Morgunblaðið - 09.11.1979, Blaðsíða 25

MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 9. NÓVEMBER 1979
25
Guðlaug Yngvarsdótt-
ir—Minningarorð
Fœdd 16. október 1923.
Dáin 2. október 1979.
Á þessu ári hefur verið höggvið
stórt skarð í þá fjölskyldu er hart
nær 50 ár bjó að Stíflu í Vestur-
Landeyjum og gjarnan hefur verið
kennd við þann bæ.
Guðlaug Yngvarsdóttir var
fædd að Stíflu í Vestur-Landeyj-
um. Foreldrar hennar voru hjónin
Hólmfríður Einarsdóttir og Yngv-
ar Sigurðsson er þar bjuggu. En
þau létust fyrr á árinu. Þegar ég
kynntist Guðlaugu Yngvarsdóttur
var hún að hefja búskap með
eftirlifandi manni sínum, Jakobi
Tryggvasyni. Þau voru bæði ung
og áttu lítið annað en lífsgleðina.
Er hún einn af sterkustu horn-
steinum lífsins og svo sannarlega
þurfti Guðlaug á henni að halda í
lífinu.
Fyrst bjuggu þau í einu litlu
súðarherbergi með 2 börn og
Guðlaug matreiddi í félagi við
tengdamóður sína og fjölskyldu
hennar. Þá kom það henni til góða,
hve hún var alin upp í stórri og
barnmargri fjölskyldu sjálf, er
hún hóf búskap inni á annarra
heimili og þá sýndi hún hversu
sterkri skaphöfn hún var gædd og
aðlögunarhæfileikum. Því hvar
sem hún fór miðlaði hún gleði
meðal annarra. Þegar þriðja barn-
ið var fætt, fór að þrengjast í litla
súðarherberginu. En þá fréttu þau
af litlu húsi er væri til sölu og ætti
að víkja af lóðinni. Af þeim sökum
var verði hússins stillt í hófi. Um
húsnæðismálalán var þá ekki að
ræða eða nokkra fyrirgreiðslu
ungu fólki til handa. En með guðs
hjálp og góðra manna tókst að
klífa þrítugan hamarinn og kaup-
in voru gerð, en þá vantaði tóðina.
En hana fengu þau að lokum að
Hófgerði 9 í Kópavogi og þar
bjuggu þau æ síðan. Þegar þeim
höfðu verið afhent skilríki upp á
lóðina gengum við út eftir til þess
að líta á staðinn. Þetta var að
mestu óbyggt svæði og eyðilegt að
manni fannst þá. Fjölskylda Ja-
kobs var samhent í því að hjálpa
honum við undirbúning grunnsins,
allt varð að grafa með handafli og
steypan var hrærð með skóflum.
Mér er er það sérstaklega minn-
isstætt, að 29,10 1949 var allt
tilbúið og húsið flutt á lóðina.
Þegar jólin gengu í garð, gátu
þau svo glaðst í sínu eigin húsi. En
nú nákvæmlega 30 árum eftir að
húsið þeirra var flutt á grunninn
kvaddi engill drottins dyra og
bauð húsmóðurinni arminn í
hinstu förina.
Lífsferill fólks er misjafnlega
veðrasamur, en það má segja um
Guðlaugu að hún hafi oftast staðið
í gjólunni. En lífsgleði hennar
veitti sólargeislum inn í líf þeirra
er hún umgekkst.
Hún var alin upp í stórum
systkinahópi þar sem hún varð að
vera stóra systir í orðsins fyllstu
merkingu.
Nú hafði hún eignast hús og
heimili og hamingjuríkir dagar
blöstu við og börnin voru orðin
fjögur. En þá var það einn fagran
vordag þegar allt var að vakna af
vetrardvala og sóleyjar og fíflar
að spretta í varpa, að hinn mikli
vágestur, hvítidauðinn, kvaddi
dyra. I þetta sinn var hann ekki
lítillátur og tvö börnin þurftu að
meira eða minna leyti að vera
undir læknishendi. í þessum
miklu erfiðleikum kom best fram
hjálpsemi Stífluhjónanna, for-
eldra Guðlaugar, þau tóku þrjú
börnin og það yngsta aðeins nokk-
urra mánaða gamalt og ólu það
upp til fullorðinsára, en hin tvö
ólu þau upp að meira eða minna
leyti.
Fórða barnið var tveggja ára
gamall drengur, sem þurfti að
vera undir stöðugu eftirliti lækna.
