Morgunblaðið - 08.02.1985, Side 31

MORGUNBLAÐID, FÖSTUDAGUR 8. FEBRÚAR lð85 31
Minning:
Sigurgeir Kristjáns-
son verslunarmaður
Kæddur 22. júlí 1912
Díinn 30. janúar 1985
Minning um góðan pabba og afa
styrkir okkur í þeirri djúpu sorg
sem hrjáir hjörtu okkar. Það er
stór eyða komin sem enginn getur
fyllt uppí. Það var alltaf gott að
koma til pabba og mömmu og afa
og ömmu. Ávallt gaf pabbi minn
og afi okkar sér tíma til að tala við
okkur, hjálpa, leiðbeina og veita
okkur hlýju. Minning um góðan
mann og vin okkar allra.
„Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.“
(V. Briem.)
Sigrún Sigurgeirsdóttir,
Arnar og Sigurgeir.
Við andlát og útför Sigurgeirs
Kristjánssonar, Mýrargötu 10,
Reykjavík, leitar hugur minn aft-
ur til allra þeirra áratuga, sem
kynni okkar stóðu í störfum, vörn
og sókn, fyrir Alþýðuflokkinn í
Reykjavík. Ekki man ég hvenær
þau hófust en líklegast þykir mér
að það hafi gerzt í kosningastarfi
á sjötta áratugnum. Þau kynni
tókust þó ekki í neinni skyndingu
því að hann var ekki maður þeirr-
ar gerðar. Að stofna til kynna við
hann var eins og að sjá fallegt
blóm opnast, hægt og sígandi; en
eftir að kynnin höfðu tekizt voru
þau fáum lík vegna þess hvern
mann hann hafði að geyma. Og
þess vegna verða þau eftirminni-
leg.
Sigurgeir heitinn var starfs-
maður Slippfélagsins í Reykjavík
um áratugaskeið. Þegar ég kynnt-
ist honum var hann verzlunar-
maður í verzlun félagsins og þar
starfaði hann allt til æviloka. Ég
veit, að hann var í miklum metum
hjá starfsfélögum sínum og fyrir-
tæki, á langri ævi gegndi hann
ýmsum trúnaðarstörfum fyrir fé-
laga sína og hélt á þeim af einurð
og festu, þannig, að varla mun
betur hafa til tekizt. Hann var
mikill félagshyggjumaður og gerð-
ist því ungur liðsmaður jafnað-
arstefnunnar og Alþýðuflokksins.
Alla tíð var hann einn af okkar
traustustu liðsmönnum og sleit
aldrei trúnaði við málstað okkar
og hreyfingu þótt foringjar færu á
tvist og bast og vildu fá sem flesta
í slagtogið. Sigurgeir var fastari
fyrir en svo, þótt honum væri vita-
skuld brugðið þegar slík ótíðindi
gerðust.
Sigurgeir heitinn sótti fast
fundi okkar félaga. Hann var „af
gömlu kynslóðinni", sem kallað er,
og taldi jafn sjálfsagt og eðlilegt
að mæta á fund í alþýðuflokksfé-
laginu sínu eins og að mæta á fund
í verkalýðsfélaginu. Þetta viðhorf
var almennt ráðandi fram að
sundrungartímanum f alþýðu-
samtökunum. Hann setti ætíð sér-
stakan svip á fundina okkar. Á
yngri árum var hann í hærra lagi,
vel vaxinn og bar sig vel. Allt hans
fas einkenndist af sérstakri prúð-
mennsku og snyrtimennsku, svo
að af bar. Hann klæddist vita-
skuld ekki ríkmannlega en samt
skar klæðaburður hans sig úr, svo
vel sem hann fór honum og hve vel
hann bar hann. Venjulega tók
hann sér sæti á einhverjum aft-
asta bekknum og hlustaði síðan
með athygli á allt það.sem fram
fór. Hann lagði venjulega lítið til
mála, en það var hlustað þegar
hann lét eitthvað frá sér fara, því
að allir báru virðingu fyrir hon-
um, höfðu á honum mikið traust
og vissu að honum gekk aðeins
gott eitt til. En þótt hann væri
ekki einn þeirra, sem héldu stóru
ræðurnar, kom vel fram í einka-
samtölum greind hans, þekking og
íhygli.
