Morgunblaðið - 22.07.1979, Blaðsíða 46

Morgunblaðið - 22.07.1979, Blaðsíða 46
46 MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 22. JÚLÍ1979 Umsjón: Séra J&n Dalbú Hróbjaiisson Séra Kurl Sigurbjörnsson Sigurfrur Pdlason DROTTINSDBGI Réttlœti Réttlæti er vinsælt orð nú á dögum. Menn krefjast réttlætis á öllum sviðum, í launamálum, atvinnumálum, félagsmálum, réttarfari. Allir stjórnmála- flokkar hafa réttlæti á stefnu sinni, allir leiðtogar stjórnmála- flokka og hagsmunasamtaka hafa réttlætið að markmiði. Réttlæti er nokkuð, sem menn krefjast af öðrum. En í hverju það felst eru menn ekki á eitt sáttir um. Farísearnir voru ekki í vafa um það. Þeir kepptu að því að vera sjálfir réttlátir, lifa í einu og öllu í samræmi við boðorð Guðs. Vera með hreinan skjöld frammi fyrir Guði og mönnum. í fjallræðunni segir Jesús, að það réttlæti sé ekki nóg, meira þurfi til að fá staðizt frammi fyrir Guði. Og með því að draga fram dæmi úr boðorð- um Guðs og daglegu lífi, sýnir hann við hvað hann á. Hann sýnir fram á, að réttlæti er meira en ytri hlýðni við ákveðn- ar reglur, boð og bönn. Rettlæti er grundvallarafstaða manns, ytra sem innra, ný afstaða til lífsins og meðbræðranna, þar sem hjarta, hugur, vilji og mátt- ur lýtur boði KÆRLEIKANS. „Þú skalt ekki m '3 fremja" segir boðorðið. Flestir myndu telja sig á hreinu hvað þetta boð snertir. Réttláta. En Jesús segir, að svo sé ekki. í augum Guðs ertu sekur. Því augu hans eygja djúp sálar þinnar og innstu fylgsni hugans, þar sem blundar auðvakin öfund, andúð, metnað- argirnd, stærilæti, reiði, dramb, afskiftaleysi, sjálfselska, kæru- leysi. Allt það er honum ljóst, sem krefst algjörs réttlætis, Guði sem HATAR ranglætið. Er ég réttlátur í augum hans? Ég sem aldrei hef lent í steininum óg sakavottorð mitt er hreint og ókrumpað? Ég hef aldrei framið morð, en get ég hrósað mér af því, að hugur minn og hjarta sé algjörlega laust við andúð og hatur, að engin móðgunaryrði, ekkert baktal, agg né spott komi nokkru sinni fram á varir mín- ar? Getur þú? Það er hér sem boðorðið snert- ir líf okkar allra óþyrmilega. Það er Guð, skapari minn, sem setur þessi boð, setur þessar reglur því lífi sem hann skapar og gefur. Hvað á ég annað af honum skilið en DÓM? Boðorð hans dæmir mig sekan. En sú hræðilega uppgötvun getur orðið inngang- urinn að dýrustu gleði og bless- un lífsins. Þegar augu okkar opnast fyrir því, að sá sem talar, skaparinn, er sá, sem svo ELSK- AR heiminn og breysk og óhlýð- in mannanna börn, „að hann gaf son sinn eingetinn til þess að hver sem á hann trúir glatist ekki, heldur hafi eilíft líf," — eins og Jesús Kristur segir sjálfur. Hann nemur ekki kröfu sína, boð sín úr gildi. Gefst ekki upp fyrir synd heimsins. Heldur opnar nýja leið. I jesú Kristi, sem uppfyllti kröfuna í okkar stað, þinn og minn. Sú leið er þér opin. Þú færð að vera Guðs barn og systkin Jesú Krists, þrátt fyrir veikleika þinn, synd, og sekt, Jesús byrjaði ekki fjall- ræðu sína á orðunum: „Sælir eru réttlátir, vammlausir," heldur „sælir eru fátækir í anda," þeir sem standa „titrandi með tóma hönd" frammi fyrir Drottni, sem ekkert haf a af að státa nema orð Jesú: „syndir þínar eru fyrir- gefnar". Þeirra er himnaríki, lifið með Guði. Lögmál kœrleikans 6. sunnudagur eítir trinitatis Pistillinn Róm. 6,3—11: vér erum því greftraðir með hon- um fyrir skírnina til dauðans til þess að eins og Kristur var uppvak- inn frá dauðum fyrir dýrð föðurins svo skul- um vér og ganga í endur- nýjung lífsins... Þannig skuluð þér líka álíta yð- ur sjálfa vera dauða syndinni en lifandi Guði fyrir samfélagið^ við Krist Jesúm. Guðspjallið Matt. 5,20—26: Jesús sagði: Ef þú því ert að bera gáfu þína fram á altarið og þú minnist þess þar, að bróðir þinn hefur eitthvað á móti þér, þá skil gáfu þína þar eftir fyrir framan altra- ið og far burt, og sæztu fyrst við bróður þinn og kom síðan og ber fram gáfu þína. Hringur m»ð höndum, sem grípa hver í aðra, er fornt tákn einingar og sáttfýsi. Algengt á skartgripum frá miðöld- um. Biblíulestur Vikuna 22. - 28. júlí Sunnudagur 22. júlí Matt. 5:20 - 26 Mánudagur 23. júlí Matt. 5:27 - 48 Þriðjudagur 24. júlí I. Kor. 7:17 - 35 Miðvikudagur 25. júlí I. Kor. 8:1 - 15 Fimmtudagur 26. júlí I. Kor. 9:1 - 15 Föstudagur 27. júlí I. Kor. 9:15 - 27 Laugardagur 28. júlí I. Kor. 10:1 - 15 Þegar árin fœrastyfir í fyrstu greininni dvaldi ég