Morgunblaðið - 11.09.1996, Page 32

Morgunblaðið - 11.09.1996, Page 32
32 MIÐVIKUDAGUR 11. SEPTEMBER 1996 MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ KRISTJAN SIGURÐUR RAFNSSON + Kris<3án Sig- urður Rafnsson fæddist á Faxastíg 5 í Vestinannaeyj- um 9. júlí 1948. Hann lést á Land- spítalanum 3. sept- ember síðastliðinn eftir stutta sjúk- dómslegu að und- angengnum lang- varandi veikindum. Foreldrar Krisljáns eru Rafn Kristjáns- son skipstjóri í Vestmannaeyjum, f. 19.5. 1924, d. 4.12. 1972, og eftirlifandi eigin- kona hans Pálína Sigurðardótt- ir, f. 22.10.1929. Systkini Krist- jáns eru Hugrún, f. 29.6. 1954, Vigdís, f. 7.7. 1958, Rafn, f. 18.6. 1962, Páll, f. 16.8. 1965, og Sigmar, f. 6.1.1967. Krisfján ólst upp í Eyjum og átti þar heima til ársins 1966. Eftirlifandi eiginkona Krist- jáns er Árný K. Árnadóttir, f. 19.7. 1948 á Þórshöfn á Langa- nesi. Foreldrar hennar eru Árni Þ. Amason fv. verk- stjóri, f. 30.12. 1918, og eiginkona hans Helga Gunnólfsdótt- ir, f. 1.8.1925. Krist- ján og Ámý eignuð- ust þijá syni: 1) Rafn, f. 1.10. 1966, maki hans er Jó- hanna Birgisdóttir og börn þeirra Mar- grét Rut og Jóhann Rafn. 2) Ámi, f. 25.11. 1967. Dóttir hans frá fyrri sam- búð er Ámý Björg og maki hans Ás- laug Líf Stanleysdóttir. 3) Guðmar, f. 25.11. 1968, maki hans er Guðrún I. Blandon. Árið 1966 fluttist Kristján til Reykjavíkur ásamt eiginkonu sinni. Þar stofnuðu þau heimili og byggðu sína fyrstu íbúð. Síð- ar byggðu þau hjón hús í Garðabæ og áttu þar heima um nokkurra ára skeið. Hin síðari ár hafa þau átt heimili á Klapp- arstíg 17 í Reykjavík. Krislján lauk gagnfræðaprófi frá Gagnfræðaskóla Vest- mannaeyja og síðar atvinnuflug- mannsprófi frá Flugskóla Helga Jónssonar árið 1968. Að námi loknu vann Krislján við flug- kennslu og stundaði einnig sjó- mennsku með föður sínum á Gjafari VE 300. Árin 1972 til 1983 vann Krislján við leirkera- smiði hjá Glit hf. og sinnti jafn- framt sölu- og verslunai-störfum fyrir O.M. Ásgeirsson og Sund hf. Með þessum störfum gerði hann út sendibíl frá Nýju Sendi- bílastöðinni í Reykjavík. Arið 1983 hóf Kristján rekstur inn- flutnings- og heildverslunar sem hann starfrækti um árabil þar til veikindi hans ágerðust og aðstæður breyttust. Síðustu ár vann Ki-istján á eigin vegum að útgáfu upplýsinga- og heimilda- rits um menningu og félags- starfsemi í Vestmannaeyjabæ fyrr og nú. Útför Krisljáns verður gerð frá Háteigskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 15. Jarðsett verður í kirkjugarði Hafnar- fjarðar. Mér er einkar ljúft að minnast Kristjáns Rafnssonar vinar míns, sem nú hefur lokið jarðvistarlífí, fullnað sitt skeið og dvelur nú á þeim stað sem almáttugur Guð, frumhreyfir, höfundur og skapari alls lífs hefír búið honum. Kristján var trúmaður og hafði sterka skaphöfn, eldhugi að eðlis- fari og sókndjarfur. Einstökum dugnaði hans, hrífandi lífskrafti og lífsgleði virtust lítil takmörk sett " 'íivort heldur hann var við störf sín, réttandi öðrum hjálparhönd sem hann oft gerði sér til ánægju eða í góðra vina hópi. Mótlæti sem hann gekk