Á umliðnum árum og áratugum
bar það stöku sinnum við, að tveir
elskulegir félagar hringdu til mín
á síðkvöldum til að ræða um
stjórnmál og flokksmál. Af og til
hringdi Jóhanna Egilsdóttir, full
áhuga með sínar raunsæju og
skynsamlegu skoðanir, þótt sam-
tímis væri grunnt á kátínunni og
lífsgleðinni, hvað sem aldrinum
leið. Sigurgeir hringdi líka af og
til, baðst afsökunar á ónæðinu
(rétt eins og ástæða væri til þess)
en fékkst aldrei til að spjalla mjög
lengi í senn. Hann var eins og Jó-
hanna með sínar heilbrigðu,
raunsæju og hleypidómalausu
skoðanir. Fyrir mér eru þau full-
trúar þeirrar alþýðu, sem unnu
stóru sigrana forðum: komu á al-
mannatryggingum, stofnuðu bæj-
arútgerðirnar, komu verkamanna-
bústöðunum á iaggirnar, fengu
vökulögin sett, orlofslögin, launa-
jafnréttislögin, o.s.frv., o.s.frv.
Þetta var fólkið, sem vann sigrana
með látlausu striti, eins og Jón
heitinn Baldvinsson orðaði það,
áður en þeir andstæðingar okkar
komu til sögunnar, sem töldu að
sigrarnir ynnust með hávaðanum
einum saman. Sá misskilningur
hefur orðið dýrkeyptur íslenzkri
alþýðu.
Fyrir nokkrum árum tók Sigur-
geir heitinn upp þann sið, að
senda flokksþingum Alþýðu-
flokksins sérstakar baráttukveðj-
ur frá „bakvarðasveitum alþýðu-
flokksins". Það gat hann gert með
réttu. Hann var einn þeirra sem
fylgdu fast eftir þegar sótt var
fram og jafnframt í hópi þeirra,
sem snerust til varnar þegar að
var sótt. Við vinir hans og félagar
minnumst hans með sérstakri
virðingu og þökk.
Við vottum eftirlifandi eigin-
konu hans, frú Pernillu M. Olsen
og fjölskyldu þeirra hjóna, ein-
læga samúð okkar í sorg hennar.
Við munum jafnan minnast hans
þegar við heyrum góðs manns get-
ið.
Sigurður E. Guðmundsson
{ dag kl. 13.30 verður borinn til
hinstu hvíldar frá Fossvogskirkju
Sigurgeir Kristjánsson, verzlunar-
maður.
Sigurgeir fæddist í Reykjavík
þann 22. júlí 1912 og var því á 73.
aldursári er hann lést í Borgar-
spítalanum þann 30. janúar sl.
Foreldrar hans voru hjónin
Kristján Olafsson, sjómaður og
kona hans, Þuríður Kristjánsdótt-
ir. Þau hjónin áttu 5 börn og var
Sigurgeir þeirra yngstur. Systkini
Sigurgeirs voru í aldursröð: Elst
var Sigríður, þá Ólafía, Sveinn og
Magnús. Öll eru þau systkinin nú
látin og er Sigurgeir sá síðasti,
sem kveður þetta jarðlíf.
Sigurgeir hóf störf hjá Slippfé-
laginu i Reykjavík hf., árið 1930,
þá 18 ára gamall, og vann hjá því
félagi óslitið til dauðadags, eða
alls í 54 ár. Þessi óvenjulega langi
starfsferill hjá einu og sama fyrir-
tækinu lýsir vel tryggð Sigurgeirs
og hug til félagsins. Hann vann
við verzlun félagsins og var ein-
staklega lipur verslunarmaður og
vel látinn af viðskiptavinum þess,
enda vildi hann hvers manns
vanda leysa.
