Morgunblaðið - 30.09.1998, Blaðsíða 39

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
MIÐVIKUDAGUR 30. SEPTEMBER 1998 39
GUÐRÍÐUR
GUÐJÓNSDÓTTIR
inin áttum aukasystur sem var hjá
fósturforeldrum. Lóa var nær full-
tíða mær en ég var lítill snáði á
Bragagötunni. Eg heyrði föður
minn segja frá því að Lóa væri
komin í sumarvinnu við afgreiðslu-
störf í mjólkur- og brauðbúð, eins
og þær verslanir gerðust þá, og
verslunin væri ekki fjam húsa-
hverfi okkar. Ostjórnleg löngun
greip fimm ára hnokka til að sjá
þessa framandi systur. Könnunar-
leiðangur hófst og fyrr en varði
stóð ég við búðargluggann og
horfði á afgreiðslustúlkuna, þetta
var systir mín. Hún varð vör við
gluggagæginn, kom út og við áttum
stutta stund saman. I mínum aug-
um var þetta helgistund. Þótt ég
muni ekkert hvað var rætt þá
geymi ég mynd af hláturmildri
aðlaðandi stúlku og á þeirri stundu
hnýttust systkinabönd sem alltaf
voi-u mjög sterk. Mér eru ákaflega
minnisstæð jól þar sem Lóa var
með okkur á aðfangadag. Hún kom
með gjöf til mín og tvíburabróður
míns, það var glæsilegt mekanó. A
þeim tíma var slíkt leikfang feikna
gersemi, enda tók það hug okkar
allan. Er stundir liðu fram, við
bræður hennar kvongaðir, urðu
samskiptin meiri og áttum við
margar ánægjulegar samveru-
stundir með Lóu og Kalla í fyrstu í
Blönduhlíðinni og síðar á Alfhóls-
veginum eftir að þau fluttu þangað.
Lóa var ákaflega listræn og mikil
hannyrðakona og bar heimili henn-
ar vott um það. Hver stóll var
klæddur útsaumuðu klæði og yfir
gluggum voru einnig útsaumaðir
kappar sem hún hafði unnið af
vandvirkni og eljusemi, þar voru
púðar og teppi unnin af henni. Sam-
spil lita og hluta var fágað og bar
vott um hennar mikla listræna
þroska. Þá var Lóa mikil húsmóðir
og snillingur í allri matargerð, kök-
ur hennar og tertur voru einstakar.
Lóa hafði mjög næman litasans,
sem kom sér vel í starfi hennar.
Hún aðstoðaði Kalla mann sinn við
afgi-eiðslu í málningarversluninni
Alfhóli. Það var gott að koma í Alf-
hól til Lóu og Kalla þegar átti að
bæta og breyta og velja liti. Lóa
hafði undravert minni á liti og hún
gat upplýst okkur um þá liti sem
við höfðum notað fyrir mörgum ár-
um. Smám saman jukust annir fjöl-
skyldnanna og samvenistundiiTiar
breyttust og voru í ríkari mæli
bundnar við fermingar, giftingar og
afmæli. Álfhóll hélt áfram að vera
traustur hlekkur í tengslum við
Lóu og Kalla. Þar var ávallt létt
andrúmsloft, þar var gleði og gáski
og þar fékk maður fréttir af bræðr-
um sínum og fjölskyldum, sem
maður hafði vanrækt tengslin við.
Allir bræðurnir áttu erindi við Lóu
og Kalla og við þau var svo gott að
ræða og þau fræddu okkur hina um
hluti sem við áttum að vita. En svo
fór að heilsa Lóu leyfði ekki lengur
að hún væri við afgreiðslustörf og
heilsunni hrakaði smátt og smátt.
Sjóninni hafði hrakað svo hún gat
ekki lengur saumað vandasaman
útsaum. Henni féll þó ekki verk úr
hendi, hún heklaði gersemar allt
fram á síðasta dag. Nú þegar Lóa
hefur haldið yfir móðuna miklu er
söknuður eftir hjá okkur sem
kveðjum hana. Kalli hefur misst
ástríkan og samhentan fórunaut og
börn, tengdabörn og barnabörn
sakna móður og ömmu. Myndast
hefur tómarúm sem erfitt er að
fylla en þess vil ég óska að góður
guð megi milda söknuðinn og skapa
yl af minningunum.
Steinar.
Elsku amma Lóa er farin frá
okkur. Haustið kemur, laufin eru
farin að bregða lit. í stað fríska
græna litar sumarsins koma gulir,
gulgrænir, rauðir og brúnleitir lita-
tónar. Fegurð haustsins á Islandi
lætur engan ósnortinn. Á vorin
breiðir náttúran út faðm sinn á
móti okkur, sumarið umvefur okk-
ur með hlýju og ilmi blóma. Á
haustin sofnar allt og náttúran
kveður okkur með stórkostlegri
litadýrð.