í gegnum eins og aðrir, stund- um óverðskuldað, mætti hann upp- réttur og einarður, gjarnan með bros á vör. Þegar aðrir hopuðu skref afturábak tók hann eðlilega tvö áfram. Hann lifði í núinu og stefndi á vit framtíðar. Hann hlaut kristilegt uppeldi, sótti sunnudagaskóla og unglinga- samkomur í Betel hjá Einari og drengjafundi hjá KFUM þar sem Steingrímur stjórnaði. Auk þess voru í þá daga kennd kristin fræði í gagnfræðaskólanum fermingarár- ;4ð og í Landakirkju fór fram sérstök fræðsla og undirbúningur fyrir ferminguna, sem sr. Jóhann Hlíðar sá um hvað Kristján varðaði. Ljóst er að hið kristilega uppeldi setti svip sinn á líf Kristjáns til hins síð- asta og hann hugsaði með hlýhug til fræðara sinna og kennimanna. Kristján var mjög félagslyndur maður, söngelskur og hrókur alls fagnaðar þar sem hann kom. Á dansleikjum gat hann hreinlega dansað allt ballið út. Það var virki- lega gaman að sjá þau hjón skemmta sér saman, þau voru ein- staklega samtaka. Eg hafði þá ánægju að vinna með Kristjáni nokkra mánuði fyrr á lífsleiðinni. Starfíð var þess eðlis að við þurftum að vera viðbúnir því að leysa ólík, óvænt og stundum erfíð vandamál um leið og þau birtust. Mér er í fersku minni er eitt slíkt kom upp og tveir af virtari verkfræðingum fyrirtækisins voru að velta fyrir sér hagkvæmri lausn. Kristján stóð snarlega á fætur án þess að segja orð og sveif á braut í bifreið sinni. Tæplega klukkustund síðar kom hann aftur og hafði þá leyst á snilld- arlegan hátt hið „stóra“ vandamál sem verkfræðingarnir voru enn að ræða sín á milli. Fijór hugur hans vann á stundum ótrúlega hratt og hann var lítið gefinn fyrir að út- skýra hvernig hann ætlaði að leysa málin, átti stundum erfitt með það og taldi það tímaeyðslu að auki. Þessir mánuðir voru fljótir að líða og gleymast mér seint. Eg kannaðist vel við Kristján á þeim tíma er báðir áttu heima í Vestmannaeyjum en það var á þess- um tíma sem ég kynntist honum og fjölskyldu hans á þann hátt að sérstakur vinskapur hefur haldist með okkur alla tíð síðan. Þann vinskap er ég mjög þakklát- ur fyrir og met mikils enda oft not- ið góðs af honum. Sú innri auðlegð sem þessi fjölskylda öll er svo rík af birtist í elskusemi, góðvild, hjálp- semi og kærleika til samferðafólks án tillits til eigin aðstæðna og þarfa. Þannig hefur það alltaf verið síðan ég kynntist þeim og ljóslega alla tíð. í veikindum sínum barðist Krist- ján hetjulega eins og eðlið bauð. Ekkert lát á aðstoð öðrum til handa fremur en fyrr ef vitað var um ein- hvern sem þurfti aðstoðar við og ekki var þar farið í manngreinarálit frekar en á öðrum sviðum. Hann var örþreyttur á stundum en gat ekki gefíst ugp fyrir veikindum frek- ar en öðru. Ég held helst að Krist- ján hafi gert sér grein fyrir því að fyrir skömmu og var þá nokkuð brattur, reiknaði með að skoðun þessi tæki um tvær klukkustundir og bað hana að ná í sig að þeim tíma liðnum. Það fór öðruvísi í þetta sinn og fáum dögum síðar var hann allur. Mikill er missir afabarnanna sem áttu í Kristjáni tryggan vin og einlægan félaga. Það er verulega gott til