Morgunblaðið - 03.06.1993, Blaðsíða 40

Morgunblaðið - 03.06.1993, Blaðsíða 40
40 MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 3. JÚNÍ 1993 Hjónaminning Una Pétursdóttir og Ingþór Sigurbjörnsson Una Fædd 16. febrúar 1896 Dáin 23. maí 1993 Ingþór Fæddur 5. júni 1909 Dáinn 27. april 1992 Einn þeirra manna sem stóðu á liðnum árum framarlega í forystu- sveit íslenskra góðtemplara var Ingþór Sigurbjörnsson, málara- „ meistari. Kunnastur var hann í Reglunni fyrir þá kærleiksþjónustu, sem hann innti af hendi við fata- söfnun til pólsku þjóðarinnar, þegar neyðin þar var stærst og hjálpar- þörfm allra brýnust. Þetta starf hefði Ingþór aldrei getað framkvæmt á þann veg sem raun varð á ef hann hefði ekki haft þann bakstuðning, sem hann ávallt gat reitt sig á og notið þeirr- ar samstöðu og þess skilnings, sem kærleikshjarta góðrar og göfugrar konu býr yfir í svo ríkum mæli. Slík kona var Una Pétursdóttir, eiginkona Ingþórs Sigurbjörnsson- ar. Það var með hennar hjálp fyrst og fremst sem Ingþóri auðnaðist -», að koma svo miklu góðu og bless- unarríku til leiðar. Una fæddist 16. febrúar 1896 að Sauðanesi á Ásum í A-Húna- vatnssýslu. Hún var einkabarn for- eldra sinna Péturs Guðjónssonar og Sigurlaugar Jósefínu Jósefsdótt- ur, en tvo hálfbræður átti hún, sinn frá hvoru foreldri. Hún ólst upp hjá foreldrum sín- um. Þau voru í húsmennsku að Torfalæk í sömu sveit um tveggja ára skeið. Þaðan fluttu þau til »"* Skagastrandar en bjuggu þar um skamma hríð. Eftir það lá leið þeirra til Skagafjarðar. Þar bjuggu þau (nokkur ár í Vatnskoti í Hegra- nesi. Árið 1902 fluttu þau svo til Sauðárkróks. Þar gekk Una I barna- og unglingaskóla. Fyrri maður Unu var Benedikt Sveins- son. Þau bjuggu í Reykjavík. Þau eignuðust þrjár dætur, sem allar eru á lífi. Elst er Hilda Ingibjörg, búsett í Reykjavík, Olga býr I Nor- egi og yngst er Unnur Ragna, sem býr í Reykjavík. Benedikt lést af slysförum 4. júlí árið 1927. Næstu árin barðist Una ein áfram með dætrum sínum. En hinn 10. nóvember árið 1935 giftist hún —** Ingþóri Sigurbjörnssyni málara- SJALFVIRKI OFNHITASTILLIRINN i Kjörhitií verju herbergi. = HÉÐINN = VERSLUN SELJAVEGI2 SÍMI 91-624260 meistara. Þau eignuðust einn son, Sigurbjörn, sem var mikill tón- listarmaður. Hann lést árið 1986. Una var mjög virk í starfí með manni sínum í Góðtemplararegl- unni. Þmi voru félagar í Framtíð- inni nr. 173 í Reykjavík. Stórstúku- stig tók Una 24. júní 1950 og há- stúkustig 10. júní 1966. Eins og áður er á minnst, var Una hin styrka stoð eiginmanns síns í hinu mikla starfi hans við Póllandssöfnunina, sem allt var unnið undir merkjum Góðtemplara- reglunnar. Þau voru bæði einhuga í því hjónin, að það ljós kærleikans sem frá starfinu stafaði, skyldi falla Reglunni en ekki þeim sjálfum í skaut. í þeim anda var hin fagra og blessunarríka fórnarþjónusta þeirra af hendi innt. Við leiðarlokin vil ég í nafni Stór- stúku íslands flytja Unu Péturs- dóttur hjartans þakkir fyrir kær- leiksþjónustu hennar, sem hún vann með manni sínum í þágu og undir merkjum Góðtemplararegl- unnar á íslandi. Ástvinum hennar öllum sendir Reglan einlægar sam- úðarkveðjur og í trú, von og kær- leika biðjum við þeim öllum bless- unar Guðs. Björn Jónsson stórtemplar. Þeim fer ört fækkandi, sem fæddir eru fyrir síðustu aldamót. Það fólk hefur lifað langan vinnu- dag og upplifað ótrúlega miklar breytingar í íslensku þjóðlífí. Mið- aldra fólk, svo ekki sé talað um þá, sem yngri eru, getur vart gert sér í hugarlund nema af lestri sög- unnar hversu þröngan kost