Hann tók Jónína móðursystir
Guðlaugar og reyndist honum sem
bezta móðir á meðan að hann
dvaldi hjá henni, en það voru rúm
tvö ár. Guðlaugu fannst sem hún
gæti aldrei fullþakkað Jónínu og
hennar fjölskyldu allt það sem
þau voru barninu hennar á þess-
um þrengingartímum. Það mætti
ætla að hin þungbæra sjúkdóms-
reynsla hafi bugað sálarþrek Guð-
laugar, en svo var ekki. Það var
hún sem miðlaði gleði og trú á
lífið meðal sjúklinganna og máske
hefur það verið lífstrú hennar og
glaða lund, sem flýtti fyrir batan-
um.
Tvö löng ár dvöldu þau á
hælinu. En eftir svo langt veik-
indastríð á sjúkrahúsi er enginn
albata þegar hann er útskrifaður
og það þarf langan tíma til þess að
aðlagast hversdagslífinu.
Börnin komu aftur en yngsta
barnið, sem móðirin hafði saknað
hvað mest og þráð að halda í
faðmi sér, þýddist ekki móður sína
og vildi aðeins fá ömmu, en þó að
það væri sárt að skilja við það
aftur, þá var velferð barnsins
fyrir öllu.
Tíminn þokaðist áfram og aftur
var komið vor. En það var ekki
eins bjart yfir Guðlaugu og Jakobi
og fyrir einu ári er þau komu heim
full af gleði og von.
Nú átti Jakob að fara norður á
Akureyri og gangast þar undir
mikla lungnaaðgerð er Guðmund-
ur Karl læknir var frægur fyrir.
Það átti að „höggva" Jakob.
Óttablandin von bærðist í hug-
um þeirra, fyrirfram var ekki
hægt að vita hvernig til tækist.
Gleðin var líka því meiri þegar
hann kom heim aftur að aðgerðin
hafði heppnast.
Guðlaug og Jakob voru mjög
hamingjusöm og aldrei varð ég
vör við að neinn skugga bæri þar
á.
Fáum árum síðar eignuðust þau
dreng, sem var eins og hver önnur
guðs gjöf. Þau nutu þess að
fylgjast með öllum hans þroska,
en þess höfðu þau farið á mis við
með hin börnin. Þetta er líka
elskulegur drengur, sem hefur
verið foreldrum sínum til gleði og
sóma. En það hafa öll börnin
þeirra verið. En þau eru: Sigrún,
fædd 19.11. 1942 gift og á 5 börn.
Hún er húsmóðir. Ragnar, fæddur
14. 1. 1944, og á 4 börn. Hann er
vélvirki. Tryggvi, fæddur 4.5.1949,
og á tvö börn. Hann er múrari.
Erlingur, fæddur 2.10.1950. Hann
er brúarsmiður. Helgi, fæddur
14.10 1959. Hann er nemi.
Guðlaug var góð og skilningsrík
móðir, sem studdi börnin sín eftir
mætti. Hún unni barnabörnunum
og vakti með alúð og ástríki yfir
heimili sonar síns, en konan hans
hafði átt við langvarandi heilsu-
leysi að stríða. Hjá Guðlaugu var
annað heimili barnabarnanna og
þau leituðu til ömmu með allt
smátt sem stórt. Guðlaug var
náttúrubarn, alin upp í sveit. Hún
unni öllum dýrum og kannski
hestum framar öðrum. í því sem
öðru voru hjónin samhent. Hesta-
mennsku höfðu þau stundað í
áraraðir. Áttu góða hesta og hirtu
þá sjálf. Fram undir það síðasta
fór Guðlaug daglega í hesthúsið og
klappaði og strauk hestinum
sínum. Guðlaug fetaði í fótspor
móður sinnar og vildi allra vanda
leysa. Heimili þeirra hjóna var
opið öllum, sem vildu líta inn og
þeir voru margir, gestirnir, og
hlýlegt viðmót sat alltaf í öndvegi.
Aldrei var svo þröngt í litla
húsinu þeirra að nokkrum væri
úthýst. Þau áttu bæði margt
ættmenna í nálægum byggðum og
alltaf þótti sjálfsagt og best að
gista hjá Laugu og Kobba.
Það var ekki óalgeng sjón að sjá
fólk sofandi í svefnpokum á stofu-
gólfinu þegar hallaði að miðnætti.
Guðlaug hafði eitthvað það við sig
sem laðaði ungt fólk að heimilinu.
Það var eins og það fyndi til
öryggis í návist hennar og jafn-
framt veitti hún því aðhald.
Tengdaföður sinn var Guðlaug
búin að hafa á heimilinu í 20 ár og
það var mjög kært með þeim,
hann var börnunum elskulegur afi
og gætti þeirra er þau voru að
vaxa úr grasi. Þarna voru allir
sem einn maður, ungir og gamlir,
og ég hygg að þarna hafi enginn
þekkt kynslóðabilið.
Þeir sem einu sinni hafa dvalið
á Vífilsstaðahæli búa við ótta-
blandið frelsi og stöðugar áhyggj-
ur af lasleika og kvefi.
