Morgunblaðið - 28.02.1997, Qupperneq 37

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
FÖSTUDAGUR 28. FEBRÚAR 1997 37
+ Albert Sölvi
Karlsson var
fæddur á Akureyri
hinn 28. maí 1953.
Hann lést á heimili
sínu 17. febrúar síð-
astliðinn. Foreldrar
hans voru Kristín
Albertsdóttir, f. 5.
ágúst 1930 á Akur-
eyri, og Karl Hólm
Helgason, f. 7. mars
1930 á Sauðárkróki.
Kristín og Karl
bjuggu saman á
Akureyri í þrjú ár,
en slitu síðan sam-
vistum. Kristín og
Albert Sölvi bjuggu hjá foreldr-
um hennar í Eiðsvallagötu 28 á
Akureyri, þar sem Kristín var
einstæð útivinnandi móðir og
má því segja að foreldrar Krist-
ínar hafi alið Albert Sölva upp.
Foreldrar hennar voru þau Al-
bert Guðmundur Sölvason, f.
11.7. 1903 á Páfastöðum í
Skagafirði, og Karólína Guð-
mann, f. 20.10. 1902 á Sauðár-
króki.
Karl Hólm Helgason faðir
Alberts giftist síðar Selmu Guð-
mundsdóttir og búa þau í Stelks-
hólum 6 í Reykjavík. Albert
Sölvi átti fimm hálfsystkini,
Hilmar Þór, f. 10.4. 1951, maki
Pramuan Choaphonkrang;
Guðný Jóhanna, f 10.4. 1956,
maki Eyjólfur Ólafsson, f. 24.6.
Kæri bróðir, nú ert þú lagður af
stað í ferðina löngu. Við hálfsystkini
þín viljum kveðja þig hinstu kveðju.
Þó að við höfum ekki oft hist, þú
fyrir norðan og við fyrir sunnan, þá
fylgdumst við alltaf vel með þér,
þótt úr fjarlægð væri. Við vorum
ákaflega stolt af þér sem góðum
dreng, miklu prúðmenni og í alla
staði vel gerðum. Við vottum móður
þinni Kristínu okkar dýpstu samúð
og biðjum algóðan Guð að veita
henni styrk á þessari erfíðu stund.
Hilmar, Guðný, Pálmi,
Gígja og Gylfi.
Albert Söivi Karlsson er látinn.
Fregnin um andlát hans kom flestum
á óvart. Albert vann fulla vinnu við
kennslu í VMA og þar að auki við
fjarkennslu. Vinna hans krafðist
mikillar yfirsetu og nákvæmni, það
var ekki vani Alberts að senda frá
sér illa unnin verkefni. Það er óhætt
að fullyrða að hann átti sér fáa líka
hvað það snerti, og bar hann ætíð
hag nemanda sinna fyrir brjósti.
1953; Pálmi, f. 24.5.
1959, maki Helga
Jóhanna Hrafnkels-
dóttir, f. 16.3. 1960;
Gígja, f. 21.8. 1961,
maki Anton Sig-
urðsson, f. 17.12.
1955; og Gylfi, f. 4.2.
1966, ógiftur.
Albert Sölvi lauk
námi frá Mennta-
skólanum á Akur-
eyri 1975. Fór hann
síðan í Háskóla ís-
lands 1976 og nam
þar eitt misseri en
varð að hætta þar
námi vegna veik-
inda. Albert hélt síðan til Banda-
rikjanna haustið 1977 og fór í
háskóla Siu-C Carbondale í III.
Lauk hann þar námi með B.A.
í ensku og mastersgráðu í sögu.
Þá sneri hann heim til íslands
vorið 1983.
Albert kenndi í Menntaskól-
anum á Akureyri um tíma. En
1984 hóf hann að kenna hjá
VMA og kenndi þar allt fram á
síðasta dag. Á sumrin vann Al-
bert sem næturvörður á Hótel
Eddu á Akureyri í 22 ár. Síð-
ustu árin fór hann að skrifa og
hafa verið gefnar út eftir hann
nokkrar bækur erlendis.