Á sínum yngri árum var Sigur-
geir góður íþróttamaður. Var það
fyrst og fremst knattspyrnan sem
átti hug hans. Var hann ágætur
knattspyrnumaður og lék með
meistaraflokki Fram í nokkur ár.
Sigurgeir lét þjóðmál til sín taka,
fylgdi jafnaðarstefnunni að mál-
um og var einlægur stuðnings-
maður Alþýðuflokksins. Hann
sótti fundi vel, tók virkan þátt í
umræðum um hin ýmsu mál og
vann þar mikið og gott starf. Sig-
urgeir var góður félagsmálamaö-
ur. Hann var formaður Starfs-
mannafélags Slippfélagsins i
mörg ár, og sýndi því félagi ávallt
mikla ræktarsemi. Þau ár sem
Sigurgeir var formaður félagsins
var mikil gróska í starfsemi þess.
Nú að leiðarlokum eru Sigur-
geiri færðar þakkir og kveðjur
Slippfélagsins sem naut starfa
hans í öll þessi ár. Ég sendi eftir-
lifandi eiginkonu hans, Pernillu
M. Olsen, börnum hans, tengda-
börnum, barnabörnum og öðrum
vandamönnum innilegar samúð-
arkveðjur.
Blessuð sé minning Sigurgeirs
Kristjánssonar.
Þórarinn Sveinsson
Minning:
Kristjana Kjeld
Fædd 17. júlí 1944
Dáin 15. september 1984
Mörgum fnnst haustið fegurst
allra árstíða, fyrir aðra er það
merki hins gagnstæða. Þeir hinir
síðari sjá fölnað gras og gulnuð
laufblöð er falla til jarðar. Það
minnir þá á að líf okkar manna
svipar svo mjög til náttúrunnar
allrar og þeir fyllast vonleysi og
óvissu um hiða ótrygga mannlíf.
Haustið er þannig fyrir mörgum
tími hins dauðvona og gróður-
snauða í umhverfi okkar. Haustið
og veturinn barst líka í tal á milli
fjögurra barna og þrjú þeirra tóku
undir þá skoðun. Én eitt þeira
svaraöi á móti og sagði að haust-
tíminn og veturinn væri því frem-
ur tákn hins gagnstæða því það
minnti sig á að öll náttúran þyrfti
á hvíld að halda áður en kæmi að
upphafi nýs lífs og vaxtar.
Ung kona er látin. Hún átti sjálf
langa haustdaga. Við hefðum kos-
ið að dagar hins fölnaða grass og
fallvalta lífs hefðu ekki komist að
Jarðarfarar-
skreytingar
Kistuskreytingar, krans-
ar, krossar.
Græna höndin
Gróðrastöö við Hagkaup,
símí 82895.
í hennar lífi, en það er ekki okkar
að ákveða stað eða stund, þegar
dauðinn og þjáningin eru annars-
vegar. Haust náttúrunnar hefur
sitt hlutverk eins og barnið komst
að raun um.
Við eigum erfitt með að sjá
nokkurn tilgang i því er ung kona
fellur frá i blóma lífsins. Vissu-
lega var aðdragandi að fráfalli
hennar. Það langa haust teygði sig
yfir átta ár, þótt inn á milli væru
bjartir dagar. Það reyndi á þrek
hennar í ríkum mæli, hver greinin
í hennar meiði lét undan, skipti
litum og fölnaði og ekkert lát var
á þeirri þungu byrði sem hún axl-
aði.
Hetjulegri baráttu hennar er nú
lokið, en hún háði aðra baráttu hið
innra með sér er hún spurði eftir
Guði. Það gagntók huga hennar
allt frá byrjun. Hún bað um svar
við sínu stríði, vissulega lausn
líka, þótt hún gerði sér grein fyrir
að þetta gæti farið á tvo vegu.
