Morgunblaðið - 20.08.1988, Blaðsíða 10

Morgunblaðið - 20.08.1988, Blaðsíða 10
10 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 20. ÁGÚST 1988 OLIUKRIT OG OLÍA Það er mikill fjöldi mynda á sýningu Guðlaugs Þórs Ásgeirs- sonar í hálfum vestursal Kjarvals- staða. Samkvæmt sýningarskrá eru öll verkin annaðhvort unnin í olíu eða olíukrít, sem er þó ekki alveg rökrétt við nám Guðlaugs, en hann lauk námi í grafíkdeild MHÍ árið 1981. Kannski hefur Guðlaugur tekið skakka stefnu á hæðina, eins og það er orðað, því að vinnugleði hans virðast engin takmörk sett nema þá á sérsviðinu, því að eng- ar grafíkmyndir eru á þessari fyrstu alvöru sýningu hans — en áður hefur hann haldið tvær smá- sýningar og tekið þátt í nokkrum samsýningum. Eins og sérnámi í grafík er nú háttað fer minnsti tíminn í það að handleika pensla fyrir framan málaratrönur og það kemur því ekki á óvart, að tækni Guðlaugs Þórs sé nokkuð frumstæð og á köflum næsta viðvaningsleg, þótt vinnugleðina hafi hann nóga. En satt að segja verður manni á að óska á þessum tveim sýningum, sem nú standa yfir í vestursal, að dugnaðarins og metnaðaríns sæi meira stað í útfærslu hverrar myndar fyrir sig en í sjálfri tjá- gleðinni. Að vísu ræktar margur klaufaskapinn undir formerkjum framúrstefnu með goðsögulegri tilvísun auk þess að kenna það við einhverja tegund af húmor eða kímni en slíkt þarf sterkan og upprunalegan undictón til að ná tiigangi sínum, sem sjaldan er til staðar. Ekki sé ég að myndir Guðlaugs risti dýpra en hver önnur tækifær- isriss, sem gerð eru við ýmis til- efni af mönnum og landslagi auk hugarflugsmynda í bland. Nokkrar myndanna eru gerðar undir sterkum áhrifum frá Munch svo sem nr. 7, 17 og 18, en hér eru áhrifin nokkuð flaustursleg í útfærslu þannig að auðséð er, að gerandinn hefur ekki skilið meist- arann rétt né kært sig um það. Einstakir hlutar mynda skila sér þó og þá einkum í landslags- myndunum, þar sem hinn tækni- legi hrjúfleiki útfærslunnar nýtur sín og vissulega hafa ýmsir lista- menn náð langt í dýrkun hrjúfleik- ans sem aðalatriði. Og kannski er það svið Guðlaugs Þórs Bjarna- sonar, en hér vil ég engu spá að svo komnu. Málverk af hljóð- færaleikurum Myndlist Bragi Asgeirsson Listrýnirinn verður að viður- kenna, að það er erfitt að snúa sér að almennri gagnrýni á mál- verkasýningum í sýningarsölum borgarinnar eftir að hafa fjallað um landslagsmyndir Jóns Stef- ánssonar í Norræna húsinu. Viðhorfín eru að vísu og auðvit- að allt önnur til málaralistarínnar í dag en þá, er sá ágæti málari mundaði pentskúfinn, en grund- vallarlögmálin eru þó þau sömu. Og fram hjá þessum grundvallar- lögmálum verður trauðla gengið. Jafnvel kennir maður þau í hinum villtustu málverkum nýbylgjunn- ar, sem í raun og veru er stundum einnig nefnd „villta málverkið." Það skiptir litlu, hvað málað er, ef það er gert mað „l'art", eins og þeir nefna það í Frans og allir þeir eiga að skilja, sem til- finningu hafa fyrir málverki. Og hvað sem málað er, þá ¦ krefst hver grein listarinnar sérs- Ljosmyndað landslag í vestari og eystri gangi Kjarv- alsstaða sýnir sænski ljósmyndar- inn Bengt G. Eriksson allmargar ljósmyndir af norrænu landslagi. Bengt, sem er fæddur 1948, hefur stundað ljósmyndun í tvo áratugi og mun vel