Morgunblaðið - 30.09.1998, Side 38

H58 MIÐVIKUDAGUR 30. SEPTEMBER 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
+
Bróðir okkar,
GUNNARJÓNSSON,
sem andaðist 2. september
í White Plains N.Y.,
verður jarðsunginn frá Fossvogskapellu á
morgun, fimmtudaginn 1. október kl. 15.00.
Systkini.
+
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
ÞÓRDÍS BENEDIKTSDÓTTIR
frá Smáhömrum,
lést á St. Franciskusspítalanum í Stykkishólmi
sunnudaginn 27. september sl.
Jarðarförin auglýst síðar.
Björn H. Karlsson, Matthildur Guðbrandsdóttir,
Elínborg Karlsdóttir, Helgi Eiríksson,
börn og barnabörn.
+
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
KRISTÍN JÓHANNA GUÐMUNDSDÓTTIR
fyrrverandi húsvörður,
Hallveigarstöðum,
Hátúni 4,
Reykjavík,
lést á Landspítalanum sunnudaginn 27. sept-
ember síðastliðinn.
Útförin fer fram frá Fossvogskirkju föstudaginn 9. október kl. 13.30.
Þóra Björgvinsdóttir, Jón J. Haraldsson,
Guðrún Guðmundsdóttir, Óskar Þ. Sigurðsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Elskuleg móðir okkar og tengdamóðir,
HULDA DÓRA FRIÐJÓNSDÓTTIR,
frabakka 2,
Reykjavík,
lést á heimili sínu sunnudaginn 27. september.
Útförin fer fram frá Fossvogskirkju mánudaginn 5. október kl. 13.30.
Halla Hauksdóttir, Þorgeir Benediktsson,
Hrafn Hauksson,
Heiða Hauksdóttir, Hafþór Þorvaldsson,
Harpa Hauksdóttir, Ingvar Ingvarsson,
Friðjón Unnar Halldórsson.
+
Ástkær bróðir okkar,
HREINN JÓHANNESSON
frá Súgandafirði,
andaðist á Landspítalanum miðvikudaginn
23. september. Jarðarförin fer fram frá
Áskirkju fimmtudaginn 1. október kl. 13.30.
Hansína Jóhannesdóttir,
Herdís Guðrún Jóhannesdóttir
og fjölskyldur þeirra.
+
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
vinarhug við andlát og útför móður minnar,
SIGURLAUGAR (SILLU) SVEINSDÓTTUR
frá Steinaflötum,
Siglufirði.
Rannveig Pálsdóttir
og fjölskylda.
Lokað
Verslunin verður lokuð í dag, miðvikudaginn 30. september,
vegna jarðarfarar ÓLAFÍU JÓHANNSDÓTTUR.
Verslunin Álfhóll.
OLAFIA
JÓHANNSDÓTTIR
+ Ólafía Jóhanns-
dóttir fæddist 1.
maí 1915 í Reykja-
vík. Hún lést 20.
september síðast-
liðinn. Ólafia var
dóttir hjónanna
Ólafíu Hólm Ólafs-
dóttur, f. 29.3. 1888,
d. 3.3. 1915, og
Jóhanns Torfa
Steinssonar, yfirvél-
stjóra, f. 7.6. 1887, d.
11.11. 1966. Seinni
kona Jóhanns var
Ester Judit Löfsted.
Börn þeirra eru:
Örn, Steinar, Aage, Helgi, Harry
og Haukur, auk þess áttu þau
dóttur, Inger, sem lést 12 ára
gömul.
Ólafía giftist Hafsteini Guð-
mundssyni, prentsmiðjustjóra
og bókaútgefanda. Þau eign-
uðust eina dóttur, Dröfn, f. 27.6.
1941. Þau slitu samvistir. Seinni
maður Ólafíu er Karl Einarsson
verslunareigandi. Þau giftu sig
11.12. 1946. Sonur þeirra er
Krisfján Jón Karlsson, verktaki.
Kona hans er Petra Jónsdóttir
klæðskerameistari. Dóttir
þeirra: Ásta
Margrét, nemandi
við Colombia Uni-
versity í Bandaríkj-
unum. Dóttir Ólafíu
og Hafsteins: Dröfn
H. Farestveit, hús-
sljórnarkennari,
gift Arthur K.
Farestveit fram-
kvæmdasljóra. Þau
eiga þrjú börn: 1)
Ólöf Ásta Farest-
veit, uppeldis- og af-
brotafræðingur,
dagskrárstjóri á
Stuðlum, gift Þráni
Farestveit, afbrotafræðingi,
verslunarsljóra hjá Einari
Farestveit & co. hf. Börn þeirra
eru Bjarni og Dröfn. 2) Einar
Farestveit, lögfræðingur, LL.M
, starfsmaður lögfræðisviðs
Alþingis, kvæntur Elfu Guðna-
dóttur, sjúkraliða á Landakoti.
Sonur þeirra er Arthur Knut. 3)
Anna Sif Farestveit, nemandi
við Grundtvigs Höjskole í Fred-
riksborg.
títför Ólafíu fer fram frá
Kópavogskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
Það haustar í landinu okkar.