Hvers vegna ég? Er ekki nóg kom-
ið ef Guð er að prófa mig eða sýna
mér eitthvað sérstakt? Hún efað-
ist ekki um tilveru Guðs og hún
lagði allt sitt traust á bænina, bað
mikið sjálf, las og þakkaði fyrir-
bænir annarra. Hún vildi sem
minnst tala um daginn og veginn,
nema þá um það sem skiptir máli
í þessu lífi, eins og börnin sin, fjöl-
skyldur okkar. Hún sagði oft við
mig hversu sér fyndist líf margra
vera innantómt, hismi utan um
eitthvað sem fáir vissu hvað væri.
Hún beindi svo mjög hreinskiln-
um orðum sínum að okkur sem lif-
um og hrærumst í hégóma, erum
svo upptekin, sívinnandi, en hug-
um lítt að því sem höndin vinnur
eða hugurinn fyllist af. Er ekki
auður hjartans meiri en eign-
anna? Vissulega. Eru ekki börnin
okkar meira virði en svo margt
annað sem við sækjumst eftir með
ærnum tilkostnaði, glæsihús og
U
\
góðar stöður á kostnað vanrækslu
og afskiptaleysis í þeirra garð? Jú,
það fann hún. Fjölskyldan hennar
öll og góðir vinir voru hugaðarefni
hennar alla tíð.
Hvar er Guð í þjáningum mín-
um? Þetta er ein stærsta spurning
í þessu lífi og mikilvæg af því að
hún felur í sér aðra og meiri. Er
einhver tilgangur með þessu öllu
eða ekki? Erum við í heimi tilvilj-
ana einna, hins varanlega vetrar,
eða er góð hönd Guðs að baki og er
vor framundan? Hverju áttum við
að svara henni er hún spurði og
leiddi okkur umsvifalaust með
raunir sínar og sjúkan líkama,
beint að djúpi lífsgátunnar? Var
hún ef til vill miklu nær svarinu
en við af því að hún spurði? Sá
sem aldrei spyr hann fer heldur
ekki markvisst að leita. Var hún,
umvafin heimi baráttu og trúar
ekki einfaldlega nær Guði en við
sem afgreiðum svo krefjandi mál
mannlegs lífs eins og þjáninguna,
sorgina, vonina, Guð, oft með hálf-
velgju eða jafnvel afskiptaleysi.
Kristjana var fædd 17. júlí á
Ljósvöllum í Innri-Njarðvík. í
litlu kirkjunni þar var hún skírð,
fermd og gift. Og þar var hún til
moldar borin 22. setember síðast-
liðinn.
Foreldrar hennar voru hjónin
Jóna Guðrún Finnbogadóttir úr
Innri-Njarðvík og Jens Sófus
Kjeld frá Færeyjum. Hann dó
fyrir fjórum árum. Kristjana var
yngst 6 systkina. Hin eru: Syst-
urnar María, Hanna og Kristbjörg
og bræðurnir Matthías og Finn-
bogi. Kristjana fór unglingur í
Flensborgarskóla en útskrifaðist
gagnfræðingur frá Núpi í Dýra-
firði, þar sem hún var einn vetur.
Um sumartíma vann hún í Dan-
mörku og Færeyjum hjá frænd-
fóiki sínu, vann hún um tíma.
Þann 28. apríl 1%2 giftist hún eft-
irlifandi manni sínum Jóni Bene-
diktssyni úr Keflavík, syni hjón-
anna Benedikts Jónssonar og
Margrétar Agnesar Helgadóttur.
Þau hófu buskap í húsi tengdafor-
eldranna í Keflavík, þar til þau
fluttu í eigið hús að Heiðarbrún 5,
rétt fyrir jólin 1965. Þau eignuðust
þrjú börn: Elstur er Benedikt.