aldamó- takynslóðin bjó við I æsku og allt fram á fimmta áratug þessarar aldar. Ef við lítum fimmtíu ár aftur í tímann má segja að meginhluti þeirrar uppbyggingar, sem við búum nú við, hafi átt sér stað á sl. fimmtíu árum. Una Pétursdóttir, sem í dag er kvödd hinstu kveðju á nítugasta og áttunda aldursári, var ein af þeim, sem upplifði þessar miklu breytingar. Una var ekki bara hlut- laus áhorfandi þess sem gerðist í kringum hana, hún var virkur þátt- takandi í öllu því sem horfði til framfara og betra mannlífs. Una var engin meðalkona, hún var virt af öllum, sem hana þekktu, allir fundu að þar fór góð kona, sem lagði alúð við það sem horfði til betri vegar í mannlegu samfélagi. Þann garð ræktaði hún af kost- gæfni og einlægni á löngum lífs- ferli. Ég kynntist Unu og manni henn- ar Ingþóri Sigurbjörnssyni, málara- meistara, sem andaðist fyrir rúmu ári síðan, þegar foreldrar mínir brugðu búi og fluttu að Selfossi 1948. Faðir minn réðst þá til af- greiðslustarfa í verslun, sem Ingþór rak á Selfossi. Mér þykir ekki ólík- legt, að það hafl verið nokkur kvlði í föður mínum, þegar hann hóf afgreiðslustörf í verslun Ingþórs, alls óvanur slíkum störfum, en hann hafði fram að þvl einungis stundað búskap og fískvinnslu á vetrum eins og þá tíðkaðist. En Ingþór og Una tóku föður mínum vel og þó umhverfið og vinnan væri gjörólík því sem hann átti að venjast kunni hann fljótt vel við sig hjá þessum sómahjónum. Mikil vinátta og sterk tryggðabönd sköp- uðust milli foreldra minna og hjón- anna Unu og Ingþórs, sem hélst til dauðadags, en nú hafa þau öll kvatt þennan heim. Á þeim árum, sem Una og Ing- þór áttu heima á Selfossi, voru þau mjög virk í félagsstörfum og létu gott af sér leiða hvar sem þau komu því við. Þau unnu ómetanlegt starf í þágu góðtemplarareglunnar, sér- staklega meðal unglinga. í því sam- bandi minnist ég þess frá árum mlnum á Selfossi, að Una æfði og setti á svið leiksýningu meðal ungl- inga, sem vakti svo mikla athygli, að hún var beðin að koma með sýninguna til Reykjavlkur og var hún sýnd þar. Una og Ingþór áttu einn son, Sigurbjörn, kallaður Bjössi, en Una átti þrjár dætur frá fyrra hjóna- bandi. Við Bjössi, sem var aðeins yngri en ég, urðum fljótt góðir vin- ir eftir að ég flutti að Selfossi. Minnist ég margra góðra stunda með Bjössa og var ég oft tíður gestur á heimili hans. Hann var góður og vel menntaður tónlistar- maður. Margar ferðir fórum við saman á sveitaböll, þar sem hann var fenginn til að spila fyrir dansi. Hann lést fyrir nokkrum árum langt um aldur fram, en hann hafði átt við langvarandi vanheilsu að strlða. Nú þegar ég kveð sómakonuna Unu Pétursdóttur færi ég henni þakkir fyrir langan og traustan vinskap við foreldra mína, sem jafnan minntust hennar og Ingþórs með virðingu og þökk fyrir langa og trausta samfylgd, sem aldrei bar skugga á. Ég minnist Unu sem virðulegrar og góðrar konu, sem hafði bætandi áhrif á umhverfi sitt og ég er þakklátur fyrir að hafa fengið að njóta. Ég sendi eftirlif- andi dætrum Unu og fjölskyldum þeirra einlægar samúðarkveðjur. Magnús L. Sveinsson. í dag þegar ég kveð mlna elsku- legu móður leitar hugurinn aftur I tlmann. Frá því að ég var barn kveið ég mikið fyrir brottfarardegi hennar héðan af jörðinni því að ég hafði misst föður minn fjögurra ára gömul og sett allt mitt traust og væntumþykju á móður mína. En nú er ég þakklát guði fyrir að hafa leyst hana undan vanllðan og elli og tekið hana til sín í sitt ríki. Móðir mín fæddist I Sauðanesi I Ásum á A-Húnavatnssýslu 16. febrúar 1896. Móðir