Hún amma mín er líka sofnuð. í
stað þess að vakna aftur að vori líkt
og náttúran, vaknar hún á nýjum
friðsælum stað í faðmi móður sinn-
ar sem hún fékk aldrei að sjá.
Amma á ekki eftir að sjá vorið
koma með fuglasöng og hlýjum sól-
argeislum. Amma er komin þangað
sem er eilíft vor.
Amma Lóa var sönn amma. Hún
elskaði okkur barnabörnin og
barnabarnabömin afar heitt og
vildi allt fyrir okkur gera. I rúm
tuttugu ár hélt hún okkur veislu á
hverjum sunnudegi í Kópavoginum,
allt árið um kring. Við krakkarnir
hlökkuðum alltaf mikið til að koma
til afa og ömmu í Kópavoginum á
sunnudögum og fengum oft að leika
þar fram eftir degi þó mamma og
pabbi væru löngu farin heim.
Amma var afar handlagin og
hennar líf og yndi var að sauma út.
Handavinnuna sína hafði hún ávallt
með sér, hvert sem hún fór, og
árangur þeirrar iðju ber heimli afa
og ömmu glöggt merki. Þegar ég lít
til baka, sé ég ömmu fyrir mér sitj-
andi á stól með handavinnuna sína.
Bandspottar af ýmsum litum eru
allt í kringum stólinn. Stöku sinn-
um rýnir hún í blað, telur eitthvað í
hálfum hljóðum og beitir síðan nál-
inni markvisst á efnið. Smám sam-
an tekur verkið á sig mynd og verð-
ur síðar að innrammaðri mynd upp
á vegg, fallegum púða eða áklæði á
stól. Þó amma sé farin frá okkur,
lifa verkin hennar og minningin.
I sumar átti ég þess kost að
heimsækja ömmu í hádeginu, nán-
ast á hverjum degi til að borða með
henni hádegismat. Fyrir þann sem
liggur lasinn heima geta dagarnir
verið langir og hver heimsókn brýt-
ur upp daginn og gefur honum nýtt
gildi. Þó amma væri oft þjáð gat
hún alltaf töfrað fram bros. Hún
hafði svo fallegt bros.
Ég er þakklátur fyrh- að hafa átt
svona góða ömmu og fengið að hafa
hana öll uppvaxtarár mín en það er
meira en mörg börn fá að njóta.
Meira get ég ekki farið fram á.
Með þessum fátæklegu orðum
langar mig til að kveðja elsku
ömmu Lóu. Minninguna um hana
geymi ég í hjarta mínu.
Einar Farestveit.
Elsku amma mín.
Ég vil kveðja þig með þessum
fáu orðum. Það er svo ótal margt
sem kemur upp í huga mér núna
þegar ég skrifa þér hinstu orðin.
Þú lést á sunnudegi og það var nú
þinn dagur í mínum huga. Alltaf á
sunnudögum komum við til þín öll
barnabörnin og foreldrar okkar í
hádegismat. Við ætluðumst bein-
línis til þess að þar væri
ömmulæri eins og við vorum vön
að kalla það. Þessi hefð var svo
lengi sem ég man eftir mér
+ Þórdís Eiríksdóttir fæddist
á Gunnarsstöðum í
Skeggjastaðahreppi, Norður-
Múlasýslu 28. september 1926.
Hún lést á Sjúkrahúsi Reykja-
víkur 2. september síðastliðinn
og fór útför hennar fram frá
Fossvogskirkju 8. september.
Eiríkur Eiríksson fæddist á
Gunnarsstöðum í Skeggjastaða-
hreppi, Norður-Múlasýslu 8.
janúar 1933. Hann lést 13. sept-
ember síðastliðinn og fór útför
hans fram frá Skeggjastaða-
kirkju 19. september.
Nú eru þau fallin frá Dísa systir
og Eiki bróðir okkar. Tvö systkin
horfin okkur með skömmu millibili.
Þá hvarflar hugurinn til baka og
minningarnar hrannast upp. Þá
kviknar líka sú hugsun hvort við
hefðum ekki átt að hittast oftar og
njóta samvista og vináttu hvert
annars. Það er á svona stundum
sem við finnum hvað tíminn getur
þangað til fyrir örfáum árum sem
þú treystir þér ekki til þess leng-
ur, enda komin barnabarnabörn í
hópinn. Alltaf á sunnudögum
fórstu í lagningu til Petru. Þú
lagðir ávallt svo mikið upp úr því
að líta vel út. Já sunnudagar voru
sko þínir dagar.
