Morgunblaðið - 23.07.1988, Blaðsíða 43

MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 23. JÚLÍ 1988
43
Eysteinn Guðjóns-
son skólastjóri,
Djúpavogi - Minning
Fæddur 3. apríl 1949
Dáinn 4. júní 1988
Hver harmafregn var það ekki á
sjálfan sjómannadaginn að horfinn
væri öndvegisdrengur, Eysteinn
Guðjónsson. Svo sviplega syrti að,
enn tók hafið sinn toll, enn einu
sinni hljómaði harmljóð frá sænum.
Svo örðugt er að eiga að trúa
því, að þessi hugprúði Ijúflingur sé
ekki lengur í lifenda tölu, að andar-
takið snögga sé öllu lífi yfirsterk-
ara, andartak hins átakanlega
slyss, sem enginn veit í raun hvern-
ig atvikaðist.
Fyrir mig er hin þekkta byggð
við bjartan vog ekki söm á eftir,
enda fór þar mannkostamaður, sem
fyrir miklu var að verðleikum trú-
að, heill og sannur, hugdjarfur og
drengilegur, greindur hið bezta og
gegndi hverju starfi af stakri prýði.
Eg sakna míns trygga vinar og
trúa félaga, sem ævinlega var til
taks, aldrei hvikaði í vökulli varð-
stöðu sinni um hugsjón, sem hann
vildi mega sjá í margri þarfri at-
höfn.
Það var ekki að ástæðulausu,
þegar einn þingmanna Austurlands
sagði við mig eftir snarpan snerru-
fund á Djúpavogi þar sem Eysteinn
var hinn íhuguli og rökfasti and-
mælandi hans: „Þama eigið þið
mikinn afbragðsmann."
A heimili þeirra hjóna var und-
urgott að eiga skjól. Þar fékk ég
margan, góðan málsverð, en meir
var um verð höfðingslundin, sem
allt einkenndi, hlýjan í viðmótinu,
veitul og björt bros og einlægni
þeirra, er allt vilja gott gjöra.
Þar var sem í öðru hlutur þeirra
beggja jafngóður, enda með þeim
jafnræði mikið. Bömin bám góðu
heimili í þess orðs beztu merkingu
mætagott vitni.
En nú hefur þar syrt yfir svo
óvægilega, sannarlega hvílir hinn
myrki skuggi mikillar sorgar yfir
og undur vanmáttug verða öll orð
á stundum sem þessum.
Fáein kveðjuorð freista ég þó að
setja á blað í hljóðri þökk og með
hlýrri virðingu við mætan sam-
ferðamann, sem ég þarf svo margt
að þakka, á svo margt gott upp að
unna.
Eðlilega verður mér fyrst hugsað
til hins sanna sósíalista, hins ein-
læga fylgismanns félagshyggju og
samhjálpar, sem Eysteinn Guðjóns-
son var. Hann var þar í fremstu röð
þeirrar fjölmennu fylkingar, sem
austfirzkir sósíalistar hafa löngum
átt.
i sviptivindum þjóðmála víkur
margur annars vaskur liðsmaður
af leið eða þokar sér í hinn þögla
hóp hlutleysingja.
Hreinn og beinn gekk Eysteinn
Birting afmælis-
og minningargreina
Morgnnblaðið tekur af-
mælis- og minningargreinar
til birtingar endurgjaldslaust.
Tekið er við greinum á rit-
stjórn blaðsins á 2. hæð í Aðal-
stræti 6, Reykjavík og á skrif-
stofu blaðsins í Hafnarstræti
85, Akureyri.
Athygli skal á því vakin, að
greinar verða að berast með
góðum fyrirvara. Þannig verður
grein, sem birtast á í miðviku-
dagsblaði að berast síðdegis á
mánudegi og hliðstætt er með
greinar aðra daga.