Útför Alberts Sölva verður
gerð frá Akureyrarkirkju í dag
og hefst athöfnin klukkan
13.30.
og var síðar tilbúinn til að ræða efn-
ið á ný,
Ég átti því láni að fagha að eign-
ast Albert Sölva að vini. Slíkri vin-
áttu kynnist maður ekki nema einu
sinni á ævinni. Við áttum margar
góðar stundir saman sem ég minnist
með gleði, en söknuður minn er
mikill. Það að sjá á eftir honum svo
ungum að árum, aðeins 43 ára göml-
um, yfir móðuna miklu.
Elsku Krístín, við vitum að sorg
þín og þinna nánustu er mikii, við
viljum senda ykkur öllum okkar inni-
legustu samúðarkveðjur með von um
að minningar um góðan dreng verði
ykkur til huggunar. Guð blessi ykk-
ur öll.
Björn Kristjánsson
og fjölskylda.
Kveðja frá Verkmennta-
skólanum á Akureyri
Aibert var vinsæll kennari og dáður
af flestum sem hann kenndi, hann
gat verið strangur þegar á þurfti
að halda en réttsýnn að eðlisfari og
fengu þeir sem það áttu skilið að
njóta þess. Þrátt fyrir að Albert
Sölvi skilaði þessari miklu vinnu frá
sér var hann sjúkur maður og barð-
ist við sykursýki sem var honum fjöt-
ur um fót. Auk þess sem hann hafði
fengið hjartaáfall og misst sjón á
öðru auga. Aldrei heyrði nokkur
maður Albert Sölva kvarta hvað sem
á gekk og var hann oftast brosandi.
Ég dáðist að hugrekki hans og
sálarstyrk yfir öllu þessu mótlæti
sem hann barðist við og mættu flest-
ir sem heilir eru heilsu taka hann
sér til fyrirmyndar. Albert var trúar-
innar maður og sótti hann styrk sinn
í bænina sem aldrei brást honum.
Albert Sölvi var mjög vel lesinn
maður, hvar sem borið var niður kom
enginn að tómum kofa hjá honum
því hann kunni skil á flestu. Ef hann
vissi ekki það sem um var rætt, þá
gat maður átt von á því að hann
rifjaði upp efnið einhveija nóttina
„Öllu er afmörkuð stund og sér-
hver hlutur undir himninum hefur
sinn tíma. Að fæðast hefur sinn tíma
og að deyja hefur sinn tíma.“ Óve-
fengjanlegur sannleikur sagður með
nokkrum orðum. Við fæðumst, lifum
og deyjum, þetta er hijómkviða lífs-
ins, síðasti þátturinn vill gleymast,
en þegar hann er leikinn, stundum
alveg fyrirvaralaust, stöndum við
ráðþrota, smæð okkar er mikil og
vanmáttur alger.
Seint að kvöldi sunnudagsins 16.
febrúar kenndi vinur okkar og
starfsbróðir sér þreytu. Dagurinn
hafði verið annasamur, hvíldin hafði
eins og svo oft þokað fyrir eljusem-
inni. Hann tók á sig náðir, en fyrst
kraup hann við rúmið sitt og fór
með bænirnar sínar eins og hans var
vani. Þannig fannst hann morguninn
eftir. Guð, sem hann hafði lotið
höfði, hafði afmarkað honum stund,
í innra friði hafði hann gengið á
fund skapara síns.
Albert Sölvi Karlsson var fæddur
28. maí 1953 og var því ekki fullra
44 ára þegar hann lést, sonur Karls
Hólm Helgasonar og Kristínar Al-
bertsdóttur, tannsmiðs. Hann ólst
upp með móður sinni á heimili afa
síns og ömmu, Alberts Sölvasonar
og Karólínu Gísladóttur. Hann var
þeim gleðigjafi, líf og yndi og bar
líka nafn afa síns og langafa. Afi
hans og amma voru bæði Skagfirð-
ingar og þar áttu þau stóran frænd-
garð.
Ég man hann fyrst lítinn og bros-
mildan strákling að leik með öðrum
börnum á Eyrinni. Síðar var hann
nemandi minn í Gagnfræðaskóla
Akureyrar, glaður og ljúfur í lund.