Trén taka á sig hina fegurstu liti.
Laufin skrjáfa andartak í vindinum
svo hníga þau til jarðar. Lífshlaupi
er lokið. Annað haust komið áður
en við vitum af. Fegurð mannsins
breytist frá flosmjúkri barnskinn til
óteljandi litbrigða í sál þroskaðs
einstaklings. Mín ástkæra
tengdamóðir fékk fegurðina í
vöggugjöf og hún kvaddi þennan
heim með litbrigðum haustsins, svo
óvænt eins og vindurinn, sem af-
klæðir hin fegurstu tré í einni sjón-
hending.
Fyrir rúmlega áttatíu árum
hvíldi ung, sterkbyggð vestfirsk
kona, Olafía Guðbjörg Olafsdóttir, í
hvítu líni í lítilli stofu í Reykjavík.
Ljósmóðirin var á leiðinni. Hríðirn-
ar hafnar en ástvinurinn hennar og
eiginmaður, Jóhann Steinsson, rétt
kominn á ytri höfnina á flutninga-
skipinu sínu. Beið eftir að komast
inn.
Bros ungu konunnar í rúminu,
kvíði unga mannsins, sem ekki
komst í land, sagði allt um ást þess-
ara ungu hjóna, vonir þeiira og til-
hlökkun eftir ófædda baminu. Lítið
heimili beið, björt framtíð og barn-
ið, lítil stúlka með tindrandi dökk
augu og brosandi munn, leit dags-
ins ljós. Sveipaðu hana teppinu frá
pabba hennar, segir unga konan og
brosir við systur sinni. Það er gleði
og eftirvænting bundin feginleik í
loftinu. Daginn eftir er unga móðir-
in veik. Á þriðja degi hvíslar hún
fársjúk til systur sinnar: Elsku
Ki’istín mín, taktu litlu stúlkuna
mína að þér og kysstu hann Jóhann
minn frá mér. Svo lokaði hún aug-
unum. Unga móðirin var látin.
Sjómaðurinn ungi stendur í litla
herberginu, lítur nýfædda dóttur
sína og konu. Kerti loga á borði, lítil
stúlka grætur. Það er undarlega
hljótt og þá skynjar hann allt í einu
að nú er hann einn, einn með litla
nýfædda telpu og að konan hans er
honum horfin.
Við drifhvíta kistu er lítil stúlka
Sérfræðingar
í blómaskreytinguni
við öll tækifæri
I blómaverkstæði I
I JSlNNA 1
Skólavörðustíg 12,
á horni Bergstaðastrætis,
sími 551 909(1
skírð Ólafía í höfuð móður sinnar.
Steinn er reistur við gröf og ungur
sterklegur maðurinn leggur lítið
barnið í fang móðursystur sinnar,
kveður og heldur til hafs.
Tengdamóðir mín var fædd.
Fædd inn í sorgina, móðurlaus.
En faðir hennar kemur í
heimsókn við hverja heimkomu,
færir henni fallega hluti frá útlönd-
um og leikur við hana. Ástríkir fóst-
urforeldrar og sonur þeirra annast
hana af hlýhug. En í hjartanu sínu
spyr lítil stúlka aftur og aftur. Góði
Guð, af hverju tókstu hana mömmu
frá mér? Af hverju? Og þegar hún
fer að fara sjálf um stendur hún
oftsinnis við stóra steininn í garðin-
um og hvíslar ofan í moldina.
Mamma mín, mamma mín, af
hverju fórstu frá mér?
Og árin líða. Hún gengur í barna-
skóla, sækir Landakotsskóla og
lærir upp á dönsku, sest í Verslun-
arskólann en þá bregður við bliki í
augum ungs manns og svo aftur og
aftur og svo kankvíst bros og svo er
allt í einu kominn við hlið hennar
ungur maður með stór tindrandi
augu og fallegar hendur og hún
finnur til hlýrra strauma, sem hún
hefur ekki þekkt til áður. Og ungi
maðurinn talar við hana um alla
sem hafa það svo bágt, um alla sem
eru svo fátækir og um alla þá sem
eru svo einmana. Þetta er Haf-
steinn Guðmundsson, fæddur i
Vestmannaeyjum, skilinn ungur frá
móður, fóstraður uppi á landi hjá
vandalausum. Lærlingur í prenti.
Saman byggðu þau sér drauma um
nýja veröld, betri veröld og list-
fengar hendur þeirra lögðu saman í
litlu herbergi sem var þeim heimili.
Hún perlubróderaði fýrir versl-
anir, saumaði og hannaði lampa-
skerma svo glæsilega að undrun
sætti. Hann teiknaði munstur og
myndir sem voru felldar inn í þá.
Svo sýndi hann henni bækur sem
hann vildi gera betri en nokkur
annar.
Þá fæddist þeim dóttir, lítil
stúlka með stór dökk augu og bjart
bros, og ungmóðirin fann frið og ró
heimilislífsins leita á, öryggi sem
hana þyrsti eftir.
