Morgunblaðið - 20.11.1973, Blaðsíða 29

Morgunblaðið - 20.11.1973, Blaðsíða 29
MORGUNBLAÐIÐ — ÞRIÐJUDAGUR 20. NÓVEMBER 1973 29 ALJCB IADHnni\/l rfcLjAHPRUIYI Framhatdssagan i Þýóingu Björns Vignis 42 Já, sagði Teddy með höfuð- hneigingu. „Þá veiztu hvernig það er. Að vera ástfanginn. Einn mannanna hérna drap manninn, sem ég elskaði, Marica. Og nú ætla ég að drepa hann. Hefðir þú ekki gert hið sama?" Teddy stóð hreyfingalaus. „Jú, þú mundir hafa gert það. Þií er mjög falleg, Marica. Einu sinni var ég líka svona falleg — þangað til þeir tóku manninn minn frá mér. Konan þarf á manni að halda. Lífið verður manni einskis virði án karlmanns. Og minn er dáinn. Og ég ætla að drepa manninn, sem sá til þes. Ég ætla að drepa mann, sem heitir Steve Carella, djöfulsins svínið hann Carella." Síðustu orð hennar skullu á Teddy eins og kúlnahrið. Hún kiknaði í hnjáliðunum og hún varð að bíta tönnunum í vörina til að kæfa öpið. Virginia virti hana undrandi fyrir sér. „Fyrirgefðu, elskan, ég ætlaði ekki að blóta. En ég. . . þetta hef. . ." Hún hristi höfuðið. Teddy stóð náföl og eins og negld við gólfið, beit fast í vörina og hafði ekki augun af byssunni í hendi konunnar við borðið. Henni datt fyrst í hug að fleygja sér á byssuna. Hún sneri aftur að Virginiu og gekk skrefi nær. „Ungfrú," sagði Byrnes." „í flöskunni á borðinu er nítró- glysserin." Hann þagnaði. „Eg á við, að minni háttar hnjask gæti valdið sprengingu. Og slasað fjölda fólks." Augu þeirra mættust. Teddy kinkaði kolli. Hún sneri frá Virginiu og Byrnes, settist á stól gegnt vængjahurðinni og óskaði þess i huganum, að varðstjórinn hefði ekki séð tárin í augum hennar. Sautjándi kaf li Klukkan var 7.10 Ég verð að vara hann við, hugsaði Teddy. Klukkan taldi tímann án afláts. Þetta var gömul klukka, og allir voru orðnir vanir hljóðinu i gangverki hennar nema Teddy — í eyrum hennar buldi virr, virr og klukkan tifaði og tifaði, visarnir tóku kipp með Iágum hvelli í hvert sinn, sem mfnúta leið. 7.11 7.12 Eg verð að vara hann við, hugsaði hún örvæntingarfull. Hún var hætt við að fleygja sér á Virginiu og hugsaði nú aðeins um það eitt hvernig hún gæti varað Steve við yfirvofandi hættu. Eg sé fram á ganginn héðan, hugsaði hún, sé efsta þrepið i stiganum, sem liggur niður. Ef ég gæti heyrt, myndi ég þekkja fótatak hans áð- ur en hann kæmi í ljós, þvi að ég veit hvernig hann gengur, hundrað sinnum hef ég reynt að imynda mér fótatak hans i hugan- um. Karlmannlegt fótatak, ég myndi greina það um Ieið og hann stigi inn um útidyrnar, bara ef ég gæti heyrt. En ég get ekki heyrt og ég get ekki talað. Ég get ekki einu sinni hrópað til hans, þegar hann birtist hér á ganginum. Hið eina, sem ég get gert, er að hlaupa til hans. Hún mun ekki sprengja nítróið, ekki ef hún veit af honum • byggingunni, þar sem hún getur skotið hann. Þess vegna hleyp ég til hans og skýli honum, hann má ekki deyja. Og barnið? Barnið hugsaði hún. Varla orðið barn einu sinni, ný- kviknað lif, en Steve má ekki deyja. Ég, já. Barnið, já. Ekki Steve. Um leið og ég sé hann, hleyp ég til hans og þá má hún skjóta. En ekki Steve. Hún hafði næstum þvi verið bú- in að missa hann einu sinni. Hún minntist þeirra jóia, eins og þau hefðu verið í gær, hvítt spítala- herbergið, þar sem maðurinn hennar barðist við að ná andan- um. Þá hafði hiin hatað atvinnu hans, fyrirlitið lögreglustarfann og glæpamenn heimsins, miklað fyrjr