Morgunblaðið - 09.03.1999, Blaðsíða 40

-40 ÞRIÐJUÐAGUR 9. MARZ 1999
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
+ Hunna Ebenez-
ersdóttir fædd-
ist í Reykjavík hinn
26. júní 1929. Hún
lést á Sólvangi í
Hafnarfirði 28.
febrúar síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Freyja Andrés-
dóttir, f. 28. febrúar
1895, d. 14. janúar
1974 og Ebenezer
Ebenezersson, f. 2.
v apríl 1895, d. 15.
maí 1983. Hanna
giftist 15. maí 1948
Arngrími Guðjóns-
syni, húsasmið, en hann er
fæddur 30. júlí 1927. Hann dvel-
ur nú á hjúkrunarheimilinu Sól-
vangi í Hafnarfirði. Böm þeirra
eru: 1) Þórir, f. 10. maí 1950,
kvæntur Aldisi Ebbu Eðvalds-
dóttur. Þeirra börn em Björg,
Berglind og Þórir Fannar. 2)
Ebba Freyja, f. 21. ágúst 1952,
Elsku hjartans mamma mín, nú
ert þú farin frá mér miklu fyrr en
mig óraði fyrir. En nú ert þú komin
lil Freyju ömmu og Ebba afa og þar
hefur þér verið tekið fagnandi. Eg
veit að þér líður vel á þeim stað sem
þú ert núna. Eg veit líka að þú verð-
ur hér áfram á meðal okkar og
fylgist með okkur öllum.
Elsku mamma mín, þín sjúkra-
lega var ekki löng og fram á síðustu
stundu varst þú svo sterk að þú
hjálpaðir okkur öllum á þinn sér-
staka hátt. Elsku mamma, þú star-
faðir mikið í KFUK í Hafnarfirði og
einnig í sumarstarfmu í Kaldárseli.
-^Frá þessum tíma á ég yndislegar
minningar en þér var svo margt til
lista lagt og þú notaðir óspart hæfi-
leika þína þar. Öll fóndurkvöldin
sem þú stóðst fyrir í KFUK en síðan
voru munirnir settir á basar og seld-
ir til styrktar kristniboðinu í Konsó.
Þetta var yndislegur tími, svo
skemmtilegt og gaman. Þú hafðir
líka einstaklega fallega og sterka
söngrödd enda hafðir þú mikla unun
af því að syngja. Þú varst ævinlega
með gítarinn þinn og spilaðir og
söngst á fundum af hjartans list.
Elsku mamma mín, við vorum svo
nátengdar, þú varst ekki bara
mamma mín heldur varst þú líka
besta vinkona mín. Við áttum svo
Anargt sameiginlegt. Þau voru ótelj-
andi föndumámskeiðin sem við
héldum og einnig postulínsnám-
skeiðin. Það var svo gaman, svo
skemmtilegt, mikið talað og hlegið.
Það leiddist engum þar sem þú
varst.
Öll handavinnan þín, mamma, var
einstök en sérstaklega hafðir þú
gaman af jólaföndri. Þú varst svo
mikið jólabam. Jólin byrjuðu alltaf
hjá okkur í fyrsta í aðventu en þá
skreyttir þú alltaf eldhúsið. Þá byrj-
uðu jólin en svo varst þú alltaf með
aðventukaffi fyrir fjölskylduna.
Þetta vom yndislegar stundir hjá
okkur, ekki síst fyrir bamabömin
en oft varstu með jólaföndur fyrir
~-'þau.
Við gerðum margt skemmtilegt
saman, til dæmis allar ferðirnar
okkar til Þýskalands. Þú varst svo
hress, ánægð og skemmtileg í þess-
um ferðum. Við skemmtum okkur
svo vel en þú vildir alltaf bara það
besta, góð hótel og fína veitingastaði
enda varstu mjög ákveðin í þeim
málum. Uppáhaldsstaðurinn okkar
var Svartiskógur en þér fannst svo
gaman að fara í allar litlu búðimar
þar og varst í stuði þá. Sennilega er
ekki til sú búð sem við fómm ekki í,
»_en það voru ekki fatabúðir heldur
oúðir sem seldu fagra muni. Þú
varst svo mikill fagurkeri og hafðir
gott auga fyrir öllu listrænu og fal-
legu eins og heimili ykkar pabba bar
vott um.
Síðastliðin jól varst þú orðin veik,
miklu veikari en okkur óraði fyrir.
Elsku mamma, ég gleymi aldrei síð-
iyita kvöldinu okkar saman á heimili
' mínu, það var síðastliðið aðfanga-
gift Kristjáni Krist-
jánssyni. Þeirra
böm era Ásta
Hanna og Arngrím-
ur. 3) Arngrímur, f.
10. apríl 1969, í
sambúð með Turið
Miiller. Sonur lians
er Guðmundur Jó-
hann.
Hanna sinnti
margvíslegum fé-
lagsstörfum, var
meðal annars í
stjóm kvenfélags
Hafnarfjarðarkirkju
og formaður þess
um skeið. Þau hjónin vora gerð
að heiðursfélögum Kaldæinga
enda helguðu þau krafta sína í
uppbyggingu KFUM og K í
Hafnarfirði og sumarstarfi fé-
Iaganna í Kaldárseli
Utför Hönnu fer fram frá
Hafnarfjarðarkirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.30.
dagskvöld. Þú var svo yndisleg og
ánægð, svo sæl og þakklát fyrir allt.