Þegar Guðlaug fann til lasleika
fyrir einu ári síðan, var hún strax
drifin inn á hælið og sett í
einangrun. En það var ástæðu-
laust. Þarna var kvalafulli vágest-
urinn á ferð.
Var nú ekki nóg komið, spyrjum
við, þurfti þetta nú að bætast ofan
á. En Guðlaug sýndi enn sem fyrr
óbilandi kjark og lífstrú. í heilt ár
barðist hún hetjulegri baráttu,
kvartaði aldrei og eftir hverja
meðferð læknanna stóð hún upp
tvíefld. Fyrst virtist hún ætla að
sigra og við glöddumst öll með
henni. En endalokin voru nær en
við uggðum. Og hún lést í faðmi
eiginmanns síns að kvöldi 29.10.
1979.
Blessuð sé minning hennar.
Hulda Pétursdóttir. Útkoti.
Kjalarnesi.
Þegar mér barst sú fregn að hún
Lauga væri dáin, settist ég hljóð
niður, ég átti ekki von á þessu
svona fljótt þó að við vissum að
hverju dró. Við hjónin vorum þar
heima daginn áður og þá var hún
klædd og kát eins og hún átti
vanda til. En kallið kom fyrr en
nokkurn varði og hún var dáin.
Guðlaug Ingvarsdóttir var fædd
16. október 1923 að Stíflu í Vest-
ur-Landeyjum. Ólst hun upp í
stórum systkinahópi en þau voru
11 talsins. Foreldrar hennar voru
Ingvar Sigurðsson og Hólmfríður
Einarsdóttir og bjuggu þau lengst
af á Stíflu.
Lauga átti oft við vanheilsu að
stríða og dvaldi m.a. á Vífilstöðum
árin 1951—1953. Einnig var maður
hennar á Vífilstöðum á þessum
tíma og getur maður þá gert sér í
hugarlund þá erfiðu reynslu er
þau hafa orðið fyrir. Tvö börnin
þeirra veiktust einnig og heimilið
leystist upp á meðan.
Eftir að hún kemur heim er
maður hennar mikið sjúkur og
berst hún þá við að halda heimil-
inu saman, til þess að geta haft
börnin hjá sér. Þá var ekki veitt sú
aðstoð í veikindum fólks, sem við
höfum í dag. Þá undraðist ég oft
þann styrk og æðruleysi sem kom
þar fram.
Lauga, eins og við vinir hennar
kölluðum hana, var sönn mann-
eskja sem átti bæði hlýju og
skilning fyrir aðra. Ég minnist
oft, þegar elsta barn mitt, sem var
oft mikið veikt fyrstu árin, hinna
mörgu ferða þeirra hjóna heim til
okkar og þá hjálpsemi sem þótti
sjálfsögð í okkar garð. Enda var
Lauga sérstakt nafn í munni
barna minna.
Það var eins og ósýnilegur
þráður lægi milli okkar. Við þurft-
um ekki nema hugsa hvor til
annarrar, þá hringdi hin.
Það er svo ótalmargs að minn-
ast, sem verður ekki rakið hér, en
við geymum í huga okkar.
Undanfarin 14 ár starfaði hún í
Lækjarteig 2. Eftirlifandi maður
hennar er Jakob Tryggvason.
Börnin eru 5, en þau eru: Sigrún, f.
19. 11. ’42, Ragnar, f. 14. 1. ’44,
Tryggvi, f. 4. 5. ’49, Erlingur f. 2.
10. '50 og Helgi, f. 14. 10. ’59.
#
Eg bið algóðan guð að veita
þeim styrk í þessari raun, og halda
verndarhendi sinni yfir þeim.
Far þú í friði,
friður guðs þig blessi
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Sigga.
Argerð 1980 komin! Beztu kaup sem þú gerir!

Nettasta tækið frá
- CR0WN -
1) Stereo-útvarpstœki
meö lang-, miö- og FM-stereo bylgju.
2) Magnari
36 wött. Sem sagt nóg fyrir flesta.
3) Plötuspilari
alveg ný gerö. Beltisdrifinn. Fyrir stórar og litlar
plötur. 3 snúninga og 45 snúninga. Vökvalyfta.
4) Segulband
mjög vandaö, bæöi fyrir venjulegar spólur og eins
krómdíoxíöspólur, þannig aö ekki er heyranlegur
munur á plötu og upptöku.
5) Tveir
mjög vandaðir hátalarar fylgja!
í stuttu málí:
Tæki með öllu!
Verö: 272.550-
Staðgreiösluverö: 261.770.-
Greiðslukjor:
Ca. 130.000 - út og rest má deila á allt
aö 5 mánuöi.