Heima er bezt - 01.01.2005, Blaðsíða 33

Hlæjum þrótt í líf og Ijóð
lúa þótt við höfum.
Kemur nóttin næðisgóð
nógu fljótt í gröfum.
Hagyrðingur mánaðarins var Dalamaður, bóndi og bók-
bindari í hjáverkum. Hann hét Guðmundur Gunnarsson
og kenndi sig við Tinda á Skarðsströnd. Fæddur þar 5.
okt. 1878 og dáinn 28. júní 1940. Hann var bóndi á Tind-
um, en átti heima allmörg síðustu æviárin í Stykkishólmi.
Stundaði bókbandsiðn samhliða búskapnum og síðar ein-
göngu, Ein ljóðabók kom út eftir Guðmund og nefnist
hún „Tindar”. Eru þar eingöngu vísur. Hér er ætlunin að
birta nokkrar þeirra. Ungur las ég „Tindana“ og lærði þá
þegar nokkrar vísur úr þeirri bók. Um stökuna orti Guð-
mundur:
Marga hefur stund mér stytt
stakan dável gerða.
Eftirlætis yndi mitt
er og mun hún verða.
Meðan íslenskt ómar mál
aldrei mun hún deyja.
Einhvern Þorstein eða Pál
endurvekur Freyja.
Á æskustöðvum yrkir Guðmundur Gunnarssson :
Andinn finnst méryngjastþá,
allt, sem bœtir, hlýnar,
þegar kominn er ég á
œskustöðvar mínar.
Hér ég gleði hreppti og sorg;
hvarflar það í sinni.
Hér ég marga barnaborg
byggði í œsku minni.
Eftirfarandi þrjár vísur nefnir Guðmundur „Ævispor”:
Munii um síðir mér ogþér
margar leiðir kunnar.
Lífið spor eitt lítið er
á langferð tilverunnar.
Allir vér að áa mold
innan stundar hnígum.
Mikið þýðirþví á fold
þetta spor vel stígum.
Allra er sama efnishold,
allir dauða líða.
Allir verða aftur mold,
allir dómsins bíða.
Góð er leiðbeining eða aðvörun Guðmundar, sem segir:
Leggi menn á munaðshaf
minnkar senn í vösum.
Margur kennir óhægð af
ástar brennigrösum.
Fleiri en Sveinn ffá Elivogum hafa ort vísur, sem byrja
á „Oft er”. Guðmundur á Tindum bregður því fyrir sig:
Oft er rót á uppboðum,
alls kyns dót á boðstölum,
lítil bót að lánsjjöðrum,
léttklœdd snót á samkomum.
Oft er los á einhleypum,
illur rosi á haustdögum,
svalk og vos í sjóferðum,
svartur gosi í spilunum.
Um Gunnar og Hallgerði orti Guðmundur á Tindurn
þessar vísur:
Fyrst á klakafróni sá
frœgstur var afhöldum.
Minning Gunnars geymast á
gullnum œtti spjöldum.
Hann af sambúð Hallgerðar
hafði gœðin minni.
Forað mesta og fiagð hún var
fögru undir skinni.
Guðmundur tók eitt sinn þátt í bændaför, og var gist á
Laugarvatni. Þar aðskildi fararstjórinn konur firá körlum.
Guðmundur á Tindum gat þá ekki á sér setið og orti:
Það er stefnu skiýtin skrá;
skapið held ég batni.
Eina konu enginn má
eiga á Laugarvatni.
í Biskupstungum flutti aldraður maður, Þórður Kára-
son, ferðafólkinu þrjár stökur. Guðmundur þakkaði
þannig fyrir:
Alls staðar komum við til vina;
vona ég því enginn gleymi.
Biskupstungna Braga og hina
blessun Drottins yfir streymi.
Góð eru heilræðin, sem Guðmundur gefur í næstu vís-
um:
Kjósirðu að verða kempa sterk,
kepptu að marki háu.
Heima er bezt 33