En veröldin brann, stríðstól æddu
yfir jörðina. Tími verkanna virtist
stuttur, bönd brustu og konan unga
stóð allt í einu uppi ein með dóttur
' Blómabúð in ^
öarðsKom
. v/ Fossvogski^IcjugQiA :
V. Símii 554 0500 y
sína í lítilli kjallaraíbúð. Minningar
æskunnar tóku aftur á sig myndir.
Hvers vegna var hún aftur ein og yf-
irgefín? Hvers vegna fylgdi þetta
henni? Hvers vegna gerði Guð henni
þetta? Hún hafði engin svör. Hún
lokaði bara skúffunum sínum, sem
hún hafði svo oft lokað áðui’ þegar
hún hafði verið lítil stúlka. Ytti þján-
ingunum til hliðar.
Svo saumaði hún og saumaði
langt fram á nætur og mæðgurnar
björguðu sér og árin liðu. Kyrrð féll
yfir veröldina aftur og þá allt í einu
stóð hár, myndarlegur maður í
kjallaratröppunum hennar og
spurði hvort mætti ekki bjóða
henni í bílferð?
Og Dröfn litlu líka, sagði konan
og horfði feimin ofan í gráan stein-
inn. Og bílferðirnar urðu fleiri og
það kom aftur bros á varir ungu
konunnar og hún sá að það var að
koma vor.
Lítil dóttirin horfði með aðdáun á
þennan fallega mann, hlakkaði til
bílferðanna og svo allt í einu var
hann orðinn pabbinn hennar.
Karl Einarsson, vaxinn upp í
Hafnarflrði af Baldvinssonarfólk-
inu. Fólkinu sem barðist fyrir reisn
alþýðunnar í landinu.
Tveir einstaklingar, með djúpar
rætur frá Vestfjörðum, tókust í
hendur og lögðu út á veginn. í
fimmtíu ár upp brekkuna, ofan hall-
ann og upp aftur af ótrúlegri þraut-
seigju. Svo eignuðust þau drenginn
Kristján Jón, klett við hlið foreldra
sinna, og síðar einstaka tengdadótt-
ur og barnabarnið Ástu Möggu.
Að þjóna öðrum. Gera gestum
gott í mat og gjöfum og umgengni
stóð hjartanu næst. Einskis vænti
hún sjálf.
En mikil birta hófst í lífi hjón-
anna þegar þau keyptu sér máln-
ingarvöruverslunina ÁJfhól í Kópa-
vogi. Þá fann hún sig í starfi og
samskiptum við fólkið og verslunin
varð í mörg ár eins konar himin-
festing Kópavogs. Þangað mættu
menn til skrafs og ráðagerða. I
mörg ár, hvern sunnudagsmorgun,
kom aldraður faðir hennar, Jóhann,
í heimsókn til hennar. Þáði kaffi og
pönnukökur. Ástríkið skein á milli
þeirra. Gleði og bros tindraði í
dökkum augum hennar. Svo komu
barnabörnin eitt af öðru og veittu
ömmu sinni ljúfar stundir.
Tengdamóðir mín, gullfalleg
stúlka, með sterkar rætur úr
harðbýlli sveit Dýrafjarðar, er
gengin. Traust og heiðarleg kona,
sem gaf öðrum af sér en ætlaðist til
einskis sjálf. Aðdáunarvert hefur
verið að sjá hvað stóri fallegi mað-
urinn hennar hefur gefið henni
mikið þegar heilsan dvínaði.
Ekkert er of gott fyrir hana Lóu
mína, sagði hann alltaf.
Og nú er komið að leiðarlokum að
sinni. Nú kveð ég þessa indælu konu
og þakka henni fyrir elskuleg
viðkynni og sérstaklega fyrir dóttur-
ina sem hún gaf mér hlutdeild í.
Með fátæklegum orðum reyni ég að
skilja hvers vegna hún veitti aldrei
öðrum það traust að skoða ofan í
litlu skúffumar hennar. En senni-
lega hafði bara h'til móðurlaus stúlka
fyrir löngu lokað þeim fyrir sjálfri
sér. Aðeins vindurinn og dúkkurnar
hennar fengu að heyra það sem
leyndist dýpst í brjósti hennar.
Elsku tengdamóðir. Eg og börnin
mín, Ólöf Asta, Einar og Anna Sif,
eigum þér margt að þakka.
Hvfl þú í Guðs friði.
Arthur Knut Farestveit.
Systir mín Ólafía gekk meðal
vina og ættingja undir nafninu Lóa,
nafni vorboðans sem allir fagna
með hækkandi sól. Þegar Lóa kom
inn í okkar veraldlega heim mættu
henni hörð örlög, móðirin sem hafði
alið hana var mikið veik og lést
tveimur dögum eftir fæðingu henn-
ar. Faðirinn var sjómaður og hafði
langar fjarvistir og því lá beint við
að Lóa færi í fóstur til góðs fólks.
Svo varð og fór hún til móðursystur
sinnar. Lóa fékk nafn móður sinn-
ar, Ólafía, er hún var skírð. Ellefu
árum síðar leit sá er þetta ritar ljós
þessa heims og með vaxandi þroska
varð honum ljóst að eitt systkini
var ekki á heimilinu og að við systk-