Unnusta hans er Inga Rebekka
Árnadóttir. Þau eru við nám i Sví-
þjóð. I miðið er Jóna Guðrún og
yngst er Margrét Agnes. Þær eru
báðar í framhaldsskólum. Krist-
jana vann i nokkur ár við skrif-
stofustörf hjá Hraðfrystihúsi
Keflavíkur og síðar hjá Bruna-
bótafélagi íslands og naut hún þar
einstakrar velvildar i veikindum
sínum.
Sjúkdómur hennar og veikindi
voru eðlilega mikið áfall er þau
uppgötvuðust. Hún var undir
handleiðslu færustu lækna bæði
heima og í London. Þar gekkst
hún undir erfiða aðgerð i desem-
ber 1983 er lofaði góðu. Hún kom
heim, en henni versnaði og utan
fór hún á nýjan leik og þar andað-
ist hún á Harley Street Clinic, 15.
september síðastliðinn.
Hún var umvafin ástúð eigin-
manns og barna, móður, systkina,
tengdaforeldra, frændfólks og
fjölda vina. En það var þó fyrst og
fremst Kristjana sjálf sem veitti
öðrum af sínu lífi og einstakri lífs-
gleði. Hún gaf börnum sínum
óendanlega mikið af sjálfri sér,
kenndi þeim bænir og vers og gaf
þeim dýrmætan auð sem þau búa
að alla æfi. Hún var glæsileg kona,
viljasterk og ákveðm og feikndug-
leg alla tíð.
Kristjana bar veikindi sín með
sérstakri stillingu og allir sem
komu að sjúkrabeði hennar urðu
þess strax áskynja. Veikindi henn-
ar voru mikill lífsins skóli, ekki
síst fyrir eiginmann og börn. Við
fórum öll ríkari frá henni og fátt
hefur auðgað mig í mínu starfi
sem lífsreynsla hennar. Þær
stundir er við ræddum saman,
utan sjúkrahúss sem innan, eru
mér trúarnesti út í lífið, og líf
hennar er mér lifandi saga Jobs-
bókar á okkar tíð.
Eftirfarandi Davíðssálmur var
Kristjönu mjög hugleikinn.
DroUi» rr mino hirtir, mig mun rkkert brentn.
Á grænum gmndum Imtur hanu mig hrílnst,
leMir mig aö rötnum þnr nem ég má nmöia njóu.
Hun hresuir nál miua,
leiöir mig um rétla vegu fyrir aakir nafns aina.
Jafnrel þótl ég fari um dimman dai,
óttaat ég ekkert illt þri aö þú ert hjá mér,
aproti þinn og atafur hugga mig.
I*ú býr mér borö frammi frrir fjéudum miaum,
þú amyr höfuö mitl meö olfu.
bikar minn er barmafullur.
Já giefa og náö fylgja mér alla sfidaga miaa,
og i húai Drottiaa hr ég langa mfL
Enginn tók frá Kristjönu von-
ina. Sú von og sú trú hefur nú
borið hana inn til hins eilífa lífs
þar sem kærleikur Guðs breytir
öllu í dýrð. Hann gefur styrk og
sigur til eilifs lífs. I Guðs föður
faðmi hvílir hún nú fyrir miskunn
og kærleika Guðs til okkar í Jesú
Kristi. Honum sé eilíf þökk og
dýrð.
Guð blessi eiginmann, son og
dætur og alla fjölskyldu hennar
um ókomin ár. Guð blessi minn-
inguna um Kristjönu Kjeld.
Þorvaldur Karl Helgason
Leiðrétting
í MINNINGARGREIN um Sigfríð
K. Þormar hér í Mbl. þriðjudaginn
5. þ.m. misritaðist nafn hennar í
fyrirsögn og á nokkrum öðrum
stöðum í greininni sjálfri. Hún
kallaði sig aldrei annað en Sigfríð.
Þá misritaðist nafn eiginkonu
Þórs P. Þormar, sonar Sigfríðar.
Hún heitir Gróa Ingimundardóttir
hjúkrunarkona.