mest við jákvæðu hlið- ar ellinnar, en svo sannar- lega hefur hún líka aðrar hliðar. I huga mér var ellin eftirsóknarverður tími. Allar lexíur lífsins fullnumdar og maður sæti ánægður og vitur í ró og næði ævikvöldsins. En ég átti margt eftir ólært. Sem prestur átti ég marga gamla vini. Sumir þeirra lifðu í þessari eftir- sóknarverðu ró og ham- ingju, sem ég hafði látið mig dreyma um. Aðrir, og þeir voru fleiri, áttu aftur á móti við mikla erfiðleika að stríða. Lexíur ellinnar eru ekki bara endurtekn- ing á þeim gömlu. Nei, ellin mætir okkur með nýjar spurningar og ný viðfangsefni þar sem við höfum enga reynslu. Hæsta aldursskeiðið er erfiðast hvað þetta snert- ir. Sjálfur hef ég ekki náð því, en ég hef oft séð það hjá öðrum. Skeið háöldr- unarinnar er sá tími er við „afklæðumst" svo mörgu. Hrörnunin birtist í því að við missum sjón- ina, heyrnina, minnið og eigum erfiðara með allar hreyfingar. Það má líkja þessu við hægfara flutn- ing. Sumt fólk á það til að benda á gamalt fólk og jafnvel dæma það fyrir kraftlausan kristindóm og segja, hvar er gleðin, frið- urinn, kærleikurinn? Hver væntir þess að hjól- reiðamaðurinn, jafnvel þótt hrópað sé til hans hvatningarorðum, taki á sprett upp síðustu brekk- una? Hvað veist þú um þyngd þeirra byrða sem gamla fólkið ber, þú sem aldrei hefur borið þær? Ef til vill er kraftur trúar- innar einmitt mestur þarna, og það væri betra fyrir þig að eiga þann kraft þegar þú sjálfur mætir þessum aðstæðum. Það gæti reyndar verið að undir kvíðanum og-þungu andvörpunum leynist sig- ur, sem af huldum hönd- um er innritaður í bók lífsins. Þegar ellilífeyrisaldur- inn byrjar, þá er það mörgum þreyttum vinnu- manninum hvíld og kær- komin tími til þess að vinna að hugðarefnum sem áður vannst ekki tími til. En oft valda þessi umskipti miklum sálar- legum kvölum sem setur okkur gjörsamlega úr jafnvægi. Verum minnug gömlu sögunnar um slitna plóginn sem hékk saman 2. grein meðan hann var í notkun, en brotnaði þegar hann var tekinn úr sambandi við dráttaraflið og staða hans breyttist. Þetta er saga margra. Það þarf mikinn sálarstyrk til þess að skipta um lífsrás, finna nýjan farveg fyrir lífsvilj- ann og athafnaþrána. Iðjuleysið gerir fyrr út af við manneskjuna en erfið vinna, segir reynslan. — Þetta á ekki síst við um okkar innra líf, sem verð- ur að hafa eitthvað til þess að lifa fyrir og ein- hverja ábyrgð að bera, ef það á ekki að falla saman og verða að engu. Sem betur fer eru tím- arnir þannig að þeir bjóða upp á næg verkefni, jafn- vel fyrir aldraða sem vilja gera eitthvað gagn. Við sem erum kristin erum lánsöm hvað þetta snertir. Hin stríðandi kirkja Krists á jörð hefur alltaf not fyrir okkur. Lát þér ekki koma í hug að þú sér útskrifaður úr hinni hei- lögu þjónustu þótt þú missir atvinnuna þína. Einmitt núna er ef til vill tími sem Guð vill nota með sérstökum hætti í lífi þínu og gefa þér ný verk- efni í víngarði sínum. Ef þú hefur ekki krafta til annars en að biðja þá skaltu með djörfung ganga inn í bænaþjónust- una, því hvað er mikil- vægara en einmitt fyrir- bænin? í fyrstu greininni talaði ég um kosti þess að mæta nýju fólki, nýjum spurn- ingum og svörum. En það hefur líka tvær hliðar. Við sem erum gömul höfum meiri hluta lífsins að baki. Persónuleikinn, hugsanirnar, venjur okk- ar og lífsstíll, allt ber þetta merki hins liðna. Nú aftur á móti mætum við nýjum tíma, með nýjum siðum og hugsunum sem eru okkur framandi og jafnvel andstæð. Jafn- aldrar okkar, sem áttu sömu hugsanirnar sömu siðina sömu minningarn- ar, verða færri og færri. Við verðum svo einmana. Það sem áður gladdi hjartað er gleymt. Sjálfur er ég gleymdur og settur til hliðar, og það sem ég einu sinni afrekaði man enginn nema ég. Þetta þýðir að ég held áfram að íifa, óánægður, einmana í þessum ókunna og fjand- samlega heimi. Eða mað- ur grefur sig inn í sinn eigin heim með áhuga- málin, hugsanir og minn- ingar liðins tíma. — Ég vona að þessi skarpa mynd sem ég nú hef dreg- ið upp verði ekki raun- veruleiki í lífi okkar, en öll erum við í hættu. Aftur kem ég að for- réttindum okkar sem vilj- um tilheyra Kristi. Fjár- sjóður okkar eldist ekki hvað snertir samfélagið við Guð, því kirkja Krists breytist ekki dýpst skoð- að. Frh. (Þýtt og endur- sagt úr heftinu: Nár vára ár blir mánga, eftir Gustaf Friman.)

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.