Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar - 01.06.2000, Side 17

Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar 2000
Árný Bára Friðrikscf óttir:
A Sjómannahófi 1999
15
Kæru sjómenn og aðrir hátíðar-
gestir.
Til hamingju með daginn!
Ja sjómennskan, ja sjómennsk-
an, já sjómennskan er ekkert grín.
Þetta er úr einhverjum af þeim
þúsundum sönglaga texta sem til
eru um sjómenn og líferni þeirra í
gegnum tíðina á sjó og í landi.
Og hvað skal svo segja um sjó-
manninn?
Sjómennska í dag og sjó-
mennska í þá daga er pabbi minn
og aðrir vaskir drengir voru að
byrja til sjós á unga aldri, eru al-
veg örugglega tveir ólíkir heimar.
Að stunda sjóinn héðan frá
Ólafsvík er eleki það sama og að
fara á sjóinn frá mörgum öðrum
stöðum á landinu, því héðan er
mjög stutt á fengsæl fiskimið.
Og þetta kunna þeir vel að meta
sem hafa alist upp við það, að á
miðin væru 10-12 og allt uppí 14
tíma stím.
Svo ég vitni nú aðeins í hann
karl föður minn, sem er gamall
skipstjóra refur, þá er hann alveg
heillaður af Ölafsvík og þá að
sjálfsögðu hvað gott er að sækja
sjóinn héðan og hvað stutt er á
miðin.
Pabbi kom í heimsókn til okkar
hérna um daginn og dreif sig í
einn túr með þeim drengjum á St-
einkunni. Og þetta var nú meira!;
Ræs kl 8:00 um morguninn, rétt
skroppið hérna út íyrir, náð í 11
tonn og hann var kominn heim kl
21:00 um kvöldið. Hann hafði
bara ekki upplifað annað eins!
ÞETTA KALLAST NÚ VARLA
SJÓMENNSKA? HA!
Ég var nú sosum ekkert að segja
þeim gamla frá því, að yfirleitt
réru drengirnir nú bara fram á
miðvikudag, fimmtudag, því að
eftir miðja vikuna væru Dótadag-
Árný Bára Friðriksdóttir
ar hjá þeim Steinkubræðrum.
En þegar menn hér áður fyrr
komu heim kannski eftir margra
vikna útiveru þá hafa sjálfsagt
bara verið „do do dagar“ hjá
þeim, því mörg börnin eru jú
fædd níu mánuðum eftir síldar-
vertíð, níu mánuðum eftir útiveru
í Norðursjónum og eða eftir aðrar
útiverur.
En að sækja sjóinn héðan frá
Ólafsvík er sko lúxus!
Því það er róið að morgni „do
do“ að kveldi og dótast um helgar.
HVAÐ VILJIÐ ÞIÐ HAFA
ÞAÐ BETRA!
Svona að öllu gammni slepptu
þá veit ég vel að hér áður fyrr var
þessu öðruvísi farið og menn fóru
héðan að hausti, austur á síld og
komu kannski ekki heim fyrr en
rétt fyrir jól.
Og ugglaust hefur það verið
álag á margar fjölskyldur og þá
menn sem þurftu að fara frá kon-
um og börnum, en fyrir þá sjóara
sem voru lausir og liðugir og ekki
enn búnir að festa sitt ráð, þá var
þetta meiriháttar stuð að fara
á síldarvertíð. Ég er nú að aust-
an og veit mæta vel að það var
alltaf gaman á síldarvertíðum og
milcið líf í tuskunum þegar allt var
vaðandi í síld og sætum strákum.
Þá fylltist bærinn af lífi og mik-
ið at var á síldarplaninu, svo mað-
ur tali nú ekki um það fjör sem
var á þeim böllum er haldin voru,
þegar síldarflotinn og eða loðnu-
flotinn var í landi.
Eftir að ég fluttist hingað vestur
upplifði ég það, austfirðingurinn
sjálfur að maðurinn minn (sjóari
að vestan) fór austur á síld og ég
varð eftir hér í Ólafsvík og ég get
sagt ykkur það, að mér fannst það
ferlega fúlt.
Já- ég hafði víst krækt mér í
MÓLUKKA en svo voruð þið
Ólsararnir kallaðir þarna fyrir
austan og þá aðallega á Höfn í
Hornafirði.
Og held ég að yldeur hafi ekkert
verið vel við þessa nafngift.
En margt hefur nú breyst frá
þessum árum til dagsins í dag og
það á hina ýmsu vegu.
Agætu veislugestir. Eg ætla ekki
að hafa þetta lengra og vona ég
að við berum öll gæfu til að vera
samtaka um uppbyggingu bæjar-
félagsins okkar. Óska ég ykkur
öllum góðrar skemmtunar hér í
kvöld, sjómönnum sem og öðrum
bæjarbúum farsældar í starfi og
leik.
Takk fyrir.