Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar - 01.06.2000, Síða 32

30
Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar 2000
fjölskylda, honum næst - og
sinntu þau honum einnig af mik-
illi alúð og kærleika.
Þótt Leopold tæki eldti fullan
þátt í atvinnulífinu þá hafði hann
ýmislegt fyrir stafni sem gaf ævi-
dögunum lit. Hann var t.d. lengi
með nokkrar kindur í félagi við
bróður sinn - og einnig hænur og
belju um tíma - og hann var alltaf
fús til að rétta öðrum hjálparhönd
ef eftir því var leitað og geta hans
leyfði. Ollu því sem hann tók að
sér sinnti hann af framúrskarandi
samviskusemi og trúmennsku.
Leopold var viðkvæm sál og ef
eitthvað bar út af, ef eitthvað var
sagt eða honum gert á móti skapi,
þá gat hann snöggreiðst - en svo
var það búið. Hreinlyndi hans var
slíkt. Öllum vildi hann í raun allt
hið besta og hann mátti ekki
vamm sitt vita í neinu og aldrei
hallmælti hann nokkrum manni.
Leopold fór ekki alltaf troðnar
slóðir og galt stundum sérvisku
sinnar - og má segja að þar hafi
ósérhlífni hans og dugnaður birst
í hnotskurn. Hann lá t.d. á
hnjánum í nokkur sumur með
hníf einan í hendi sér og skar
hvorki minna né meira en 11
kapla af þurru bandi af heyi á
hverju sumri - en hver kapall er
100 kg. Þetta er áreiðanlega eins-
dæmi hér á Iandi. Sumar eftir
sumar lá hann boginn í balei með
poka á hnjánum og skar grasið.
Það var svo ekki fyrr en góður
vinur hans greip inn í og fékk
hann til þess að breyta vinnulagi
sínu að hann fór að nota orf og
ljá. Eftir það ríghélt hann í orfið!
Leopold setti sterkan svip á
samfélagið vestur á Sandi. I litlu
þorpi eru tengsl og samskipti
fólks nánari en gengur og gerist á
stærri stöðum. Fólkið við strönd-
ina á afkomu sína undir því sem
veiðist úr sjó. I tíð Leopolds
sekktu allir alla og það setti sinn
alæ á mannlífið. Sjómenn gáfu í
soðið, eins og kallað er, hver mað-
ur rétti öðrum hjálparhönd ef
mikið lá við án þess að vera nokk-
uð að hugsa um endurgjald; það
var spjallað saman undir húsvegg,
á förnum vegi eða í heimahúsum
eftir atvikum, spáð í fiskirí og veð-
ur, sagðar fréttir úr þorpinu eða
rætt um eitthvað annað sem
menn höfðu heyrt eða séð. Það
var vakað yfir lífi og limum:
Hvernig hefur hinn eða þessi það?
Sorg eins var sorg allra - og þegar
fiskiríið var gott og vel gekk, þá
glöddust allir.
Þessu litrófi tilverunnar til-
heyrði Leopold.
Það er auðvelt fyrir okkur, sem
þekktum hann vel, að sjá hann
fyrir okkur:
Leopold á leið frá heimili sínu
að morgni dags til að gefa kind-
unum. Neftóbakið út á kinnar og
pontan á sínum stað. Klæddur í
fjárhúsgalla og gúmmískó og með
derhúfu. Kemur við í Bjarmahúsi,
spjallar við Manga, vin sinn, neta-
gerðarmann - heldur síðan áfram,
- snýr sér við þegar bíll fer framhjá
til þess að athuga hver þar sé á
ferð; fer í fjárhúsin, sækir skjól-
urnar og ber þær yfir í Hraun-
prýði þar sem hann fyllir þær af
vatni. Þiggur kaffisopa hjá Astu,
vinkonu sinni, og marga mola; fer
síðan með skjólurnar í fjárhúsin
og gefur. Kemur svo kannski aftur
við hjá Ástu og þiggur annan
kaffibolla, fer e.t.v. út í búð fyrir
hana eftir einhverju lítilræði, gefur
hænunum hennar og fer svo aftur
heim. Sendist síðan í búðir eða
eitthvert annað fyrir mágkonu
sína og aðra þá sem þurfa hans við
og eru e.t.v. of lasburða til að fara
sjálfir. Fer aftur í fjárhúsin um
kvöldið til að gefa og lítur inn i
Hraunprýði um leið. Þá er Svein-
björn, póstmeistari, kominn
heim, það er drulekið meira kaffi
og spjallað; svo er kannski komið
við hjá Hemma í Garði, hjá
Leopold í kunnuglegri stellingu með orfíð.
systkinunum í Miðhúsum eða
vinafólki í Götuhúsi undir nótt-
ina.
Þannig gengur dagurinn fyrir
sig í stórum dráttum, mánuð eftir
mánuð, ár eftir ár.
Hjónin í Hraunprýði, þau Asta
og Sveinbjörn, skipuðu alveg sér-
stakan sess í lífi Leopolds enda átti
hann þar einstaklega hlýjum og
traustum vinum að mæta. Og þau
gleymdu honum ekld - fremur en
margir aðrir Sandarar - eftir að
hann var fluttur hingað á Skag-
ann. Áfram héldu þau að gleðja
hann með góðum gjöfum á af-
mælisdegi og jólum - og senda
honum hlýjar kveðjur - og ef þau
voru hér á ferð var litið inn til
hans. Það var Leopold því mikið
áfall þegar Ásta, vinkona hans, var
burtkölluð úr þessu lífi nú á
haustdögum, því að þau hjónin
voru kjölfesta í tilveru hans, ekki
síður en Gunnar Jón og aðrir ást-
vinir, eftir að bróðir hans og
mágkona féllu frá.
Eg held að flestir muni sam-
mælast mér um það að Leopold
hafi verið hvers manns hugljúfi, -
barnslega einlægur og hjarta-
hreinn. Þeir sem lögðu sig firam
um að kynnast honum eignuðust
fljótlega vináttu hans. Hann var
t.a.m. sérstaklega barngóður og
var oft fenginn til að gæta barna
og mat þann trúnað mikils. Þetta
hlutverk rækti hann af sömu
samviskusemi og önnur sem
honum voru falin um dagana.
Þótt vanheilsa Leopolds kost-
aði hann hefðbundna skóla-
göngu, þá nam hann sitt lítið af
hverju í skóla lífsins. Við móður-
kné lærði hann t.a.m. að kveða
og kunni hann reiðinnar býsn af
vísum sem hann raulaði gjarnan
fyrir munni sér allt fram á hinsta
dag. Sömuleiðis fékk hann góðan
vitnisburð þegar hann gekk til
spurninga hjá sóknarpresti sínum
fermingarárið - en hjá honum
lærði hann talsvert í Helgakveri og
af bænaversum - og í þann sjóð
sótti hann oft síðar á lífsleiðinni
því hann var sterktrúaður.
Þótt Leopold hafi verið, eins og
sagt er, einföld og hlý sál, þá var
honum gefm sú blessun að rækta
trú sína. Hann hlýddi ævinlega á
lestur Passíusálmanna á föstunni,
svo að dæmi sé tekið, og mátti
aldrei missa þar úr. Slíkar stundir
voru honum afar helgar. Og