Úrval - 01.12.1963, Blaðsíða 146

158
15 ungir menn úr bænum, og
nefndu sig Morion Rangers.
Þeir leigðu sér hesta hjá ná-
grannahændum, tóku sér her-
æfingarnar létt, en létu allmikið
á sér bera og heimsóttu stúlk-
urnar á kvöldin, sem litu þá
hýru auga.
En kvöld eitt, er þeir liöfðu
búið um sig i kornhlöðu, glað-
vöknuðu þeir skyndilega við
dauft hófatak. Er þeir gægðust
gegnum rifu á bjálkaveggnum,
sáu þeir einmana riddara koma
í ljós á slcógargötunni. Orðróm-
ur hafði nýlega komist á kreik
um, að óvinurinn væri að nálg-
ast, og æstar taugar þeirra gerðu
nú lieilan hóp úr þessum eina
manni. Þeir skutu og maðurinn
féll.
En þegar engin hersveit
fylgdi á eftir, skriðu þeir gæti-
lega út. Hinn dauði var hvorki
einkennisbúinn né vopnaður.
Hann var enginn óvinur, aðeins
ferðamaður. Sam var einn þeirra
sem skaut, og nú fannst honum
hann vera morðingi.
„Hugsunin um hann ásótti
mig á hverri nóttu ... að
slökkva þetta saklausa líf
virtist svo tilgangsiaust. Og
það virtist svo táknrænt fyrir
ófriðinn; að öll stríð hlytu
að vera einmitt þetta — að
drepa ókunna menn, sem við,
undir öðrum kringumstæðum,
ÚR VAL
mundum hjálpa, ef þeir væru
hjálparþurfi.“
Þetta óhappaverk olli straum-
hvörfum hjá Sam. Hann liafði
fengið nóg af ófriði — þrjár
vikur — og hann, ásamt helm-
ingi flokksins, gekk úr herþjón-
ustu.
Er hann kom aftur til St.
Louis, bárust honum miklar
fréttir frá eldri bróður sínum.
Fyrir tilstilli Edward Bates,
gamals vinar hans frá St. Louis
og meðlims í ráðuneyti Linc-
olns, hafði Orion verið skip-
aður ráðherra í hinu nýja Nev-
adafylki. Skyldi hann vera fé-
hirðir, utanríkisráðherra og —
í fjarveru landstjórans —• gegna
landstjóraembættinu. Laun hans
skyldu vera 1800 dollarar á ári,
aðsetursstaður í Carson City.
Orion vildi fá Sam ineð sér
til Nevada sem einkaritara. Hann
var tilbúinn að fara, en skorti
fé.
Sam átti innstæðu frá hafn-
sögumannstímum sinúm. Hann
greip gæsina. Sex dögum siðar,
í St. Joseph i Missouri, greiddi
hann rándýrt farið fyrir sig og
ráðherrann í Nevadafylki —
150 dollara á mann — með póst-
vagninum. Ökumaðurinn lét
svipuna hvína, hestahirðarnir
hrópuðu húrra og sex óþreyttir
hestar lögðust í aktygin og þar
ineð var hin langa vesturferð