Morgunblaðið - 27.03.1996, Qupperneq 31

ÆORGUNBLAÐIÐ
MIIMIUINGAR
MIÐVIKUDAGUR 27. MARZ 1996 31
ANNA VALGERÐUR
JÓNSDÓTTIR
+ Anna Valgerð-
ur Jónsdóttir
fæddist að Fremri
Hlíð í Vopnafirði 2.
janúar 1911. Hún
andaðist á Borgar-
spítalanum í
Reykjavik 19. mars
síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
hjónin Jón Sveins-
son, f. í Hvamms-
gerði í Vopnafirði
17. september 1871,
d. 18. apríl 1949, og
Sigurveig Sigur-
jónsdóttir, f. á Jóns-
stöðum (nú Nýja bæ) í Bakka-
firði 6. mars 1879, d. 10. mars
1952. Systkini Önnu voru Sig-
urður, f. 15. maí 1906, Mar-
grét, f. 14. maí 1913, Svein-
björg, f. 19. janúar 1915, Guð-
jón, f. 22. mars 1916, d. 10. maí
1993, og Sólveig, f. 14. ágúst
1917. Anna giftist Ingólfi Er-
lendssyni, skósmíðameistara, f.
á Seyðisfirði 2. desember 1898,
d. 14. febrúar 1964. Foreldrar
Ingólfs voru Ásbjörg Ásbjarn-
ardóttir og Erlendur Erlends-
son, skósmiður og útgerðar-
maður á Seyðisfirði. Anna og
Ingólfur bjuggu á Akureyri.
Þau áttu eina dóttur, Erlu Þór-
unni, innkaupastjóra, Kópa-
vogi, f. 29. desember 1940,
maki Sveinn Gústavsson, við-
skiptafræðingur, f. 12. apríl
1938. Þau eiga tvær dætur: 1)
Dagbjört Halla, húsmóðir, f. 11.
febrúar 1962, maki Þórhallur
Örn Guðlaugsson, iðntækni-
fræðingur, f. 10. september
1962. 2) Anna, nemi, f. 9. ágúst
1964, maki Magnús Bjarnason,
rekstrarhagfræðingur, f. 19.
ágúst 1963. Hjá Önnu og Ing-
ólfi ólust einnig upp
að miklu eða öllu
leyti: 1) Helga Ing-
ólfsdóttir, f. 9. júlí
1928, d. 14. júní
1991, maki 1 Hall-
dór Guðmundsson,
framkvæmdastj óri,
f. 13. febrúar 1928,
og eru börn þeirra
Halldór og Inga
Þórunn, maki 2
Snæbjörn Jóhanns-
son, kennari, f. 21.
júlí 1914, börn
þeirra Anna, kenn-
ari, f. 5. apríl 1956,
maki Ragnar L. Þorgrímsson,
tónlistarkennari, f. 25. júní
1953, Þórkatla, bókavörður, f.
20. september 1958. 2) Ásbjörg
Hanna Ingólfsdóttir, skólafull-
trúi, Selfossi, f. 7. maí 1935,
maki Magnús Gíslason, banka-
útibússtjóri, f. 24. febrúar 1935.
Synir þeirra eru Gísli, sjúkra-
þjálfari, f. 10. maí 1960, maki
Ulrika Schiippel, hjúkrunar-
fræðingur, f. 10. júlí 1968, Ing-
ólfur, tæknimaður, f. 8. janúar
1963, Magnús, bankastarfsmað-
ur, f. 14. nóvember 1969, maki
Hafdís Benediktsdóttir, skrif-
stofumaður, f. 30. janúar 1967.
3) Inga Þórunn Halldórsdóttir,
aðstoðarskólastjóri, Húna-
vatnssýslu, f. 31. júlí 1947, maki
Þorsteinn H. Gunnarsson,
bóndi, f. 16. janúar 1946. 4)
Halldór Halldórsson, stærð-
fræðingur, Reykjavík, f. 19.
nóvember 1948, maki Ragn-
heiður Héðinsdóttir, matvæla-
fræðingur, f. 14. nóvember
1956.
Útför Önnu fer fram frá
Kópavogskirkju í dag og hefst
athöfnin kl. 13.30.
