Freyja - 01.12.1905, Síða 13

VIII. 5.
FREYJA
109
,,Ferja8n mig yfir um, “ sagöi hún. ,,Ég œtla ekkiaödrekka
af óminniselfinni'k
Hefir þú aldrei, lesari góSur, lifaö þá örvœntingarstund aö
þér fyndist þú ekki þurfa aS vera þakklátur fyrir neitt sem fram viS
þig hefir komiö ?
Lát þér aldrei finnast þaS framar.
(Þýtt af Jakobínu Kr. Sigurgeirssdóttur.)
Alvörugefnir menn hafa ekki tíma til að næia saman fíkjublöð pr
hulið geti nekt sannleikans.—Lowell.
Framar öllu öðru frelsi gef mér frelsi til að hugsa, tala 0g rökræða
samkvæmt beztu vitund minni.—Milton,
Vonin.
Hvert ert þú horfin, þú æskunnar örugga stoð?
Með árblænum lífs míns þú komst eins og farsældar boði,
Þú lýstir mér snemma og lyftir upp tímanna voð
þá leyftraði kringum mig ársólar dýrðlegur roði.
Um ljóshallir þínar mig léztu þá sveima
um ljósin þín himnesku dreyma,
þar átti’ ég í æskunni heima
og ei er ég búin að glejma
þér, indæla, síbliða svölunarlind
er sorgin á hjartað vill stríða
—því þungt er æ þrautir að líða—-
Þú lyftir þeim óðar — þær liðu á braut
svo létt út í sólríka gtima—
sem þokan uppleysist, er ljómandi sólin
líður að morgni’ yflr blá-segulstólinn.
MvrraH.