Þaðan lá leið hans í Menntaskólann
á Akureyri og síðan til háskólanáms
í mannkynssögu og ensku, síðustu
árin í Bandaríkjunum, en þar lauk
hann BA prófi í ensku og magisters-
prófi í sögu. Þegar hann kom heim
gerðist hann kennari við Verk-
ALBERT SÖLVI
KARLSSON
SVERRIR
HARALDSSON
+ Sverrir Haraldsson fæddist
í Hofteigi í Jökuldal 27.
mars 1922. Hann lést 26. janúar
síðastliðinn og fór útför hans
fram frá Bakkagerðiskirkju 1.
febrúar.
Séra Sverrir Haraldsson vígðist
sem sóknarprestur til Borgarfjarðar
eystra vorið 1963. Hafði þá dvalist
syðra, allt frá námslokum, einkum
við kennslu og ritstörf, en eindregin
hvatning biskups, herra Sigurbjarn-
ar Einarssonar, leiddi til þess að
hann steig þetta skref. Hann mun
á sínum tíma hafa hugleitt að feta
í fótspor föður síns, séra Haraldar
Þórarinssonar, og gerast prestur á
æskuslóðum í Mjóafirði en sá mögu-
leiki var frá honum tekinn er það
kall var af lagt.
Haustið 1963 stofnaði hann ungl-
ingaskóla á Borgarfirði en slíkt nám
hafði þá ekki verið boðið þar frá
því Þorsteinn M. Jónsson starfrækti
unglingaskóla 1909—’19. Þetta
framtak skipti mig, sem var í fyrsta
nemendahópnum, miklu máli. Ég
gat haldið áfram námi, strax að
loknu barnaprófi, án þess að þurfa
svo ungur að fara í fjarlægan heima-
vistarskóla. Þetta var minn síðasti
vetur á Borgarfirði. Þetta var líka
tími fermingarundirbúningsins og
við sex sem fermdust vorið 1964,
vorum fyrsti hópurinn sem sr. Sverr-
ir fékk eðlilegt svigrúm til að búa
undir fermingu.
Aðrir hafa ritað um lífshlaup og
hæfileika sr. Sverris en með þessum
fáu línum vil ég minnast fermingar-
föður míns fyrst og fremst sem
kennara á mikilvægu mótunar-
skeiði. Samskipti okkar urðu líka
fremur stijál síðari árin þó við þjón-
uðum samtímis ekki ýkja fjarlægum
prestaköllum um 16 ára skeið. Sr.
Sverrir var ekki oft á ferðinni í
nágrannabyggðum og hvorugur
okkar raunar duglegur að heim-
sækja fólk eða hafa frumkvæði að
samskiptum. Allt um það er minn-
ingin um hin daglegu kynni veturinn
1963—’64 skýr og dýrmæt. Sr.
Sverrir var tvímælalaust í hópi bestu
kennara sem ég hef notið um dag-
ana en hann kenndi þennan vetur
allar námsgreinar nema stærðfræði
og eðlisfræði.
Sérstaklega er mér minnisstæð
góð tungumálakennsla hans en þar
naut hann sín vel og meðferð hans
á íslensku máli í ræðu og riti var
ætíð til fyrirmyndar og ræður hans
vandaðar og áheyrilegar. Þess má
minnast að sr. Haraldur, faðir hans,
var mikill málamaður og hámennt-
aður i forntungunum.
Unglingaskólinn var þá til húsa
í eystri íbúðinni í Vinaminni sem
nýi presturinn hafði fengið til bú-
setu þennan vetur. Vinaminni er nú
horfið en vel fór um þennan litla
hóp nemenda í stofunni. Samskiþti
kennara og nemenda voru sérstak-
lega góð og auðvelt virtist að halda
uppi góðri reglu og áhuga nemenda
sem líklega hafa flestir litið á nám-
ið sem þakkarvert tækifæri en ekki
misáhugaverða skyldu.
Hversu fljótt sr. Sverrir varð einn
af Borgfirðingum og hve traustum
böndum hann tengdist þessu byggð-
arlagi er eftirtektarvert og sveitung-
um hans þakkarefni. Þeim mun sár-
ar er hans saknað nú er hann hefur
kvatt okkur og kærar slóðir. Eftirlif-
andi eiginkonu, Sigríði Eyjólfsdótt-
ur, og öðrum syrgjendum bið ég
Guðs blessunar.
