Úrval - 01.12.1963, Blaðsíða 168

Úrval - 01.12.1963, Blaðsíða 168
180 haföi fengið sig fullsaddann á flutningum, og þar sem liann bjó yfir gamalli ósk um að eign- ast heimili á ný, lét hann byggja nýtt hús í Redding i Connecti- cut — enda þótt hann tæki eng- an þátt í ráðagerðum um fyrir- komulag þess og neitaði að sjá staðinn, þar til allt var tilbúið. Það var nefnt Stormfield, og átti eftir að verða heimili fyrir Clöru, þegar hún var ekki á hljómleikaferðum, og fyrir Jean, þegar hún var ekki í sjúkra- húsum, og fyrir hann, g'amlan og þreyttan manninn. Og með húsgögnunum úr Hartfordhús- inu til að ylja það upp, var það orðið að fjölskylduheimili. En það stóð aðeins skamma stund. f október 1909 gekk Clara að eiga Ossip Gtabrilowitsch, slaghörpuleikarann, sem hún hafði kynnst í Vín, og sigldi með honum til Evrópu. Og sama ár, á aðfangadagsmorgun vakti þjónn Mark Twain með þeirri harmafregn að Jean væri látin. Og' á jólakvöldinu -— sem liafði verið undirbúið með gleði — lá nú likami Jean á hinu svo skyndilega auða heimili, og í djúpri þögn næturinnar reik- aði faðirinn úr einu herberginu í annað, „eins og menn gera á slíkum stundum, í þeirri orð- vana tilfinningu, að eitthvað ÚR VAL sé glatað, sem aldrei verði cnd- urheimt...“ Eins og Sam hafði ritað sér til hugaléttis um Susy og Livy, eins ritaði hann nú um Jean. Hann ritaði um yngsta barn sitt, sem við burtför sina hafði skil- ið liann eftir einan á sjálfum jólunum. Er hann hafði lokið hinni átakanlegu frásögn, lagði hann frá sér pennann. „Ég mun aldrei rita neitt fram- ar.“ Og þannig varð það. „Dauði Jean,“ var hið síðasta, sem Mark Twain ritaði. Lausnin kom tæpum fimm mánuðum síðar. Hann var á Bermuda, þegar hann fann, að stundin nálgaðist. „Ég vil ekki deyja hér,“ skrifaði hann vini sinum. „Sérvizka mín um stað- inn fer alltaf vaxandi.“ Heimferðin var kapphlaup við tímann. Hann hafði ákafan hjartverk og aðeins fyrir þá á- kvörðun hans, að komast heim, hélt það áfram að slá. En þegar þvi takmarki var náð, bauð hann dauðann velkominn sem „hina dýrmætustu allra gjafa.“ Vorkvöldið 21. apríl, 1910, gaf Mark Twain upp andann að Stormfield, 74 ára að aldri. En hann var syrgður um all- an heim. Hann var lesinn víðar en nokkur annar amerískur höfundur, elskaður af flestum og
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152
Blaðsíða 153
Blaðsíða 154
Blaðsíða 155
Blaðsíða 156
Blaðsíða 157
Blaðsíða 158
Blaðsíða 159
Blaðsíða 160
Blaðsíða 161
Blaðsíða 162
Blaðsíða 163
Blaðsíða 164
Blaðsíða 165
Blaðsíða 166
Blaðsíða 167
Blaðsíða 168
Blaðsíða 169
Blaðsíða 170
Blaðsíða 171
Blaðsíða 172
Blaðsíða 173
Blaðsíða 174
Blaðsíða 175
Blaðsíða 176
Blaðsíða 177
Blaðsíða 178
Blaðsíða 179
Blaðsíða 180
Blaðsíða 181
Blaðsíða 182
Blaðsíða 183
Blaðsíða 184

x

Úrval

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.