þess að vita að íjölskyldan öll var hjá honum þar til yfír lauk. Friður einkenndi þá stund og friður hefur ríkt þessa sorgar- og saknaðardaga. Guð al- máttugur, frumhreyfir og höfundur alls lífs, sá sem stillir vind og sjó, sem breytir stormviðri í logn, ræður lífi og dauða, stillir andardrátt, — vakir yfír sínu fólki. Kristján og Árný hafa stutt hvort annað dyggi- lega í gegnum lífíð — haldið vel saman og alið upp þrjá mannvæn- lega drengi sem nú eru komnir á fullorðins ár. Nú eru þeir móður sinni stoð og stytta, deila með henni sorg og söknuði sem vissulega er hluti af lífínu sjálfu. Og lífið heldur áfram, eftir standa minningar um eigin- mann og föður sem elskaði fjöl- skyldu sína, mann sem lagði sig allan fram í lífsbaráttunni, lagði allt undir, mann sem átti eiginkonu sem stóð með honum sem klettur, í jafnvægi, styrkjandi og gefandi — sem lagði eigin veikindi einfaldlega til hliðar. Ég og synir mínir, Gunnlaugur Ingi og Páll Lúther, kveðjum Krist- ján með virðingu og þakklæti fyrir góða og eftirminnilega samfyigd. Árnýju, Rafni, Áma og Guðmari, tengdadætrum og barnabörnum, Pálínu móður hans, systkinum og öðrum aðstandendum vottum við samúð. Megi friður Guðs umvefja ykkur öll. Vertu yfir og allt um kring, með eilífri blessun þinni. Sitji Guðs englar saman í hring sænginni yfir minni. (Sig. Jónsson frá Presthólum) Ingimar Pálsson. Elsku afi minn. Þegar mamma sagði mér að þú værir dáinn og farinn til Guðs, fór ég að gráta. Eg vissi að þú varst búinn að vera veikur. Ég var nýbú- in að vera í heimsókn hjá ykkur, pabba, Líf, þér og ömmu. Alltaf þegar ég var í heimsókn hjá ykkur fórstu með mig í sund á hveijum degi, og oft fórum við saman út að hjóla. Eftir að ég flutti til Svíþjóðar kom ég sjaldnar í heimsókn til ykk- ar, en ég er glöð yfir að hafa verið hjá ykkur í tvo mánuði í sumar. Þá heimsótti ég þig oft eftir að þú fórst á spítalann, afí minn. Við vorum svo góðir vinir. Ég á eftir að sakna þín sárt. Ég sendi Árnýju ömmu minni bestu kveðju og vona að Guð gefí henni styrk. Elsku Palla, langamma mín. Þú hefur líka misst svo mikið. Árni pabbi minn, Líf, Guðmar, Guðrún, Rafn og Jóhanna, ég bið Guð að geyma ykkur öll í bænum mínum á kvöldin. Ég vona að ég geti verið með ykkur á erfiðum stundum. Mamma biður fyrir bestu kveðju til ykkar allra og vonar að Guð gefi ykkur styrk til að takast á við sorg- ina. Guð geymi þig, eisku afi minn. Þín Árný Björg. Við ótímabært fráfall míns kæra vinar og æskufélaga Kristjáns Sig- urðar Rafnssonar leitar hugurinn aftur til ársins 1956, þegar undirrit- aður fluttist með fjölskyldu sinni til Vestmannaeyja frá Flatey á Skjálf- anda. Flateyingar leituðu gjarnan til Vestmannaeyja til þess að vinna þar á vetrarvertíðum bæði á sjó og landi og margir þeirra settust svo að í Eyjum um lengri eða skemmri tíma. Það var svo um systkinin frá Nýjabæ í Flatey, en um þetta leyti höfðu fímm þeirra, Sigurður, Ingi- björg, Jóhanna, Rafn og Elísabet sest að í Eyjum ásamt móður sinni Sigríði Sigtryggsdóttur sem var ekkja, en mann sinn, Kristján Rafnsson, missti hún af slysförum