Heima er bezt - 01.01.2005, Blaðsíða 28

ur heim í bæinn til skoðunar. Hann
reyndist vængbrotinn og líklegast að
hann hafi flogið á símalínu, sem var
skammt frá þeim stað sem hann
fannst. Gert var að brotinu og talið
að hami myndi ná fullri heilsu ef
hægt væri að hemja hann í um ntán-
aðatíma á meðan brotið greri.
Fyrsta sólarhringinn var hrafninn
settur í geymsluskúr og honum færð-
ur bæði matur og vatn á meðan búr
fyrir hann var smíðað. í fyrstu vildi
hrafninn ekkert éta, sem líklega má
rekja til sjokksins sem hann hefur
fengið af sársaukanum og því að
vera fangi þeirra sem hann treysti
ekki.
Á meðan á þessu stóð var tekið eft-
ir því að hrafn flaug yfir bæinn og
nágrenni með miklu gargi. Fljótlega
fór vængbrotni hrafninn að svara og
töldum við víst að þarna væri mak-
inn að huga að ástvini sínum. Þetta
var á þeim tíma sumars sem nótt var
albjört og hrafnsungar fyrir nokkru
komnir úr eggjunum. Það hefur því
verið erfitt fyrir einstæða foreldrið
að sjá ungunum fyrir öllum þörfum.
Eftir því sem lengra leið batnaði
matarlist krumma, krakkarnir komu
honum upp á að drekka mjólk, sem
hann varð mjög sólgin í. Eftir að búr-
ið hans var sett út í skjól fyrir norðan
vindinum, fór hinn hrafninn að korna
í heimsókn en var ntjög var uni sig.
Um leið og umgangur minnkaði á
kvöldin kom hrafninn og sat krunk-
andi við búrið. Hann stoppaði ekki
lengi enda mikið að gera á heimili
hans í Núpnum. Honum var einnig
færður matur, sem settur var við búr-
ið og ekki var annað að sjá en hann
kynni vel að meta þessa hugulsemi.
Eftir því sem krumminn væng-
brotni hresstist varð hann erfiðari í
umgengni. Hann gargaði stöðugt og
hefur líklega verið að kalla á maka
sinn. Mesta ónæðið var af hröfnun-
um um sex á morgnana. Þá mætti
makinn og eftir að hafa fengið sér að
eta upphófst hávært samtal. Fyrst
vöknuðu allir á bænum við lætin en
fljótlega vandist hávaðinn þar til
morgun einn að óvenjuleg læti voru
við búrið. Þegar að var gáð var
makinn mættur með þrjá unga, af-
skaplega úfna og gargandi. Það fór
ekki á rnilli mála að þeir vildu meiri
mat. Varð nú krunkið svo yfirgengi-
legt að rogast var með búrið inn í
geymsluskúrinn á kvöldin, svo að
svefnfriður væri á bænum fram að
fótaferðatíma.
Fljótlega var ljóst að hrafninn, sem
vængbrotnaði, var heldur minni en
hinn og talið að það væri frúin og var
farið að kalla vængbrotna hrafninn
Krummu. Strax og fór að setjast að
brotinu var Krummu hleypt út á
hveijum degi. Alltaf lagði hún land
undir fót og stefndi á Núpinn. Þegar
hún var komin nokkuð frá, þannig að
of langur tími myndi líða til að koma
henni til hjálpar ef eitthvað bæri útaf,
var hún sótt. Krumma varð oft hin
versta, gargaði hátt og vonskulega og
reyndi að gogga í verndara sína. Þeg-
ar komið var heim á bæjarhlaðið fór
hún sjálfviljug inn í búrið. Þannig
gekk þetta fram eftir suniri uns einn
dag að umbúðirnar voru teknar af.
Það var ógleymanleg sjón þegar
Krumma teygði úr vængnum sem
hafði brotnað, það var eins og hún
tryði því ekki að hún gæti flogið aft-
ur.
Nokkur stund leið þar til hún hóf
sig til flugs og stefndi á Núpinn. Um
kvöldið var settur matur út að búrinu,
sem ekki var búið að íjarlægja, og
undir morgun heyrðist í hrafnaijöl-
skyldunni og voru allir mættir; karl
og kerling og ungarnir þrír.
Núpurinn, sem hrafnaijölskyldan
verpti í, er samnefndur bænum Þór-
eyjarnúpi en í daglegu tali var sagt
Núpur. Á hveiju ári voru þarna eitt
eða fleiri hrafnshreiður. Ekki man ég
eftir neinum vandræðum af hröfnun-
um nema að einu sinni um vor var
nýbúið að sá grasfræi í nýsléttað
land. Hrafnar komu í hópum til þess
að tína fræin. Mættu þeir til verka
snemma að morgni með krunki og
látum. Til þess að reyna að stöðva
verknaðinn var sett upp hræða og
reynt að líkja eftir manni. Ekki dugði
þessi ráðstöfun nema einn morgunn,
hrafnarnir sáu fljótt í gegnum platið
og létu sér fátt um finnast og fóru
upp að hræðunni til að háma í sig
fræið.
Nú voru góð ráð dýr, eitthvað
þurfti að gera svo að flagið fengi að
gróa í friði. Haglabyssan var dregin
fram og einn hrafn skotinn og bund-
inn upp á fótunum á staur við hræð-
una. Nú brá svo við að ágangur
hrafna hætti og flagið fékk að gróa í
friði. Talið var að þarna hefðu verið á
ferðinni ungir hrafnar, sem ekki voru
búnir að para sig.
Talsvert er um hrafna í Reykjavík
og eru þeir oft við Höfnina og flögra
yfir bæinn. í holtinu við Austurbmn
í Reykjavik má oft sjá nokkra hrafna.
Einhver hugulsamur gefur þeim þar.
Eins var hröfnum gefið í fjöruna við
Sólarlagsbrautina á Seltjarnarnesi.
Það er góður siður að gefa fuglunum,
hvort sem það eru hrafnar eða aðrir
fuglar yfir veturinn og ættu sem
flestir að gera það.
28 Heima er bezt