sér aðstæðurnar, er leiddu til þess að maðurinn hennar varð fyrir skoti úr byssu eiturlyfja- neytanda. Síðan hafði hatrið hjaðnað, hún hafði beðið fyrir honum,en allan tímann verið viss um að hann myndi deyja og að þá fyrst myndi rikja grafarþögn í hinum hljóða heimi hennar. Þvf að með Steve var engin þögn. Með honum iðaði heimurinn af öllum skarkala lífsins. En hér var hvorki stund né staður fyrir bænir. Allar bænir heimsins gætu ekki bjargað Steve núna. Þegar hann kemur, hugsaði hún, hleyp ég til hans og tek á mig skotið. Þegar hann kemur. . . Klukkan var 13 múnútur yfir sjö. Þetta er ekki nítró-glysserín, hugsaði Hawes. Kannski er þetta það. Nei, þetta er ekki nítró- glysserín. Þaðgetur ekki verið. Hún hand- leikur þetta eins og það sé vatn, hún fer jafn glannalega með það og það væri vatn, hún væri ekki svona fjandi kærulaus ef þetta væri sprengiefni. Þetta er ekki nítró-glysserín. Hægan nú, sagði hann við sjálf- an sig, bíddu nú aðeins við, það er óþarfi að láta löngunina hlaupa með sigí gönur. Eg þrái ekkert heitar en vökv- inn í flöskunni þarna sé venjulegt blávatn. Hvers vegna? Vegna þess, að í fyrsta sinn á ævinni er ég reiðubúinn að berja kvenmann í klessu. Ég væri til með að ganga yfir salinn — fjandinn hirði byss- una — og lemja hraustlega á boss- ann á henni, berja hana og berja þar til hún veit hvorki í þennan heim né annan. Mig kitlar í íofana af eintómri löngun og fjandinn hafi alla riddaramennsku, þegar ég er i þessum ham. Ég veit, að það er ekki fallega gert að mis- þyrma konum, en Virginia Dodge er hætt að vera kona, hún er eitthvað ómennskt og ég get ekki sýnt henni meiri virðingu en ég myndi sýna símtólinu þarna eða skónum mfnum. Htin er Virginia Dodge. Og ég hata hana. Og ég skammast mfn fyrir að hata svona heiftarlega. Ég hélt, að ég ætti ekki til svona djúpstætt hatur, en hún hefur vakið það upp i mér, hún hef ur örvað mig til að hata af öllum mínum ofsa og heift. Ég hata hana, og ég hata sjálfan mig fyrir að hata svona heiftarlega og það verður til þess, að hatur mitt verður enn djúp- stæðara. Virginia Dodge hefur breytt mér í dýr, blint dýr, sem ræðst gegn kvalara sínum. Og það skrítna er, að það eru ekki mfnar eigin kvalir.... Ó, kinnin, ég hef fengið verri skrámur en það, kinnin skiptir engu. En hvernig hún lék Miscolo, hvernig hún fór með puerto-rícönsku stúlkuna og hvernig hún misþyrmdi Meyer, það get ég ekki fyrirgefið henni. Og þess vegna hata ég. Ég hata hana vegna virðingar- leysisins, sem hún hefur sýnt lífi mínu og lífi allra hér í salnum. Htin hefur svipt okkur öll sjálfs- virðingunni. Og, ég er hérna, Virginia Dodge. Cotton Hawes heiti ég, hrein- ræktaður Bandaríkjamaður, alinn upp af guðhræddum foreldrum, sem kenndu mér muninn á réttu og röngu og sem kenndu mér, að það ætti að koma fram við konur af nærgætni og háttvísi — og þú hefur breytt mér í villidýr, sem er reiðubúið að drepa þig, f dýr, sem hatar þig fyrir misgerðir þínar og ætlar að drepa þig. Það er ekki nítró-glysserín í flöskunni þarna. Ég trúi þvf ekki, Virginia Dodge. Öllu heldur, ég er á góðri leið með að sannfæra sjálfan mig um þetta. Ég er ekki alveg búinn að því. En ég puða í því Virginia. Pæli djöflinum harðar í því. Ég þarf ekki að pæla i hatrinu. Það er fyrir hendi, það hefur dafnað og magnazt eftir því sem tíminn hefur liðið og guð hjálpi þér, Virginia Dodge, þegar ég hef sannfært sjálfan mig