árið 1938, en eftir það hélt hún heimili með börnum sínum í Nýjabæ uns hún flutti til Vestmannaeyja. Einn þessara systkina, Rafn Kristjánsson, skipstjóri, bjó þá í íbúðarhúsinu Höfða ásamt eigin- konu sinni Pálínu Sigurðardóttur frá Hruna í Vestmannaeyjum og tveim- ur bömum sínum, þeim Kristjáni Sigurði, sem hér er minnst, og Hugrúnu, sem þá var tveggja ára. Þá var Sigurður bróðir Rafns einnig til heimilis í Höfða. Við Kristján Sigurður eða Kiddi eins og hann var ávallt nefndur vorum á sama aldri og urðum fljótt nánir vinir. Það spillti heldur ekki vináttunni að við áttum báðir rætur í Flatey á Skjálfanda. Ég gleymi seint brosandi andliti Kidda þegar við tókum fyrst tal saman og hann bauð þessum ný- komna Flateyingi liðsinni sitt og félagsskap. Mér fannst gott að vera í nærveru Kidda, hann kom ávallt til dyranna eins og hann var klædd- ur, glaður og reifur með sinni dill- andi og smitandi hlátur. Hann var hraustur sem unglingur og var snjall í íþróttum og hljóp hraðar en flestir okkar. Margar fjallgöngurnar áttum við saman félagarnir upp á Heima- klett, Klif eða Dalfjall. Undantekn- ingariaust var sá svarti á undan á toppinn, en sá hvíti kom móður á eftir. Kiddi var mörg sumur í sveit bæði hjá frændfólkþ sínu á Tjörnesi og í Meðallandi. Á haustin kom Kiddi svo til baka enn stæitari en fyrr, fullur af nýrri lífsreynslu og lífsgleði. Þegar hann kom úr sveit- inni árið 1958 var honum mjög í mun að ég kæmi inn því að hann þyrfti að sýna mér svolítið. Hann var þá búinn að eignast aðra syst- ur. „Þetta er hún Vigdís,“ sagði Kiddi brosandi og við horfðum að- dáunaraugum á þessa litlu systur hans sem hjalaði þarna í vöggunni. Rafn og Pálína byggðu sér svo glæsilegt hús á Brimhólabraut 25 og síðar fæddust svo yngri synirnir þrír, þeir Rafn, Páll og Sigmar, en eftir flutning þeirra á Brimhóla- brautina var ennþá styttra á milli heimila okkar og við það styrktist vinskapur okkar Kidda. Kiddi hafði mikinn áhuga á út- gerð föður síns og oft var farið að taka á móti Gjafari VE 300 og glaðst yfir góðum afla. Þá voru bryggjurnar gengnar fram og til baka á kvöldin og fylgst með afla- brögðum annarra báta. Á þessum árum var svo oft komið við í Hruna hjá ömmu hans og afa, Margréti og Sigurði, þegið mjólkurglas og meðlæti, sagðar nýjustu fréttir og rætt við gömlu hjónin um hin ólík- legustu málefni, en þau tóku þess- um ungu mönnum ávalit með ein- stakri hlýju og Ijúfmennsku. Það var því oft glatt á hjalla í Hruna í --------------------------------- 4 þessum heimsóknum og hlegið hátt. Árin liðu og strákarnir þurftu að ^ fara að vinna eitthvað. Eitt af því fyrsta sem við Kiddi og fleiri félag- ar okkar unnum við var að mála fjalirnar úr Gjafari. Við þessa iðju var oft mikilli galsi í starfsmönnun- um og stundum var ýmislegt fleira málað en fjalirnar, því rúllur og penslar lentu ekki ósjaldan á starfs- mönnunum sjálfum, svo sumir voru hvítir bæði að aftan og framan þeg- ar dagur var kominn að kveldi. Kiddi hafði yndi af músík og hafði | góða söngrödd og var oft tekið lag- ið í góðra vina hópi og til þess