Skógræktarritið - 15.10.2005, Blaðsíða 25

kostir fiindra ekki skógrækt, þeir
takmarka aðeins tegundaval. Þvf
lakari sem landkostir eru þeim
mun færri trjátegundir geta vaxið
þar á skaplegan hátt.
Land getur orðið svo ómögu-
legt að það beri engan íslenskan
frumgróður og þá er þess að
vænta að það skili aðeins einni
eða tveimur erlendum trjá-
tegundum í lúpínuskógrækt svo
viðunandi sé. Enginn skyldi
furða sig á þvf. Hið merkiiega er
að trjágróður skuli yfirleitt ná sér
a strik við slíkar aðstæður.
Samkvæmt fenginni reynslu
hlýt ég því að staldra við dug-
legustu og vaxtarmestu trjá-
tegundirnar sem ég hef ræktað
við erfiðar aðstæður: silkagreni og
alaskaösp. Þær eru ótrúlega ötular
að rífa sig upp og halda velli og
góðum vexti í fráleitu umhverfi,
en ýmsu munar á þörfum þeirra
og viðgangi.
Sitkagreni krefst nokkurrar
alúðar ef eðlilegs árangurs er að
vænta. Mér finnst borga sig að
gera holu og stinga því niður í
hrossatað til þess að það ræti sig
fijótt og fari strax að vaxa. Tíminn
er mikils virði og það er óhyggi-
legt að láta litla greniplöntu
híma í svelti árum saman í stað
þess að hjálpa henni af stað.
Grenið þolir illa að lenda í
návígi við lúpínuna meðan það er
smávaxið þvf að lúpínan þrengir
að því og sópar oft af því barri.
Þar með glatar grenið nokkru af
framfærslugetu sinni og getur
beðið algeran ósigur í baráttu um
birtu og vaxtarrými. Það borgar
sig að bregðast rétt við þessari
staðreynd.
Af þessum sökum hentar best
að stinga greninu í jörð sama vor
og sáð er til lúpínunnar eða einu
ári síðar. Þannig nær það nokk-
urri hæð áður en lúpínan lokar
landinu. Því þarf að kasta blá-
korni að plöntunum í þrjú til
Sitkagreni í þurrum foksandi. GreniS þarf meiri alúS í fyrstu en ég trúi þvíað það muni
þrífast forkunnarveI ílúpínunni þegar hún þéttir sig. Miklu skiptir að grenið hafi forskot á
lúpínuna eins og myndin sýnir, að öðrum kosti er því hcett við áföllum frá fyrirferðarmiklum
nágranna sínum.
fjögur sumur, Síðan fer lífmassi
lúpínubreiðunnar að sjá þeim
fyrir köfnunarefni.
Sitkagrenið hefur sýnt ótrú-
lega hæfileika til að þrífast og
vaxa í magurri jörð og þess vegna
hef ég ástæðu til að ætla að það
henti vel til lúpínuskógræktar á
örsnauðu landi. Við munum
aðeins eftir því að gróðursetja
strjált, hafa 3 metra milli plantna
þvf að þær verða með tíð og tíma
væn tré. Ekki efast um það!
Alaskaöspin er duglegri en
sitkagrenið að ræta sig og ryðja
sér til rúms en sitkagrenið
sennilega ötulla að bjarga sér til
frambúðar á örsnauðu landi. Ef
borið er hressilega á öspina í
upphafi býr hún um sig og rffur
sig upp úr lúpínunni á tveimur
sumrum, þótt henni sé stungið
niður án nokkurs umbúnaðar eða
jarðvinnslu.
Við frestum því gróðursetn-
ingu alaskaaspar þangað til
fimm, sex eða jafnvel sjö ár eru
liðin frá lúpínusáningu og lúp-
ínan er komin að því að loka
landinu. Þá förum við á vettvang
með áburðarfötu, gróður-
setningarstaf og bakkaplöntur.
skógræktarritið 2005
23