Elsku amma, það er erfitt að
rnrfa að kveðja þig. Þú varst mér
ívo kær. Endurminningar um þig
íoma upp hver af annarri. Ég hef
)ft hugsað um hvað þú hefur reynst
nér vel. Það var dýrmætt að eiga
nanneskju eins og þig, sem alltaf
rnrst tilbúin að hlusta og ráðleggja.
Börnin mín elskuðu þig og þú
mrðst fastur punktur í tilveru
>eirra eins og minni. Mér finnst það
svo sárt að þú skyldir ekki lifa að
sjá Erlu Karen fermast á pálma-
sunnudag, þú hlakkaðir svo mikið
-il. Sálmabókin, sem þú gafst henni
’yrir nokkrum árum, þá með þeim
fyrirmælum að hún ætti að fermast
neð hana, verður yndisleg endur-
ninning hennar um þig.
Það tekur tíma að venjast lífinu
ín þín, engar hringingar þegar ég
kem heim úr skólanum, eða skila-
áoð um að langamma hafi hringt,
allir þessir hlutir sem voru svo
áversdagslegir sé ég núna hvað
voru mikils virði. Ég elskaði þig svo
mikið, en ég veit að þú ert í góðum
höndum núna og það er huggun í
sorginni. Hafðu það gott, amma
mín, þar til við hittumst aftur.
Þú, Guðs míns lífs, ég loka augum mínum
í líknarmildum föðurðrmum þínum
og hvíli sætt, þótt hverfi sólin bjarta
ég halla mér að þínu föðurhjarta.
(M. Joch)
Þín
Anna.
Nú andar suðrið sæla vindum þýðum.
A sjónum allar bárur smáar rísa
og iflykkjast heim að fögru landi ísa
að fóstuijarðar minnar strönd og hlíðum.
Svo kvað skáldið Jónas og þann-
ig horfði landið og bernskustöðvar
á Austfjörðum við ömmu minni,
Önnu Valgarði Jónsdóttur. Hún var
borinn og barnfæddur Austfirðing-
ur og starfaði í félagasamtökum
þeirra alla tíð. Þrátt fyrir austfirsk-
an uppruna okkar beggja vorum
við ekki skyldar, en mér var hún
samt meira en amma, hjá henni
ólst ég upp til 9 ára aldurs og milli
okkar systkinanna og ömmu mynd-
uðust bönd sem ekki slitna.
Eins og svo margir Austfirðingar
flutti amma frá æskustöðvunum í
Vopnafirði til Eyjafjarðar, vann
ýmsa vinnu, en lærði síðan karl-
mannafatasaum á Akureyri. Þar
kynntist hún afa mínum, Ingólfi
Erlendssyni, skósmið, en hann hafði
flutt frá Vopnafirði með konu sína,
Þórunni Magnúsdóttur, og tvær
dætur, Helgu og Ásbjörgu, vegna
berklaveikinnar, sem dró konu hans
til dauða. Dæturnar komust til
heilsu og bjuggu afi og amma þeim
og dóttur sinni, Erlu Þórunni, heim-
ili á Akureyri, þar sem stórfjölskyld-
an bjó, fjórar kynslóðir undir einu
þaki, eftir að Erlendur langafi minn
og ég og Halldór, bróðir minn,
bættumst í hópinn. Ekki var alltaf
mikið húsrými heima, en sú kyn-
slóð, sem nú er komin á efri ár, var
ekki alin upp við rúman húsakost
né fjárhag en kunni vel að koma
sér saman, gleðjast yfir hveijum
áfanga og sigri í lífinu, hjálpast að
og sýna æðruleysi í hverri þraut
hversdagsins. Þannig voru afi og
amma.
Akureyri bernsku minnar var
sólríkur uppgangsstaður. íbúarnir
samstilltir í því átaki að hefja hið
unga lýðveldi til vegs og virðingar.
