíða 32

Erik Mogensen.
Það var þó ekki fyrr en Erik Mogensen
kom til starfa hjá Rafmagnsveitunni ár-
ið 1952, að verulegur skriður komst á
eldistilraunirnar. Mogensen hafði að
loknu stúdentsprófi byrjað á nárni í
læknisfræði, en horfið frá því til nárns í
lífeðlisfræði og líffræði og síðan farið
fljótlega í verklegt nám í Danmörku við
klak- og eldisstöðvar þar. Var Rafmagns-
veitunni mikill fengur að fá hann til að
vinna upp eldisstöð við Elliðaárnar.
Hann lét þegar srníða tréstokka og gera
steinsteypuþrær, til að ala í fyrsta sumars-
seiði. Grafnir voru einnig nokkrir eld-
isskurðir í sama skyni, einkum ætlaðir
til vetrareldis. Vatn í stokka, þrær og
skurði var fengið, eins og að ofan var
sagt, frá Vatnsveitunni, Hitaveitunni og
26
Elliðaánum, síað í Varastöðinni. Var svo
umbúið, að hafa rnátti blöndun á vatn-
inu og hitastillingu á aðrennslinu. Var
þannig komið fyrir á bakka Elliðaánna
sæmilegri útieldisstöð með tiltölulega
iitlum tilkostnaði.
Skilyrði til fæðuöflunar mega heiía
hagstæð allt árið í námunda við Reykja-
vík, en fæðan er einkum innyfli dýra frá
sláturhúsum og slóg frá fiskiðjuverum. Er
nú orðið auðvelt að geyma þeica fóður-
efni í frystingu. Aðkeypt, þurrkað fiski-
fóður frá útlöndum reyndist þó stundum
fullt eins ódýrt og sérstaklega hentugt
með annarri fóðurgjöf.
Atroðningur og jafnvel spellvirki voru
í fyrstunni tíð við þessar eldisþrær, er
vöktu forvitni margra. Þurfci því betur
um að búa með girðingum og vírnetjum
um og einnig vírum yfir, vegna aðsóknar
fugla. Voru einkum endur með unga
sína áleitnar í fyrstu, svo sem von var.
En smám saman tókst Mogensen að gera
eldisstöðina örugga á liverju sem gekk.
Varð m.a. í því skyni að sjá svo um, að
kalda vatnið gæti ekki brugðist ef hita-
veituvatn var notað til íblöndunar, svo
og að þrær gætu ekki tæmzt, þótt að-
rennsli stöðvaðist um stundarsakir, þrátt
fyrir allan öryggisumbúnað.
Nokkur hluti kviðpokaseiðanna var
alinn þannig fyrsta sumarið og látinn í
árnar áður en vatnið kólnaði verulega
að haustinu, en lítill hluti var valinn ttr
til vetrareldis. Reyndust seiðaskurðirnir
öruggir eftir aðstæðum, því bakkar voru
háir og hlífðu vel, en vatnið ekki látið
kólna niður eins og árvatnið gat orðið.
Skurðina lagði því ekki, en það gat
kæft í þá, þegar snjóaði eða fauk. Það
Veiðimaðurinn