í minningargreinum skal hinn
látni ekki ávarpaður. Ekki eru
tekin til birtingar frumort ljóð
um hinn látna. Leyfilegt er að
birta ljóð eftir þekkt skáld, 1—3
erindi og skal þá höfundar get-
ið. Sama gjldir ef sálmur er birt-
ur. Meginregla er sú, að minn-
ingargreinar birtist undir fullu
nafni höfundar.
til liðs við málstaðinn, hann var
enginn já-maður, en við meginlínur
hélt hann fast og myndaði sér
glöggva og góða yfirsýn um gang
þjóðmála. Já, þar fór mikill af-
bragðsmaður. Orð voru það víst að
sönnu og vissulega fékk ég oft að
reyna sannleiksgildi þeirra.
Hreyfing okkar eystra hefur því
mikils misst. En missir heima-
byggðarinnar hans er ekki síður
mikill.
Eysteinn hafði lifandi áhuga á
öllu er að félagsmálum laut og
bæði í frjálsum félagasamtökum
sem og á öðrum vettvangi naut
hann hins bezta trausts og tókst
þar á við hin ýmsu verkefni.
Má þar nefna ágæt störf hans
fyrir ungmennafélagið, fyrir kirkj-
una, þar sem hann var í forsvari
leikmanna, sem hreppstjóri ög
síðast en ekki sízt sem sveitar-
stjómarmaðurinn bæði nú og áður,
því ungur fór hann í sveitarstjórn
fyrst. Hann varð oddiviti Búlands-
hrepps 1986, þegar nýtt afl tók þar
við taumum og reyndist þar bæði
röskur og athugull eins og í öllu
öðru.
Svo hógvær og hlédrægur, sem
vinur minn var, veit ég honum
mundi nú þykja nóg þulið, en mörg
starfa hans verða ekki fullrakin hér
sem verðugt væri. Hins vegar hlýt
ég að nefna aðalstarf hans —
kennsluna og síðar skólastjómina —
sem honum fórst sérstaklega vel
úr hendi, festa og ljúflyndi, aðhald
með umburðarlyndi, skýr og glögg
framsetning námsefnis og mikil
samvizkusemi áttu þar hlut að máli.
Hann naut hylli nemenda sinna
og fátt þekkti ég betra en hlýhug
fyrri nemenda, þann hlýhug varð
ég oft mætavel var við, þó ár hefðu
framhjá flogið frá þeim tíma, er
leiðsagnar hans var notið.
Hæfileika sína í mannlegum
samskiptum, ágæta, víðtæka þekk-
ingu og skarpa eðlisgreind nýtti
hann til fullnustu í farsælu starfí.
Skólinn á Djúpavogi hefur því
mikils misst. En sárastur er þó
missir hins samhenta og fallega
heimilis, sem þau hjón höfðu búið
sér og byggt upp.
Þar er vissulega þungur harmur
kveðinn að konu og bömum, að
móður hans og systkinum og öllum
ástvinum öðrum. Öllum þeim, eink-
um Jakobínu og bömunum, sendi
ég mínar einlægustu samúðarkveðj-
ur. Minningin um mætan dreng
mun síðar milda þá miklu sorg er
nú ríkir þar í ranni.
En öll orð verða svo magnvana.
Eysteinn fæddist á Djúpavogi 3.
apríl 1949. Foreldrar hans, hjónin
Auður Ágústsdóttir og Guðjón
Emilsson verkstjóri þar, sem er
nýlega látinn.
Öll kynni mín af þeim hjónum
eru einkar ánægjuleg, enda af-
bragðsfólk, ákveðin og einörð og
viðmótið hlýtt og einlægt.
Eysteinn gerðist snemma nám-
fús, lauk gagnfræðaprófi frá Eiða-
skóla og kennaraprófi lauk hann
1970. Að undanskildum tveim vetr-
um kenndi hann á Djúpavogi og
var síðast skólastjóri grunnskólans
þar.
28. maí 1977 gekk Eysteinn í
hjónaband. Giftuspor var það hon-
um, svo góða konu, sem hann átti
og vel gerða í hvívetna. Eftirlifandi
kona hans er Sigríður Jakobína
Magnúsdóttir úr Kópavogi.
Börn þeirra eru ijögur: Margrét
Helga, Auður, Magnús og yngst er
Guðrún sem er á fjórða ári. Þeirra
er þungbær harmur í dag, þau hafa
sannarlega mikils að sakna.