Afi og amma voru börn þess tíma,
ákveðin í að búa sér og sínum betri
framtíð, bjartsýn á tilveruna en
samt nægjusöm og tillitssöm við
umhverfi sitt. Hlutverk húsmóður í
kaupstað var ólíkt því sem var til
sveita. Það voru ungar húsmæður
á fjórða áratugnum, sem byijuðu
að skapa hefðir og venjur í hinu
unga kaupstaðarsamfélagi, sem var
að feta sín fyrstu spor í íslensku
samfélagi. Þær keyptu dönsku blöð-
in, fylgdust með dönsku hirðlífi og
tískunni í fatnaði jafnt sem mat og
húsbúnaði. Þær voru að skapa hinn
borgaralega stíl þjóðarinnar. Þarna
var amma í essinu sínu. Meðfæddir
hæfileikar hennar og myndarskap-
ur í fatagerð, matartilbúningi,
veisluhöldum og öllum heimilis-
rekstri nutu sín til fulls. Þrátt fyrir
veikindi er háðu henni til gangs var
hún síung og alla ævi óhrædd við
að breyta til og sjá umhverfi sitt
skipta um svip.
Þessi eiginleiki ömmu að virðast
óhrædd við breytingar hjálpaði
henni á erfiðum stundum. Ung að
árum missti hún lítið stúlkubarn og
ekkja varð hún á miðjum aldri, er
afi dó fyrir aldur fram. En þá söðl-
aði hún um, flutti til Reykjavíkur,
keypti sér húsnæði, fór að vinna
hjá Bæjarútgerð Reykjavíkur og
ferðaðist innanlands sem utan.
Kraftur hennar og eljusemi voru
einstök. Hún var sjálfstæð í lífi sínu,
hugsunum og skoðunum, og fór
ekki leynt með þær, var sjálfstæðis-
manneskja af lífi og sál. Fylgdi
stefnu síns flokks alla tíð og varði
sína menn fyrir ágangi vinstrisinna
í fjölskyldunni með oddi og egg.
Alla tíð fylgdist hún mjög vel með
þjóðmálum, las mikið og var
skemmtileg viðræðu.
Eftir að við yngstu uppeldisbörn
hennar fórum að heiman bjó hún
ein, lengst af á Fálkagötunni og
þar varð hún miðpunktur fjölskyld-
unnar. Allir heimsóttu ömmu á
Fálkagötunni, þar fengu menn
fréttir af fjölskyldunni og amma
spilaði við börnin og talaði við þau
eins og þau væru fullorðin.
Fyrir tæpu ári keypti hún hús-
næði af Sunnuhlíðarsamtökunum
og hafði búið vel um sig er kallið
kom. í öllu sínu lífi hafði hún sýnt
mikinn kjark, var ein af hetjum
hversdagsins, sem lifði með reisn
til síðasta dags. Amma, þú sýndir
okkur umhyggju og kærleik, sem
verður seint þakkaður til fulls.
Blessuð sé minning þín.
Inga Þórunn Halldórsdóttir.
Elskuleg amma mín er dáin.
Margs er að minnast og margt ber
að þakka. Það er svo tómlegt að
hugsa til þess að fá ekki notið ná-
vistar þinnar né heyra rödd þína
t
Útför sonar okkar,
BJARKA ÞÓRS BALDURSSONAR,
fer fram frá Garðakirkju í dag, miðviku-
daginn 27. mars, kl. 15.00.
Þeim, sem vilja minnast hans, er bent
á Barnaspítala Hringsins.
BaldurOrn Baldursson,
Mari'a Edíth Magnúsdóttir.
t
Innilegar þakkir til allra þeirra, sem sýndu okkur samúð og hlýhug
við andlát og útför
HÖNNU MARÍU ÍSAKS,
Búlandi 16,
Reykjavík.
Aðstandendur.
framar. Elsku amma mín, minning-
in um þig mun ávallt búa í hjarta
mínu.
Far þú i friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Dagbjört Halla.
Ég kynntist Önnu fyrir hartnær
40 árum, þá nemandi í Menntaskól-
anum á Akureyri. Hún og Ingólfur
bjuggu þá á Eiðsvallagötu 7 á Akur-
eyri ásamt dóttur sinni Erlu, sem
síðar varð eiginkona mín, Ásbjörgu,
dóttur Ingólfs af fyrra hjónabandi,
og Halldóri, syni Helgu.
Á þessum árum var Anna mikill
sjúklingur og langtímum rúmföst.
Reyndi þá á aðra fjölskyldumeðlimi,
sem sinntu heimilsstörfunum með
miklum ágætum. Mæddi þar að
sjálfsögðu mest á eiginmanninum,
Ingólfi, sem þrátt fyrir mikla vinnu
tókst með miklum ágætum að stýra
heimilishaldinu með sínu góða geði
og léttu lund.