Vigfús Ingvar Ingvarsson.
menntaskólann á Akureyri, sem var
stofnaður árið 1984 og þar var
starfsvettvangur hans æ síðan.
Kennslugreinar hans voru saga,
enska og félagsfræði. í kennslunni
naut mikil þekking hans og góð frá-
sagnarlist sín vel. Hann hreif nem-
endur með sér, en hann var þeim
ekki bara kennari, hann var líka og
ekki síður hjálpfús vinur, sem hvers
manns vanda vildi leysa.
Albert Sölvi var stór maður, rúm-
ir tveir metrar á hæð og mikill að
vallarsýn. í bijósti þessa stóra
manns bærðist göfugt hjarta, vamm-
laust og vinalegt. Það rúmaði í senn
gleði, gáska og gaman sem og fóm-
fýsi og djúpan mannskilning. Hagur
annarra var honum hugðarefni,
gæti hann hjálpað, sparaði hann
ekki fyrirhöfn.
Albert Sölvi bjó frá ungum aldri
við skerta heilsu, duldi það sam-
ferðafólki sínu um of og ætlaði sér
ekki ætíð af sem skyldi. Mér finnst
eftir á, að þetta hafi verið stærsti
gallinn í fari hans, að ósérhiífnin og
viljinn til að hjálpa hafi borið heilsu
hans ofurliði.
Hann bjó alla tíð með móður sinni,
var henni bæði stoð og stytta, góður
sonur og ljúfur vinur. Missir hennar
er mikill og verður ekki sagður með
orðum.
Nú er hlátur hans hljóðnaður og
hann segir okkur ekki fleiri
skemmtisögur á kennarastofunni,
eftir stendur ófyllt skarð, minningin
ein er eftir.
Við sendum Kristínu móður hans
og öðrum ættingjum okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur og biðjum góð-
an Guð að milda sorg þeirra.
Við kveðjum Albert Sölva Karls-
son, góðan félaga og vin.
Bernharð Haraldsson
skólameistari.
Orð þykja heldur fátækleg þegar
maður stendur frammi fyrir því að
ausa einhvern lofi. En Albert Sölva
Karlsson, kennara okkar, er kannski
óþarft að ausa einhveiju lofi því fáa
veit ég um sem ekki báru hlýhug
til hans, enda átti hann engan sinn
líka. Sem kennari var hann óviðjafn-
anlegur á þann hátt að í stað þess
að láta nemendur skrifa upp eftir
sér af töflunni og þusa andlaust yfir
fólki sem á móti sýndi þumbarlegt
viðhorf, þá rabbaði hann um efnið
og hluti tengda því. Skapaðist því
oft mögnuð stemmning í tímum og
ósjaldan snerist umræðan upp í hel-
ber rifrildi útaf málum sem þóttu
viðkvæm. Alltaf stóð hann bjargfast-
ur á skoðunum sínum og óhætt er
að segja að Albert Sölvi hafi algjör-
lega vitað hvað hann viidi. í kjölfar
þessarar kennsluaðferðar má segja
að nemendur hafi bundist Alberti
ákveðnum vináttuböndum og oftar
en ekki mátti heyra á göngum skól-
ans „sæll fóstri“ þegar þessi tröll-
vaxni maður rakst á einhvern sem
setið hafði áfanga hjá honum. Það
var alveg óviðjafnanlegt að ræða við
Albert því hann hafði sína skoðun á
öllum atburðum sögunnar og í stað
þess að fela hana þá lét hann hana
berlega í ljós og ef maður var svo
frakkur að vera á öndverðum meiði
við þá skoðun þá fékk maður undan-
tekningalaust að heyra það af hveiju
hans skoðun var eins og hún var og
oft kom það fyrir að eftir að hann
var búinn að láta móðan mása um
stund var maður ósjálfrátt farinn
að snúast á sveif með honum.