um, að flask- an með nitró-glysserininu sé tómt plat. Guð hjálpi þér, Virginia, vegna þess, að þá drep ég þig. Skyndilega fékk hann opinber- un, lausninni bdkstaflega laust niður i huga hans. Stundum gerðist þaðþannig. Hann hafði kvatt Alan Scott f húsinu, gengið eftir hljóðum göngum þess fram í risastórt and- dyrið með skreyttum gluggunum og stóra speglinum. Hann hafði tekið hatt sinn af marmaraborð- inu undir speglinum, velt því fyr- ir sér, hvers vegna hann væri með hatt — hann notaði sárasjaldan höfuðfat — og minntist þess ekki að hafa verið með hatt f gær. Svona gat kraftur auðsins komið f ram í manni. Það er engin ástæða til um- burðarleysis og fordóma, hugsaði hann. Við megum ekki kenna hin- um auðugu um, þó að þeir þekki ekki örbirgð og fátækt. Hann glotti framan i sjálfan sig í speglinum, setti hattinn á höfuð- ið, en opnaði þessu næst volduga eikarhurðina og gekk út fyrir. Hann sá Ijöstýru við enda gang- stígsins. I loftinu var ilmur brennandi viðar. Hann gekk í hægðum sínum eft- VELVAKANDI Valvskandi avarar i sbna 10- 100 M. 10.30—11.30. fra manudagi ttt fdatudaga. 0 Er áfengisvanda- málið leystz Sigurjón Sigurbjörnsson, Liiidaiiivammi 7, Kópavogi, skrif'- ar: „Mikill má vera fögnuður þess fólks, sem býr í nágrenni dans- og vinhúsanna, eftir að þjónaverk- 'fallið hófst. Þær fjðJskyldur. sem eru svo óheppnar að eiga íbúðir nálægt, þar sem þessi ófögnuður hefir verið leyfður i ibúðarhverf um, hafa ekki haft svefnfrið frá föstudagskvöldi til mánudags- morguns um hverja helgi. Nú brá svo við strax fyrstu helg- ina, sem verkfallið stöð. að fanga- geymslur lögreglunnar stóðu að mestu tómar, og lögreglumenn löldu að i áratugi myndu þeir ekki jafn rólega og afbrotalitla helgi. Þessi algjöru straumhvörf i um- gengnismálum komu strax í Ijós. þegar tekið var fyrir, að gestir í danshúsum gætu drukkið frá sér ráð og rænu eða æst sig upp til alls konai óhappaverka, innbrota, þjófnaða, og meiðinga, svo að ekki séu nefndir bílastuldir og akstur ölóðra. En þetta allt má Iogreglan berjast við nætur og daga. þegar skemmtanalífið er i fullum gangi. Sem sagt: Ef rfkisstjórnin breytti reglugerðum um sölu og meðferð áfengis á þann hátt. að ekki væri selt áfcngi á almennum dansleikjum oða upinbcrum sam- komum, myndi skemmtanalíf í Reykjavík og naiægum kaup- stöðum fl.jótlega fá á sig menning- arlegri blæ en verið hefur. Hótel og greiðasiilustaðir f'yrir f'erða- menn hefðu áfram leyf'i til vín- sölu til gesta og einkasamkvæma. Það er einmitt á dansleikj-' unum. sem unglingarnir byr.ja að neyta áfengis. — til að vera með — og eins og hinir — enda mikið fjiirfest. til þess að geta afgreitt. sem flesta og sem fyrst. ef satt er, að í einu og sama hiisi séu 10 afgreiðslukrókar (barir) til sölu á áfengi. % Lærum af reynslunni Þau geigvænlegu straumhviirf til ófarnaðar. sem orðið hafa á s.I. 45 árum, eru umhugsunarverð-. 1928 var í gildi striing reglugerð uhi sölu og meðferð áfengis. Sekt- um varðaði, ef menn voru iilvaðir á. almannafæri eða opinberum samkomum. Þá voru við sijórn menn. sem tóku þessi mál — og fleiri — föstum tökum. þeir Tryggvi Þórhallsson og Jónas Jónsson. Seni dæmi um árangurinn er þessi staðreynd: Sumarið 1928 var haldin fjölmenn útisamkonia á Suðurlandi. Við lok samkom- unnar, sem stóð í tvo sólarhringa. vareinn maður kærður fyrir brot á reglugerðinni. Við rannsókn málsins fengu.st ,þö ekki lögfullar sannanir