Ég man líka eftir að krakkarnir
í hverfinu öfunduðu mig svo mikið
af að eiga þig fyrir ömmu því þú
áttir sjoppu. Það er að sjálfsögðu
draumur allra barna. Aldrei kom
maður svo til þín að ekki væri
laumað að manni sælgæti, hvort
sem það var í sjoppuna í gamla
daga eða nú síðustu dagana þína.
Alltaf áttirðu konfektmola í
farteskinu og heimtaðir að allir
fengju sér mola. Elsku amma mín,
þú varst mér alla tíð svo góð. Þú
varst eins og ömmurnar eru í
sögubókunum. Amma sem alltaf
kom færandi hendi. Ég mun aldrei
gleyma fallega dúkkuteppinu sem
þú heklaðir handa dóttur minni,
það síðasta sem þú gerðir. Allir
skrautmunirnir á heimilinu þínu,
stólarnir útsaumuðu og heilu lista-
verkin á veggjunum eru minning-
ar um þig elsku amma. Þú varst
mjög góð hannyrðakona og
dundaðir þér við það allt fram til
dauðadags.
Þau voru nú ófá skiptin sem ég
og Einar bróðir sváfum hjá ykkur
afa og vildum við fá að vera hjá
ykkur sem oftast, enda vorum við
ofdeki-uð hjá ykkur. Fullir pokar af
sælgæti og alltaf voruð þið afi að
lauma að okkur barnabörnunum
peningum. Þið voruð alltaf svo gjö-
ful og góð við okkur.
Ekki grunaði mig miðvikudaginn
áður en þú yfirgafst þennan heim að
það yrði síðasta skiptið sem ég sæi
þig. Þú varst í hvíldarinnlögn á
Landakoti. Þú varst virkilega farin
að hressast því þú varst orðin svolít-
ið þreytt heima áður en þú lagðist
inn. En svona er oft stutt milli lífs
og dauða. Ég sem var búin að bjóða
þér í afmæli dóttur minnar 26. sept-
ember og þú ætlaðir nú sannarlega
að koma, því þá yrðirðu laus af
Landakoti eins og þú orðaðir það.
Þú áttir að vera þarna í þrjár vikur
en varst aðeins tvær vikur. Þú sagð-
ir alltaf að þú þyrftir bara tvær vik-
ur svo mér er spurn hvort þú hafir
innst inni vitað að þetta yrði í raun
eins og þú hafðir sagt.
Ég sakna þín sárt amma mín og
mér finnst erfitt að sætta mig við
að þú sért horfín úr þessum heimi.
En svona er víst lífið og minning-
arnar um þig munu lifa innra með
mér. Ég er samt þakklát fyrir öll
árin sem ég hafði þig. Elsku amma
mín, ég vona að þér líði vel þar sem
þú ert. Ég kveð þig nú hinstu
kveðju.
Þín
Ólöf.
verið hraðfleygur og óvæginn.
Alltaf heldur maður að tími sé það
eina sem nóg er til af.
Síðan er ástvinur hrifinn brott
og eftir situr söknuðurinn - og
væntumþykjan - sá kærleikur
sem lifir og styrkir okkur í þeirri
trú að þau séu horfin til betri vist-
ar.
Við syrgjum elskuleg systkin
okkar og ornum okkur við minn-
inganna eld. Við áttum þó alltaf
hvert annað að!
Mig lát, Jesú, með þérlifa,
með þér rísa dauða frá,
lát þú engil bjargi bifa,
brjósti mér er liggur á.
Einn sé jafnan okkar vilji,
okkur líf né dauð’ ei skilji.
Lát mig ætíð lifa þér,
lífið þitt svo veitist mér.
(V. Briem)
Hvíl í friði, elsku Dísa og Eiki.
Systkini og tengdafólk.
+ Guðríður Guðjónsdóttir
fæddist á Suðureyri við
Súgandafjörð 10. maí 1921. Hún
lést á Hrafnistu í Reykjavík 12.
september síðastliðinn og fór
útför hennar fram frá Foss-
vogskirkju 18. september.
Það fylgir fullorðinsárunum að
þeir sem voru hornsteinar bernsk-
unnar hverfa einn af öðrum. Meðal
minna hornsteina voru hjónin
Guðríður Guðjónsdóttir og G. Hall-
dór Guðbjartsson, þau Gauja og
Dóri.
Þau hjón og foreldrar mínir áttu
heima hlið við hlið í Karfavoginum í
átta ár, en þær voru systur, Hanna,
mamma mín, og Gauja. Milli heimil-
anna var mikill samgangur, oft á
dag alla daga. Heimilin voru bam-
mörg, Gauja og Dóri eignuðust þrjá
syni og á hinu heimilinu voru fimm
börn. Oftar en ekki lékum við okkur
saman, strákar Gauju og við Hlynur
bróðir minn, enda á líkum aldri.
