Heima er bezt - 01.01.2005, Blaðsíða 22

Jóhanna Helga
Halldórsdóttir:
Dýrin mín
JKn
'fjroi oa fiualeidii
ínmnjaDrot o<j nugieiömjar
ryncíisar
úr fórum ÓJÓri/ncfisar jiiíii
1US(
ur
Frá því ég man eftir mér hef ég
haft yndi af dýrum og átt dá-
samlegar stundir með þeim,
þær stundir hafa gefið mér yndisarð
og þá einkum með og á góðum
hrossum. Þegar ég var ársgömul
kom kettlingur á heimilið og vinátta
okkar entist á meðan báðar lifðu.
Hún hét Kisa, og síðan hét hún
Gamla-Kisa því annar köttur var
fenginn á heimilið. Kisa hafði öðru
að sinna en músaveiðum. Löngum
stundum lékum við okkur saman,
hún var yndisleg, mjúk og hlý,
leyfði mér að druslast með sig fram
og aftur. Stundum huggaði hún mig
og stundum vorum við í feluleik.
Einu sinni var hún nærri orðin úti,
ég var 4ra ára þá en man þetta vel.
Venjulega mjálmaði hún þegar hún
þurfti út til sinna þarfa, og aftur þeg-
ar hún vildi koma inn. Eitt sinn skil-
aði hún sér ekki inn og var athugað
um hana en talið víst að hún hefði
brugðið sér inn í útihús. Kvöldið og
nóttin leið, daginn eftir fór Toni
bróðir í hólhúsin sem þá voru aflögð
að mestu, önnur króin var notuð fyr-
ir hesta en hinumegin var hurðin of-
urlítið sigin svo rifa myndaðist fyrir
ofan sem svo eyddist út. Þarna hafði
Kisa mín ætlað inn, en strandaði í rifunni og afturhlutinn
var úti, þarna hékk hún alla nóttina og verst var að frostið
herti mikið og afturhluti hennar fraus. Þannig fann Toni
hana og fór með hana heim, mamma hringdi í pabba sem
var að störfum frammi í Svinadal, hann lagði til að hún
yrði þídd í klakavatni. Það var gert
og svo búið um hana sem sjúkling,
en svo kom í ljós að hún var mjög
veik. Talað var við Pál Kolka hér-
aðslækni, súlfatlyf komu sem ætluð
voru fólki og mamma gaf henni það
á 4ra tíma fresti allan sólarhringinn í
dálítinn tíma. Viti menn, hún
hresstist, þó oft væri hún talin af,
náði sér að fullu nema klærnar á
afturfótunum gat hún aldrei dregið
inn eftir þetta. Eg vaknaði á nótt-
unni þegar mamma gaf henni lyfið
og ég man að Kisa fór að reyna að
taka á móti því. Gamla-Kisa mín
varð 15 ára, þá var ég 16 og ég
syrgði hana af heilum hug eins og
maður syrgir vini sína.
Bleikur var mikill ljúflingur og
bleikur hestur eins og nafnið segir
til um. Hann var fallegur hvar sem
á hann var litið, og þýður. Þegar ég
var á öðru eða þriðja ári, var Bleik-
ur að kroppa stutt frá bænum, ég
hafði verið úti við og litið hafði ver-
ið af mér smástund, þegar til mín
sást næst var ég komin á bak á
Bleik! Ohugsandi var talið að þetta
gæti gerst öðruvísi en mér hafi tek-
ist að skríða upp makkann, hang-
andi í faxinu. Hann lét sér ekki
bregða. Bleikur var minn fyrsti reiðhestur og var líka
dráttar- og vinnuhestur, ljúfur og seigur. Ég man margar
yndisstundir á honum, 4ra ára fór ég fyrstu langferðina á
honum með pabba og mömmu, þau fóru skemmtiferð á
hverju sumri vestur í Brekku í Þingi, ríðandi auðvitað, og
Það bar margt á góma þegar ég
tók viðtalið við Bryndísi frá
Mosfelli, sem birtist í síðasta
blaði HEB. Margt af því er það
áhugavert að það á fullt erindi í
þetta hefti og annað fljótlega.
Fyrri hluti
Bryndís Júlíusdóttir.
22 Heima er bezt