hennar var Jósefína Sigurlaug Jópsepsdóttir gullsmiðs á Akureyri. Slðar var hann bóndi í Hamarsgerði í Skaga- firði og víðar. Hann var sonur Gríms prests á Munkaþverá og Barði I Fljótum, Grímssonar Giss- urarsonar frá Skjaldarvík við Eyja- fjörð. Faðir hennar var Pétur Guð- jónsson, Einarssonar bónda í Kár- dalstungu í Vatnsdal, Einarssonar I Háhamri I Eyjafirði og konu hans Guðríðar Jónsdóttur. Mamma var eina barn foreldra sinna. Að Torfa- læk fluttust þau með litlu stúlkuna sfna á fyrsta ári og voru þar I hús- mennsku I tvö ár. Síðan flytjast þau til Skagastrandar, en viðkoman var ekki löng þar. Árið 1902 flytj- i ast þau í Skagafjörðinn, sem móðir mln hafði ávallt mikið dálæti á. Þau fluttust þar að Vatnskoti í Hegransi til yndislegra hjóna Guð- rúnar Arngrímsdóttur og Guðjóns Gunnlaugssonar sem mamma leit á sem sfna aðra foreldra. Þeirra börn, Skúli og Þorbjörg Guðríður, urðu leiksystkin mömmu. Mömmu þðtti afar vænt um börnin I Vatn- skoti og hún gladdist mjög þegar ég lét elskulega dóttur mína heita í höfuðið á fóstursystur hennar, Gauju. Móðuramma mfn var alin upp hjá Unu systur Bólu-Hjálmars og manni hennar Árna Árnasyni á Akureyri. Árið 1908 fluttist fjöl- skyldan frá Vatnskoti til Sauðár- króks, þar sem móðir mfn gekk f barnaskóla og sfðan unglingaskóla. Móðir mín var mikil námsmann- eskja, tók hæsta próf frá unglinga- skólanum 14 ára gömul. Það var hennar fyrsta raun að kveðja skól- ann sinn og geta ekki farið í Menntaskólann á Akureyri eins og tveir skólabræður hennar. Hún sagði: „Barnið mitt, ég grét bara f hljóði." í desember sama ár missti hún móður sína. Árið 1914 fluttist móðir mín til Reykjavíkur og kynntist þar Benedikt Sveinssyni, föður mínum, ættuðum úr Skaga- firði. Faðir hans var Sveinn Sig- valdason og móðir Ingibjörg Hann- esdóttir frá Stóra-Dal. Foreldrar mínir bjuggu í Reykjavík og eign- uðust þrjár dætur, Huldu Ingi- björgu, f. 6. september. 1916, Elfnu Olgu, f. 16. nóvember 1918, og Unni Rögnu, f. 7. október 1922. Hulda giftist Ragnari Lovdahl 29. maf 1935 og eignuðust þau flmm börn. Elín Olga giftist Bernhard de Lange 16. nóvember 1941 og eignuðust þau einn son. Unnur Ragna giftist Jóni Valgeir Guð- mundsssyni 23. ágúst 1941 og eignuðust þau tvö börn. Móðir mfn missti föður minn af slysförum 4. júlí 1927. Hún bjó áfram í Reykjavlk með okkur dætr- unum og þá tóku við erfiðir tfmar. Hinn 10. nóvember 1934 giftist móðir mín Ingþóri Sigurbjörnssyni málarameistara, yndislega góðum manni, og eignuðust þau einn son, Sigurbjörn hljómlistarmann. Hann var þeirra augasteinn, f. 17. júlf 1934. Þau byrjuðu sinn búskap í Reykjavík, en fluttust til Selfoss 1942 og bjuggu þar í 13 ár. Þar ráku þau verslun og sinntu áhuga- málum sfnum. Þau stofnuðu fyrstu barnastúku á Selfossi og sungu I kirkjukór Selfoss í mörg ár. Mamma setti upp margar skraut- sýningar fyrir börnin og stúkuna og bjó til alla búninga á þau. Mamma varð fyrsti formaður Kvenfélags Selfoss og var gerð að heiðursfélaga þess. Mamma var mjög listræn kona, hún málaði á postulín og gamlar kistur, teikn- aði, tálgaði út fugla úr fiskibeinum, einnig aðstoðaði hún Ingþór við að skreyta kirkjur. Við dæturnar gát- um alltafa ráðfært okkur við hana þvl hún hafði alltaf svör á reiðum höndum. Mamma og Ingþór fluttust til Reykjavíkur 1955. Þau eignuðust hús f Efstasundi 15 og sfðar á Kambsvegi 3 þar sem þau bjuggu til æviloka. Þau hjónin störfuðu alla tíð með Góðtemplarareglunni og voru bæði heiðruð æðstu heið- ursmerkjum reglunnar. Mamma átti tvo hálfbræður, Kristján Benediktsson, f. 16. nóv- ember 1885, dáinn fyrir allmörgum árum, og Valdimar Pétursson bak- arameistara, f. 10. águst 1911, búsettan á Blönduósi. Mamma hafði mikinn áhuga á grasalækningum og bjó yfir mikilli þekkingu á þeim sviðum. Hún hjálpaði mörgum með þessu áhuga- máli sínu og safnaði jurtum fram á síðustu ár. Hún var mikill dýra- vinur og hjúkraði mörgum dýrum, þ.