f'yrir sekt mannsins. svo að hann var sýknaður. Ef áfengisveitingar þær. sem ég hefi áður vikið að. væru látnar niður falla til frambúðar. væri það gildur þáttur í þvi að stemma á að ósi og hamla gegn áfengis- flóðinu og þeirri ómcnningu. sem i kjölfarið fylgir. Vonandi sýnir reynslan næstu vikur. hvarrætur meinsins ligg.ja. Sigurjtin Sigurbjörnsson." # Morgunstundin enn Hér er eitl bréf af mörgum. sem biða birtingar. um saina efni: ..Kæri Velvakandi. Mig langar til að biðja þig um að koma á framfæri fyrir mig sérstiSkum þiikkum til Önnu Snorradóttur. f'yrir flutning hennar ;i siigunni um hann Padda litla bangsa, sem hún las fyrir skömmu í „Morgunstund barn- anna". Mér l'annst Anna lesa þessa skemmtilegu siigu eins og bezt verður á kosið. og vonast ég til að fá að heyra i henni fijótt aftur á sama vettvangi. Eg á tvo drengi. sem báðir eru ;i ..morgun- stundaraldrinum". og þeir hiifðu mjög gaman af að hlusta á lestur- inn. og var mér ánægja að þvi' að geta selt útvarpstækið inn fyrir Trevino sigurvegari BANDARlKJAMAÐURINN Lee Trevino sigraði f Chrysler Classic golfkeppninni. sem fram-fer árlega f Sidney fAstra- iíu. Lék Trevino 72 holur á 277 höggum og hlaut í verðlaun upphæð, sem svarar 1,2 millj. ísl. krónum. I öðru sæti varð Stewast Ginn frá Astralíu með 281 högg og i þriðja sæti varð Graham Marsch frá Astralíu með 285 högg. Enn sigrar Merckx BELGISKU hjólreiðamennirn- ir Mercks og Sercu unnu hina árlegu sex daga hljóireiða- keppni í Grenoble, sem lauk 4. nóvember s.l. I öðru sæti urðu Frakkarnir Alain Lacker og Jaques Mourioux og í þriðja sæti urðu Italarnir Felice Gim- ondi og Gerben Karstens. bavi QllllllOS Hugblær kyrröar og frióar fylgir kertaljósum í rökkrinu. Bavi kertin eru II Vtll VVUIU ht-i'i'isölubirgöir STANDBERG HF þriiskuldinn hjá þemi ;i mnrgnana og vakið þá meó þessari göðu sögu. Kn. og það er stórt en: Adam var ekki lengi i paradis. þvf að allt hefur sinn endi. Rann þ;i upp sii stund. sem ég haf'ði ekki átt von á. að upp r.vniii í útvarpinu. eftir það sem ;i unclan er gengið. Stiilka nokkur. sem hafði gerzt sek uni að misnota aðstöðu sína í barnatimum út- varpsins. og verið vikið úr starfi af þeim siikum. var komin af'tui' með siigu. sem heitir „Börnill taka til sinna ráða'. en það. sem ég hef heyrt af þessari siigu. er l)eint framhald al' prédikunar- starfsemi hcn'naryfir bOrnvvnutn i fyrra. Boðskapurinn er á þá leið. að börn eigi bara að gera upp- reisn gegn þvi. seni þeini líkar ekki. Eg ætla ekki að fara að liunda þennan boðskap f'rokar. en ég leyfi niér að átel.ja útvarpsráð harðlega fyrir það ráðslag. sem hér er haft. Mönnununi. seni þar sitja. hefur verið trúað f'yrir þvi að velja handa okkur og biinumi okkar útvarpsof'ni. Þeir hafa margsýnt það. að þeir eru þessa trausts ekki verðir. og það getur ekki verið ósanng.jiirn kraf'a. að menntamálaráðherra taki þella mál í sinar hendur. þvi á á hon- um hvílir ábyrgðin fyrst og fremst. Ef hann hefði áhuga á að bjarga þvi, sem bjargað verður. væri honum í lófa lagið að stöðva lestur þessarar siigu þegar i stað. E. Magnúsdótlir." Ceta ódýrustu hjólbaröarnir veriö beztir? Spyrjib þá sem-ekib hafa á BARUM, Sölustaðir: Hj ól ba rða ve rkstæði ð Nýbarði, Garðahreppi, sFmi 50606. Skodabúðin Kópavogi, simi 42606. TEKKNESKA BIFREIOAUMBOOIO A ISLANDI H.F. AUOBREKKU 44-46 SIMI 42606 KÓPAVOGI

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.