Úrval - 01.08.1963, Qupperneq 108

ÞÆTTIR
úr gs^óðursögu hálendisins
sunnan jökla
Svipmút landsins hefur ei ætið verið hið sama. Eitt
sin lá isaldarhjarn yfir tandinu. Síðan tók hjarnið að
leysa, og gróðurinn teygði sig hærra og hærra upp eftir
auðum svæðum ,sem þá gægðust fram. Sjávarborð var
allt annað en nú. Fyrir um 10 þúsund árum var Suður-
landsundirlendið stór fjörður. Við komu mannsins til
landsins taka skógarsvæðin, sem náðu allt upp í 500—
600 metra hæð sunnan jökla, brátt að eyðasl og jarð-
vegur að blása upp, og er uppblástur mestur i byggð
landsins á kuldatimabilinu 1600—1900. Uppblásturinn
hefur nú eytt meginhluta þess gróðurlendis, sem legið
hefur milli Langjökuls og Hofsjökuts og ógnar nú síð-
ustu gróðurleifunum við Hvítárvatn. En á þessari hlý-
viðrisöld hefst viðleitni til þess að snúa þessari þróun
við, og menn fá nú aukinn áhuga fyrir að klæða landið
gróðri að nýju.
Eftir dr. Sturlu Friðriksson.
GRÓÐUR í LOK ÍSALDAR.
EGAR ísaldarhjarn-
ið tók að leysa af
landinu og auS
svæSi gægSust fram,
leiS ekki á löngu,
þar til ýmsar jurtir bárust aS
leirum, jökulurSum og klettum
hins nakta lands og náSu aS
skjóta þar rótum og breiSast út.
Þá var hér ekki um samkeppni
gróðurs að ræða, svo að land-
ið var fremur auSunnið. Senni-
lega hafa lágplöntur orðið fyrst-
ar til þess að nema landið og
búa í haginn fyrir æðri jurtir,
120
— Náttúrufræðingurinn —