Eysteinn er allur, svo örðugt sem
er að trúa því, enn örðugra að sætta
sig við það.
Það fer harmur um hug, holl-
vættir drúpa höfði, Búlandstindur
bregður lit. í einlægri hryggð en
með hjartans þökk kveð ég kæran
vin, þennan farsæla, gulltrygga fé-
laga, sem átti meginhluta ævi-
göngunnar ófarinn, sem átti skilið
að eiga svo gifturíka og farsæla
framtíð til að vinna svo mörg góð
verk.
Fari félagi Eysteinn vel. Hugum-
kær merlar minning hans. Blessuð
s® hún. Helgi Seljan
Laugardagurinn 4. júní sl. rann
upp á Djúpavogi, bjartur og fagur
eins og sumardagur getur fegurstur
orðið. Fólk bjó sig til hátíðahalda í
tilefni af sjómar.nadegi daginn eft-
ir. Dansleikur í félagsaðstöðunni
um kvöldið og allir voru í hátíða-
skapi. Firðirnir lágu lognkyrrir og
sólin gekk sína leið yfir vesturfjöllin
að hálfu hulin bak við góðviðrisský.
Skyndilega syrti að. Það var eins
og dimm skammdegisnótt með
kuldanepju, frosti og fjúki hefði
allt í einu dottið á. Helfregnin fór
um litla byggðarlagið. Mannlaus
bátur úti á Hamarsfirði. Dansleikn-
um var samstundið slitið og allir
héldu hljóðir út til leitar. Það var
brátt ljóst að sá sem við máttum
ekki missa var horfínn. Velmetinn
og vinsæll kennari og skólastjóri,
vinur og félagi bamanna í þorpinu.
Oddviti og hreppstjóri byggðarlags-
ins, eiginmaður, faðir ungra bama,
stoð og stytta fjölskyldu sinnar. Sá
sem allir treystu á langt út fyrir
raðir fjölskyldunnar. Það er erfítt
að sætta sig við orðinn hlut og
manni verður orða vant á slíkum
stundum. Starfsfélagi minn og vin-
ur í mprg ár er ekki lengur í okkar
hópi. Ég upplifði þá reynslu að lesa
harminn úr augum unga fólksins
sem kom til leitar nóttina skelfí-
legu. En lífíð heldur áfram þrátt
fyrir allt. Ég veit að Eysteinn hefði
hvatt okkur til að leggja ekki árar
í bát.
Eysteinn fæddist á Djúpavogi 3.
apríl 1949. Hann var sonur hjón-
anna Auðar Ágústsdóttur og Guð-
jóns Emilssonar í Hlíðarhúsi, þar
sem afi og amma Eysteins höfðu
einnig búið. Fyrir fáum ámm fluttu
foreldrar hans í nýbyggt hús sem
þau nefndu Röst. Faðir Eysteins
lést á síðastliðnu ári en móðir hans
býr enn í Röst.
Eysteinn ólst upp í stómm systk-
inahópi, gekk í skólann á Djúpavogi
og lauk þar sínu skyldunámi. Alltaf
var hann fyrirmynd annarra nem-
enda, greindur, íhugull, prúður og
skyldurækinn. Hann lauk unglinga-
náminu með miklum ágætum. Síðan
lá leið hans að Eiðum og þaðan í
Kennaraskólann. í skólafríum gekk
hann að öllum þeim störfum sem
til féllu. Það kom brátt í ljós að
hann var vel verki farinn, hvort sem
um var að ræða störf við físk-
vinnslu, smíðar eða annað sem til
féll. Alltaf var hann sá sem best
var treyst til að taka að sér þau
verkefni sem vom vandasömust og
erfíðust. Eftir kennarapróf 1970
starfaði hann að mestu óslitið við
skólann á Djúpavogi, nema tvo vet-
ur sem hann var í burtu til að víkka
sjóndeildarhring sinn, enda var
kyrrstaða honum fjarri skapi. Hann
bætti stöðugt við þekkingu sína
eftir að hann lauk kerinaraprófí.