þekktur í sínu heimalandi og hefur hlotið ýmis verðlaun og viðurkenningar fyrir myndir sínar. Það má líka greinilega sjá það á myndunum á sýningunni, að hér er á ferð maður með næmt auga fyrir myndefnum sínum, sem eru nær- og fjærmyndir af landslagi hvers konar, ýmsu smálegu í því svo og gróðurmögnum jarðar. Föng sin hefur Bengt sótt til Skandinavíu, Orkneyja, Færeyja og íslands. Bengt virðist vera töluverður galdramaður á sviði ljósmynda- tækninnar og með ríka tilfinningu fyrir myndbyggingu í landslaginu og þá ekki síður ýmsum smáatrið- um eins og mosa, steinum, laufi eða jafnvel skófum á steini. Allt, sem hrífur, virðist verða honum að myndefni, smátt sem stórt, enda er fegurðin söm í hvoru- tveggja, það sem máli skiptir er einfaldlega að koma auga á hana. Og það, sem gefur sýningunni aukið gildi, er hve viðfangefnin eru fjölbreytileg og ólfk en hafa þó margt sameiginlegt þannig að stundum er erfitt að giska á, hvað- an einstakar myndir séu. Það er kannski vegna þess, hve vinnu- brögðin við slíkar litljósmyndir eru áþekk, og t.d. er sami glansinn og áferðin á þeim öllum og gildir þá einu af hverju þær eru. Kann ég minnst við þennan þátt úr- vinnslunnar og tækninnar. En í heild er þetta mjög áhuga- verð sýning og skákar eiginlega báðum málverkasýningunum, er voru opnaðar á sama tíma í vest- ursal, og mætti segja að vinnu- brögðin minni stundum á myndir Kjarvals í eystri sal, sem þó eru í æðra veldi. takrar þjálfunar meðvitaðrar eða ósjálfráðrar. Allt þetta dettur mér í hug eft- ir endurtekna skoðun sýningar Rutar Rebekku Sigurjónsdótt- ur í hálfum vestursal Kjarvals- staða. Bygging og útfærsla verka hennar af hljóðfæraleikurum verður að teljast mjög veik og teikningin oft og tíðum næsta klaufsk og þá einkum þegar hend- ur og andlit eru annars vegar. Að gera slfkt vel og hnitmiðað krefst áralangrar og markvissrar þjálfunar, sem hér er ekki til stað- ar þrátt fyrir alla undirstöðuþjálf- unina í MHÍ. En koma hér ekki einmitt fram vankantar annakerf- isins í sinni ljósustu mynd ásamt alltof lítilli þjálfun { teikningu mannslíkamans? Það er stórhættulegt að læra sitt lítið af hverju, en ekkert tæm-. andi, hversu góður sem árangur- inn er frá einni önn til annarrar. Þessu hef ég alltaf haldið fram, og það fær mig enginn ofan af því héðan af í ljósi útkomunnar, er við blasir. Verst er þegar farið er að van- rækja grundvallarnámið, en auka framhaldsnámið, þannig að i'ólk veit jafnvel ekki í hvaða fót skal stigið skólann í gegn. Enginn dugnaður fær bætt upp raunhæfa þjálfun og þroska og hér dugir ekki einu sinni, að nemendur og kennarar geri sitt besta. Og ei heldur að ánetjast einhverri hug- myndafræði, er gengur yfír. Rut Rebekka hefur góða til- finningu fyrir lit, og það er henn- ar sterkasta hlið á þessari sýningu og meðferð hennar á þeim ber sértækum vinnubrögðum vitni, svo sem við sjáum í myndinni „Frásögn tóna" (16). En bygging- arlega séð þykja mér myndir eins og „Píanóleikarinn" (7) og „Með fíðlu" (43) bera af, og þetta eru satt að segja einu myndirnar, sem ég í raun og veru get sætt mig fullkomlega við. En um leið stað- festa þær, að það býr öllu meira í þessari myndlistarkonu en marka má af sýningunni í heild.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.