að hafa eitthvert undirspil ákváðum við að kaupa saman litla harmonikku og skyldi hvor hafa hana í viku í einu og gekk sú samvinna með ágætum. Síðar var gítar notaður með og sungið fullum hálsi. Kiddi var einnig góður dansari og sýndi meiri hæfíleika í þeim efnum en flestir jafnaldrar hans. Á skólaárunum í Eyjum var Kiddi | bytjaður að stunda sjóinn með föður sínum og fór fyrst til síldveiða fyrir Norður- og Austurlandi um ferm- ingu. Að loknu námi í gagnfræðaskóla hóf Kiddi flugnám og lauk atvinnu- flugmannsprófi. Hann vann nokkuð við flugið að loknu flugprófi og kenndi flug um tíma. Hann fékk atvinnutilboð frá Hollandi þar sem honum var boðið að fljúga á vegum FAO, en tók ekki tilboðinu. Ástæðan ( var sú að hann hafði hafið sambúð mjög ungur með eiginkonu sinni Árnýju Árnadóttur frá Þórshöfn og höfðu þau eignast drengina sína þijá, Rafn, Árna og Guðmar, þegar þau stóðu á tvítugu. Það var því alls ekki gerlegt að takast á hendur slíkt starf við þær aðstæður. Árný og Kiddi voru jafnaldrar og skóla- systkin, en Árný var að miklu leyti alin upp í Eyjum. Þau bjuggu fyrst í Vestmannaeyjum, en fluttu árið | 1966 til Reykjavíkur, en voru samt af og til í Eyjum þar sem Kiddi stundaði sjóinn á Gjafari með föður sínum. Rafn skipstjóri lést svo árið 1972 aðeins 48 ára að aldri og var það mikið áfall fyrir Kidda og alla fjöl- skylduna. Eftir að þau flytja alfarið til Reykjavíkur vinnur Kiddi m.a. hjá Glit hf., OM Ásgeirssyni hf. og Sundi hf. við ýmis verslunarstörf og um tíma ók hann sendiferðabíl hjá Nýju sendibílastöðinni. Fjölskyldan flytur svo í Garðabæ þar sem þau höfðu byggt sér raðhús og sett er á fót Heildverslunin Gjaf- ar árið 1983 sem þau reka í nokkur ár. Kiddi veiktist af liðagigt á meðan þau bjuggu í Garðabænum og þrátt fyrir það að hann bæri sig ávallt vel fór heilsu hans hrakandi með hveiju árinu. Þau flytja aftur til Reykjavíkur um 1987 og eftir það getur Kiddi lítið sem ekkert unnið. Ég er ekki í neinum vafa um það að þessi veikindi hafa mjög reynt á þennan þróttmikla mann sem hann var og eiginkonuna sem studdi hann svo dyggilega alla tíð, en það er jafnframt aðdáunarvert hvað þau héldu glaðværð sinni og léttleika. Kiddi stundaði ýmiss konar söfn- un sér til hugarhægðar í veikindum sínum og mikið yndi hafði hann af nærveru barnabarnanna sinna þriggja. Hann var alla tíð mjög greiðvikinn og vildi allra vanda leysa og er mér kunnugt um það að þrátt fyrir fötlum sína síðustu árin reyndi hann að aðstoða frændfólk og vini af sama krafti og áhuga sem fyrr. Nú er komið að kveðjustund, en minningin um góðan og tápmikinn dreng mun lifa í huga ástvinanna og allra þeirra sem þótti vænt um hann. Við Sigrún vottum Árnýju og fjöl- skyldu, móður hans og systkinum, svo og öðrum ástvinum hans okkar dýpstu samúð. Ég kveð góðan vin með söknuði og þakklátum huga fyrir órofa vin- áttu. Guð blessi minningu hans. Gísli Jónatansson. • Fleirí minningargreinar um Kristján Sigurð Rafnsson bíða birtingar ogmunu birtast í blað- inu næstu daga.

x

Morgunblaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.