á m. særðri lóu. Mamma missti einkason sinn 6. júlí 1986. Hún tók það mjög nærri sér. Eiginmann sinn, Ingþór, missti hún 27. apríl 1992. Þann sama dag þrufti hún að yfirgefa heimili sitt vegna sjúkleika. Hún fluttist inn á Borgarspítalann og þaðan á Hjúkr- unarheimilið Skjól. Ég vil þakka fyrir alla hjálp sem hún fékk á báðum stöðum. Mamma var mikill náttúruunn- andi, þekkti allar íslenskar jurtir og var mikil blómakona. Hún þekkti einnig alla íslensku fluglana. Hún hafði mikinn áhuga á ætt- fræði. Mamma átti einn stjúpson, Svav- ar Benediktsson hljómlistarmann, f. 20. maí 1912, d. 3. ágúst 1977. Hann reyndist stjúpmóður sinni mjög vel. Ég kveð mfna elskulegu móður með þökk og virðingu. Ég kveð hana með ljóðlínum sem hún fór alltaf með sfðustu lffdaga sína. Tíminn líður trúðu mér, tak þú maður vara á þér, Heimurinn er sem hálfnað gler, hugsaðu um hvað á eftir fer. Ingþór, maður mömmu, var fæddur að Kambshóli í V-Húna- vatnssýslu. Foreldrar hans voru Sigurlaug Nfelsdóttir og Sigurbjörn Björnsson. Þau bjuggu á Geitlandi í V-Húnavatnssýslu. Ég er ekki nógu vel að mér til að geta rakið ættir hans frekar. Ingþór var af- skaplega góður maður og reyndist móður minni mjög vel svo og allri fjölskyldunni. Hann vildi allt fyrir alla gera og eitt helsta áhugamál hans f þessu lffl var að hjálpa börn- um f Póllandi. Bæði mamma og Ingþór pökkuðu niður fötum og ýmsu dóti og sendu bágstöddu fólki í Póllandi. Þetta starf átti allan hug Ingþórs síðustu ár hans. Ingþór átti fjóra bræður, einn bróðurinn missti hann ungan. Ing- þór reyndist föður slnum mjög vel og skrifaði mjög fallega um hann á dánardegi og orti til hans fallegt ljóð. Ingþór var mikill hagyrðingur og eftir hann liggja ófáar stökur og kvæði. Hann var skemmtilegur maður á gleðistundum og var alltaf tilbúinn með vísur handa hverjum og einum. Hann varð heiðursfélagi I Kvæðamannafélaginu, svo og I Félagi Málarameistara. Ég kveð hjónin á Kambsvegi 3 með bæninni hans Ingþórs: Af öllum mætti óska minna, alvaldi Faðir, krýp ég þér og bið þú nauðum látir linna líknandi þeim sem villtur er. Styð þann veika vermandi höndum veit honum lausn úr ánauðarböndum. (Ingþór Sigurbjörnsson) í trú, von og kærleika. Unnur Ragna Benediktsdóttir Elsku mamma og Ingþór. Mig, son minn og barnabörn langar til að senda ykkur síðustu kveðju með þakklæti fyrir allar yndislegu minningarnar um ykkur og allt það sem þið hafið verið okkur alla tíð. Þio\eigið tvö yndisleg barnabörn I Noregi, sem þvl miður hafa notið ykkar allt of lítið vegna þess hve langt er á milli okkar. Ég gat því miður ekki verið við jarðarför stjúp- föðurs míns vegna veikinda, en var svo lánsöm að geta heimsótt þig, elsku mamma mfn, f janúar í vetur og verið hjá þér þessa daga sem ég stoppaði. Eg var mjög glöð yfír að hafa getað komið og notið þín þessa fáu daga sem ég var á ís- landi. Ingþór, stjúpi minn, var dásam- lega góður maður og hefði ekki getað verið okkur betri þó að hann hefði verið okkar eigin faðir. Elsku mamma mfn og Ingþór, við kveðjum ykkur í guðs friði og vonum að við hittumst þegar sá tími kemur. Olga, Sigurbjörn og barnabörnin.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.