Hafði m.a. aflað sér staðgóðrar
þekkingar í sjóvinnu og siglinga-
fræði, sem hann leiðbeindi nemend-
um með í nokkra vetur. Einnig
kynnti hann sér rækilega margt
varðandi störf að félagsmálum og
kenndi bömum og unglingum til
verka á því sviði. Hann var ákaf-
lega fjölhæfur kennari og gat geng-
ið inn í hvaða námsgrein sem var
og kennt með góðum árangri, enda
átti hann mjög auðvelt með að
umgangast böm og ungt fólk.
Arið 1977 gekk hann að eiga
Sigríði J. Magnúsdóttur úr Kópa-
vogi. Þau eignuðust þrjú börn, Auði,
Magnús og Guðrúnu. Auk þess ólst
Margrét Helga, eldri dóttir eigin-
konu hans, upp hjá þeim hjónum
eins og hans eigið barn. Þau ungu
hjónin hófu byggingu íbúðarhúss á
Djúpavogi og höfðu innréttað sérí-
búð í kjallaranum. Eysteinn vann
að því að ljúka efri hæðinni er
frístundir gáfust. Það em nokkur
ár liðin síðan fyrst var talað um
það við Eystein að taka að sér skóla-
stjórn á Djúpavogi, en hann færðist
alltaf undan því. Loks þegar skóla-
stjóra vantaði sumarið 1986 lét
hann til leiðast og starfaði tvo vet-
ur sem skólastjóri. Um svipað leyti
hlóðust á hann fleiri trúnaðarstörf.
hann varð oddviti hreppsnefndar,
hreppstjóri, formaður sóknamefnd-
ar, í stjóm slysavarnafélags og
björgunarsveitar o.fl. Þessi upptaln-
ing sýnir hvílíkt traust menn bám
til hans. Hann brást aldrei því
trausti. Öll sín störf rækti hann af
alúð og samviskusemi. Frístundir
átti hann ekki margar. Ef þær gáf-
ust notaði hann þær til að vinna
að íbúð fjölskyldunnar. Einnig hafði
hann ánægju af ferðum um eyjar
og firði í nágrenni Djúpavogs. Það
var einmitt úr einni slíkri ferð út í
eyjar til að sækja böm sín og góða
vini sem hann kom ekki aftur.
Ég og fjölskylda mín eigum Ey-
steini mikið að þakka. Áralanga
vináttu, samvinnu og góð samskipti
sem aldrei bar skugga á. Við vottum
eiginkonu hans, börnum, móður og
öðmm ættingjum innilega samúð
okkar. Þeirra missir er vissulega
mestur. En eftir stendur minningin
um góðan dreng sem margir bundu
miklar vonir við. Margir eiga honum
þakkarskuld að gjalda. Alltaf var
hann fyrstur til að rétta fram hjálp-
arhönd þegar á þurfti að halda.
Slíka minningu er gott að skilja
eftir hjá öðmm.
Ingimar Sveinsson
Sjómannadagsins á Djúpavogi er
yfirleitt beðið með óþreyju, eins og
í flestum sjávarplássum landsins. Á
sjómannadaginn taka menn þátt í
hátíðarhöldum sjómanna, enda vel-
ferð íbúa eins og á Djúpavogi byggð
upp á því hve fengsælir sjómenn
okkar hafa verið. Yfír sjómanna-
deginum 5. júní 1988 lá hins vegar
dmngi og harmur. Um miðnætti
hafði borist sú frétt að Eysteins
Guðjónssonar væri saknað. Hann
hafði þá um daginn farið út í svo
kallaðar Þvottáreyjar, með fjöl-
skyldu sinni og vinafjölskyldu, en
hann ásamt öðmm nýttu varpið 4;
eyjunum. Þegar hann er að feija
fólkið í land verður þessi hörmulegi
atburður. Það reynist erfitt að
sætta sig við að slíkir atburðir geti
gerst, og maður fyllist vonleysi og '
fínnur til vanmáttar; þegar sam-
starfsmaður, félagi og náinn vinur
fellur svo skyndilega frá í blóma
lífsins. Mann setur hljóðan og sú
hugsun leitar á mann, hver sé til-
gangurinn.