Ekki skipti máli á hvom heimilanna
við vomm, mæðurnar báðar heima-
vinnandi og hjálpuðust að við
bamagæslu, saumaskap o.fl. Pabbi
og Dóri vom báðir vélstjórar og oft-
ast á sjó á þessum ámm. Þegar
Dóri var heima var hann óþreytandi
við að fræða okkur, segja okkur
sögur og vera með okkur í leikjum.
Otal minningar koma í hugann,
meðal annars þegar Dóri, þreyttur
og kannski veikur, lagði sig á
breiða dívaninn, með okkur Bubba
hjá sér, breiddi dagblað yfir andlit
okkar og á svipstundu breyttist
dívaninn í töfrateppi sem flaug út
um gluggann, út yfir höf og lönd, á
meðan Dóri sagði frá og töfraði
okkur svo að við lágum grafkyrr og ‘
upplifðum undraheima þess ævin-
týris sem hann skapaði á þennan
hátt. Mamma og Gauja að byggja
með okkur snjóhús, mamma og
Gauja að sauma grímubúninga og
jólaföt á barnahópinn og svo margt
fleira.
En lífið var ekki alltaf leikur,
Dóri veiktist af krabbameini og lést
eftir langvinna og erfiða sjúkralegu
vorið 1968. Eftir stóð Gauja með
þrjá fyrirferðarmikla syni á ung-
lingsaldri. Árin sem fóru í hönd
voru ár mikillar vinnu eins og geta —
má nærri, þrátt fyrir góðan stuðn-
ing fjölskyldna og vina.
Þrátt fyrir erfiði og amstur þess-
ara ára hafði Gauja þó alltaf lag á að
skapa sér ýmiskonar ánægju, hún
hafði gaman af að ferðast og
skemmta sér og hún hafði yndi af
fallegum fötum og skarti.
Eftir að synirnir höfðu stofnað
eigin heimili hóf Gauja sambúð með
Hálfdáni Viborg. Síðustu árin
bjuggu þau á Hrafnistu, hún síðustu
vikumar á sjúkradeild. Hálfdán á
þakkir skildar fyrir umhyggju og
alúð við Gauju í veikindum hennar.
Ég heimsótti Gauju síðast á sjó-
mannadaginn í júní sl. Hún leit vel
út og var glöð að sjá okkur mömmu, »_
Lovísu mágkonu sína og Eyrúnu
frænku Dóra heitins, en innst inni
grunaði mig að þetta yrði okkar síð-
asti fundur, sem og varð.
Ég sendi kveðju mína strákunum
hennar, þeim Guðjóni, Magga og
Bubba og fjölskyldum þeirra, systk-
inum hennar, tengdafólki og þeirra
fjölskyldum, einnig Hálfdáni og
hans dætrum.
Iðunn Antonsdóttír.
ÞORDIS
EIRÍKSDÓTTIR
EIRÍKUR EIRÍKSSON
t
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar, tengda-
móðir og amma,
LILJA LÁRA SÆMUNDSDÓTTIR
frá Heinabergi,
Lækjarási 1,
Garðabæ,
verður jarðsungin frá Garðakirkju föstudaginn
2. október kl. 15.30.
Blóm og kransar afþakkaðir. Þeim, sem vilja
minnast hennar, er bent á styrktarsjóð um byggingu sundlaugar á
Reykjalundi.
Bragi G. Thorarensen,
Karólina M. Thorarensen, Gísli J. Sigurðsson,
Sæunn G. Thorarensen, Davíð E. Sigmundsson,
Salbjörg J. Thorarensen, Ragnar S. Stefánsson,
Steingrímur G. Thorarensen, Olga Rán Gylfadóttir,
Steinunn G. Thorarensen, Hjalti Sigmundsson,
Bogi S. Thorarensen, Guðný Ingunn Aradóttir,
Guðmundur J. Thorarensen,
Kristín H. Thorarensen, Arnar Smári Þorvarðarson
og ömmubörn.
t
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og hlýhug við andlát og útför konu
minnar,
GRÉTU LÍNDAL
sjúkraþjálfara,
Sunnuvegi 1,
Hafnarfirði.
Guðmundur Árnason,
Björn Líndaf, Sigríður Guðmundsdóttir,
Birna Bertha Guðmundsdóttir, Pétur Joensen,
Árni Hrafn Guðmundsson, Jóhanna Sæmundsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Innilegar þakkir til allra sem sýndu okkur samúð og hlýhug við andlát og
útför móður okkar og systur,
LOVÍSU INGIMUNDARDÓTTUR,
Hjarðarholti,
Stöðvarfirði.
Anna Albertsdóttir,
Birgir Albertsson og fjölskyldur,
Dagný Ingimundardóttir.
T