Það kom sem mikið áfall fyrir
okkur, nemendur hans í Verk-
menntaskólanum, þegar skólameist-
ari Bernharð Haraldsson færði okk-
ur þau válegu tíðindi á sal, að aðfara-
nótt 17. febrúar hefði þessi fágæti
maður andast á heimili sínu. Kæra
Kristín, við nemendur í Verkmennta-
skólanum á Akreyri viljum vott þér
okkar dýpstu samúð, fráfall hans
Alberts Sölva skilur eftir sig skarð
í hjörtum allra, sem hann þekktu,
sem seint verður að fullu fyllt.
F.h. nemenda Verkmenntaskólans
á Akureyri,
Guðmundur Egill Erlendsson.
Ljúfur drengur er horfinn á braut
langt um aldur fram. Ég kynntist
Alberti sumarið 1974 er við störfuð-
um bæði á Hótel Eddu á Akureyri.
Fljótlega gerði ég mér grein fyrir
hvern mann hann hafði að geyma,
tryggð og mannkærleikur voru hans
aðalsmerki. Ég held að honum hafi
oft fundist rassaköstin í okkur stelp-
unum í móttökunni ansi ærin, alla-
vega gaf hann okkur stundum til
kynna með því einu að hrista haus-
inn, að þetta og hitt væri nú ekki
alveg viðeigandi. Þetta lýsti betur
en margt annað að hag okkar vildi
hann sem mestan og bestan. Það
var einkar heppilegt fyrir vinsælan
áningarstað, sem okkar vinnustaður
var í þá daga, að hafa stóran og
stæðilegan mann á næturvöktun-
um, mann sem ávann sér traust
gesta og gangandi. Mörgum, jafnt
starfsfólki sem gestum, eru eflaust
minnisstæðar iifandi frásagnir hans
af mönnum og málefnum svo og
lýsingar á aðaláhugaefninu, „byss-
um.“
Sökum heilsubrests varð Albert
að láta af störfum sem næturvörður
fyrir nokkrum árum. Vinnufélögun-
um þótti „Eddan" ekki söm og áður
og gestir spurðu oft og einatt eftir
honum. í desember sl. töluðum við
saman í síma. Hann var þá fullur
bjartsýni á framtíðina og tjáði mér,
að heilsan væri öll að koma til. Það
andaði svo sannarlega ferskleika frá
honum. Enn einu sinni varð ég þiggj-
andinn í okkar samskiptum, hann
hafði laðað fram hjá mér bros og
vellíðan með vissunni um að hann
hefði það skár en áður.
Nú hafa skipast veður í lofti. Al-
bert er allur og við sem eftir sitjum
erum vini fátækari. Orðin „Sæl vin-
an! Hvemig hefurðu það?“ fá aldrei
nákvæmlega sömu merkingu og
áður, en eftir situr minningin og við
hana ornum við okkur.
Far í friði félagi! Hafðu bestu
þökk fyrir samfylgdina. Guð geymi
þig-
Kæra Kristín! Nístandi sársauki
fyllir hug og hjarta. Megi minningin
um hvað þið voruð hvort öðru bera
smyrsl á sárin. Guð leiði þig og
huggi.
Rósa.
MAGNUS ORNOLFUR
JÓHANNSSON
+ Magnús Örnólf-
ur Jóhannsson
var fæddur á
Isafirði 28. septem-
ber 1916. Hann lést
27. janúar síðastlið-
inn á Sjúkrahúsi
Isafjarðar og fór
útför hans fram frá
Isafjarðarkirkju 31.
janúar.
Elsku afi, mikið er
sárt að kveðja þig, þú
sem varst okkur öllum
svo kær. Það er ekki
hægt að lýsa því í fáum orðum
hversu yndislegur maður þú varst.
Þú kunnir svo sannarlega að njóta
lífsins, alltaf svo jákvæður og glað-
ur. Þú varst svo gef-
andi og góður og þá
sérstaklega við þá sem
minna mega sín. Kæri
afi, það er margt sem
ég lærði af þér í lífinu
og mun ég varðveita
það með mér. Minning
þín og þær góðu stund-
ir sem við áttum sam-
an munu aldrei gleym-
ast.
Elsku afi, ég bið
góðan guð að varð-
veita þig ög gefa henni
ömmu minni mikinn
styrk í sorg sinni við
að missa þig. Ég veit að sál þín
mun lifa áfram meðal okkar.
Þín,
Linda Margrét.