Eysteinn Guðjónsson var fæddur
í Sólhól á Djúpavogi. Foreldrar hans
vom Auður Agústsdóttir frá Sólhól
og Guðjón Emilsson frá Hlíðar-
húsum, en hann lést á síðasta ári.
Eysteinn var elstur átta bama
Auðar og Guðjóns. Árið 1977
kvæntist Eysteinn Sigríði J. Magn-
úsdóttur frá Kópavogi og eignuðust
þau 3 börn, en auk þess gekk Ey-
steinn, dóttur Sigríðar, Margréti, í
föðurstað.
, Eysteinn stundaði nám við Al-
þýðuskólann á Eiðum, eftir að hann
lauk skyldunámi frá Bamaskóla
Djúpavogs. Árið 1970 lauk hann
prófi frá Kennaraskóla íslands og
kenndi síðan í Sandgerði, Djúpavogi
og Kópavogi. Árið 1973 hóf hann
fyrst kennslu við Grunnskólann á
Djúpavogi og árið 1986 var hann
ráðinn skólastjóri gmnnskólans.
Eysteinn hafði áhuga á félags-
málum, hvort sem þau tengdust
ungmennafélaginu, slysavamafé-
laginu, málefnum sveitarfélagsins
eða landsmálapólitík. Það var því
engin tilviljun að hann var kosinn
oddiviti hreppsnefndar Búlands-
hrepps 1986. Jafnframt gegndi
hann starfi skólastjóra og var
hreppstjóri. Það má segja að þessi
þijú embætti séu lykilembætti í litlu
byggðarlagi, og segir það allt um
það traust, sem íbúar Djúpavogs
bám til Eysteins. Sá sem þetta rit-
ar, átti því láni að fagna, að vinna
með Eysteini að málefnum Búlands-
hrepps. Það var gott samstarf, enda
málefni sveitarfélagsins, og velferð
íbúa þess, hans hjartans mál. Það
er sárt að sjá á eftir vini, en minn-
ingin lifír. Um leið og ég kveð góð-
an félaga að sinni, og þakka sam-
starfíð, sendi ég hugheilar samúð-
arkveðjur til eiginkonu, Sigríðar J.
Magnúsdóttur, bama, móður og
systkina og bið guð að styrkja þau
í sorg sinni.
Ólafur Ragnarsson
Kveðjuorð:
Willum J. Andersen,
Vestmannaeyjum
Fæddur 30. september 1910
Dáinn 17.júlí 1988
Að morgni sunnudagsins 17. júlí
sl. lést Willum J. Andersen frá Sól-
bakka í Vestmannaeyjum í Sjúkra-
húsi bæjarins. Hann hafði þá um
langt árabil átt við hjartasjúkdóm
og aðra vanheilsu að stríða. í því
stríði var oft hart barist og stóð
tæpt á stundum. En svo fór sem
fer hjá okkur öllum að stríðið tapað-
ist.
Þrátt fyrir langan aðdraganda
er söknuðurmn sár. Við sem höfum
deilt húsi með Willum síðastliðin
10 ár missum mikils, þó e.t.v. hvert
með sínum hætti.
Hann var pabbi sem alltaf var
til staðar þegar á þurfti að halda
og veitti þá allan þann stuðning sem
honum var unnt.
Hann var afi sem var svo dæma-
laust natinn og hugmyndaríkur.
Hann hafði alltaf tíma til að spjalla
og fann alltaf eitthvað til að brasa
við; grafa holu úti í gróðurhúsi sem
náði alla leið til Kína, eða hvernig
mætti alveg eignast og ala upp
hund og ketti án þess að mamma
kæmist að því.
Hann var tengdapabbi sem kunni
sitthvað til nánast allra verka og
gat því bæði liðsinnt og hjálpað.
Hann var okkur öllum bakhjarl
sem alltaf var nærri og leysti með
okkur málin.
Fyrir þetta viljum við nú þakka.
Við vitum að þó lífið á Heiðarvegi
55 verður nú með nokkrum öðrum
hætti en áður, þá mun minningin
um Willum lifa og ráða ýmsu um
gang mála á þeim bænum.
Halla, Baldvin, Erla og Lóa.