Þegar Ingólfur lést, á besta aldri,
ákvað Anna að flytja til Reykjavíkur
ásamt Halldóri, sem þá var 15 ára.
Keypti hún íbúð á Hjallavegi, síðar
á Éálkagötu og nú síðasta árið bjó
hún í glæsilegri íbúð Sunnuhlíðar-
samtakanna að Kópavogsbraut lb
í Kópavogi. Þar eignaðist hún fjölda
góðra vina og naut dvalarinnar í
ríkum mæli.
Anna hafði mikinn persónuleika
og svipmikið yfirbragð. Hún hafði
mjög ákveðnar pólitískar skoðanir,
var sá almesti sjálfsæðismaður sem
ég hefi nokkru sinni kynnst. Enda
þótt við værum sammála í pólitík,
hafði ég mjög gaman af að skipta
um ham, gerast vinstri sinnaður í
nokkrar mínútur og hnakkrífast við
hana. Þessum sennum okkar lauk
alltaf vel, hún hafði betur, báðir
aðilar ánægðir.
Anna hafði oft sérstakar skoðan- -
ir á hinum ýmsu málum, var oft
þversum, og það var hægara sagt
en gert að fá hana til að skipta um
skoðun. Það var ekki síst þetta sem
gerði það oft svolítið spennandi að
heimsækja hana, því alltaf mátti
búast við að tekist yrði á um ein-
hver mál. Þá var nú eins gott að
standa sig, gefa ekki of mikið eftir
í byijun til þess að halda spenn-
unni, en oftast skildu menn sáttir,
þó stundum allrjóðir í vöngum. í þau
rúmlega þijátíu ár sem Anna bjó
hér fyrir sunnan var það fastur
punktur í daglegu lífí okkar, sem
skyld henni vorum og tengd, að
heimsækja hana um helgar, spjalla
við hana og þiggja hjá henni veiting-
ar og vildi oft verða mannmargt.
Ef þessu varð ekki við komið af
einhveijum ástæðum, vantaði eitt-
hvað inn í hið daglega líf, svo snar
þáttur var þetta í lífi okkar sem
hana þekktum.
Anna var ekki rík af veraldlegum
gæðum, en fátækt í æsku og nægju-
semi hafa greinilega verið gott
veganesti fyrir lífið, því að þrátt
fyrir takmarkaða sjóði virtist hún
alltaf hafa af nógu að taka, því að
hún var sígefandi. Það var henni
mikil ánægja. Anna hringdi í okkur
Erlu á mánudagsmorgni, bað okkur
að koma, hún væri slöpp. Hún dó
næsta dag, fór með stíl, hávaða-
laust.
Það er mikill sjónarsviptir að
slíkri persónu.
Blessuð sé minning hennar.
Sveinn Gústavsson.
t
Innilegar þakkir fyrir samúð og hlýhug
við andlát og útför
HALLGRlMS pálssonar,
Kirkjuhvoli,
Hvolsvelli.
Þakkir til starfsfólks á deild A6, Borgar-
spítalanum, og Sverris, læknis á Hvols-
velli.
Ingibjörg Pálsdóttir,
Kolbrún Valdimarsdóttir
og fjölskyldur.
Hjartans þakkir sendum við öllum þeim
fjölmörgu, sem sýndu okkur samúð,
hlýhug og vináttu við andlát og útför
TEITS EGGERTSSONAR
bónda,
Vi'ðidalstungu II,
Vi'ðidal, V-Hún.
Sérstakar þakkir til starfsfólks á deild
A7 i Sjúkrahúsi Reykjavíkur.
María Pétursdóttir,
Guðmundur St. Sigurðsson, J. Valgerður Valgeirsdóttir,
Eggert Þ. Teitsson, Ásta Malmquist
og barnabörn.
Lokað
Skrifstofur Reykjanesbæjar verða lokaðar eftir
hádegi á morgun, fimmtudaginn 28. mars, vegna
jarðarfarar heiðursborgarans
RAGNARS GUÐLEIFSSONAR.
Bæjarstjórinn.
Lokað
Skrifstofa okkar verður lokuð í dag, miðvikudaginn
27. mars 1996, vegna útfarar
BJARNA S. GUÐJÓNSSONAR.
Á. Bjarnason ehf.,
Hvaleyrarbraut 3,
Hafnarfirði.