Mamma ég þakka þér fyrir þetta
yndislega og friðsæla kvöld, ég
gleymi því aldrei. Daginn eftir fórst
þú á spítala fársjúk.
Elsku mamma mín, ég þakka þér
fyrir allt sem þú gerðir fyrir okkur,
þú varst okkur svo góð. Við söknum
þín sárt enda skilur þú eftir stórt
skarð sem verður seint fyllt.
Þín dóttir,
Ebba Freyja.
Okkur langar með fáeinum orðum
að kveðja þig elsku mamma og
tengdamamma og þakka þér inni-
lega fyrir allt sem þú hefur verið
okkur í gegnum tíðina.
Mig dreymir heim um dimmar kaldar nætur.
Mig dreymir heim til þín ó móðir kær.
Er hjarta þreytt í húmi dapurt grætur
og hníga tár sem þú ein skilið fær.
Og þegar blessuð sólin gegnum glugga
með geislum sínum súýkur vanga minn.
Mér finnst það vera hönd þín mig að hugga
og hjartað öðlast ró við barminn þinn.
Er sunnan gesti sumarlandsins berast
A söngvavængjum norðurbjarta geim.
Og vinir fagna vorsins undur gerast
Þá verður yndisiegt að koma heim.
(Fh'eymóður Jóhannsson)
Arngrímur og Turið.
Elsku amma.
Okkur langar til að kveðja þig
með ljóði sem langafi orti til þín á
fermingardaginn þinn en okkur
þótti svo vænt um þig.
Þú Asta mín góða, ó elskaðu Krist,
þá eilífðín geymir þér sælunnar vist
Ef lifirðu honum, mun Ijós hans svo bjart,
þér ljóma í hjarta og benda á svo margt.
Það bendir á allt, sem er indælt og gott,
svo eigi vor Jesús í Hönnu sinn vott;
það varar við freistingum, verndar í neyð,
en velgengni helgar um ævinnar skeið.
(Eb. Eb.)
Ásta Hanna og Arngrímur.
Nú þökkum við með tár og trega
hvert tillit, orð og ráð.
Þín minning, amma elskulega,
skal aldrei verða máð.“
(GÁ)
Við kveðjum þig með söknuði,
elsku Hanna amma. En það huggar
okkur að vita að nú ert þú laus við
alla erfíðleika og þjáningar. Við er-
um þakklát fyrir að hafa átt góða
ömmu og geymum allar ljúfar minn-
ingar um þig í hjarta okkar.
Okkur systkinin langar að kveðja
ömmu með fallegu vögguvísunni
sem Ebeneser langafi orti til henn-
ar, einkadóttur sinnar, þegar hún
var lítil. En elsku amma lést á af-
mælisdegi móður sinnar.
Vertu hjá mér, Hanna mín,
hjartans litla dúfa.
Af þér saklaust yndi skín,
-englar vemda’ og gæta þín,—
0, hve mamma elskar barnið Ijúfa.
Mamma oft á örmum ber
Ástu litlu Hönnu,
úti’ágötumekurþér,
aldrei langt í burtu fer,
ef grætur þú, hún heyrir hljóðin grönnu.
Bamið huggar hún svo fljótt,
hjúkrar sínu yndi:
sefur laust á svartri nótt
svo má Hanna blunda rótt,
vanti eitthvað, vaknar mamma í’skyndi.
(Eb.Eb.)
Við þökkum góðum Guði fyrir að
hafa gefið okkur Hönnu ömmu og
biðjum hann að blessa okkur öll sem
unnum henni.
Björg, Berglind og
Þórir Fannar.
Ég hef svo margt að þakka fyrir,
en þó mest það, að Guð gaf mér
góða móður. Það er eins með mig og
öll börn góðra mæðra, ég á svo ótal
margar fallegar minningar. Minn-
ingar um móður sem mun lifa í hug-
um og hjörtum okkar sem hana áttu.
Hanna tók veikindum sínum með
stillingu og trúarstyrk. Hún hafði þó
áhyggjur af okkur, fólkinu sínu, því
hún vissi hvað okkur leið illa að sjá
hana svo veika. Hún gerði því alltaf
lítið úr veikindum sínum og reyndi
að slá á létta strengi þegar við kom-
um til hennar. Það sýndi best um-
hyggjuna sem hún bar fyrir okkur.
Við hjónin þökkum elskulegu starfs-
fólki
St. Jósefsspítala og Sólvangs fyrir
góða umönnun og hlýhug í veikind-
um hennar.
Gef mér líf, minn góði Guð,
gef mér líf í dauðans pínu,
gef mér líf og lífsfógnuð
ljúfi Guð, í ríki þínu,
leyfðu mér, um aldir alda
eilífan þér lofsöng gjalda.
Út þegar æfi hérvist dvín
og holdið krafta þrýtur,
eilífi Faðir, öndin mín
á þig í trúnni lítur.
Griðastað henni góðan veit
Guðs bömum með í sælureit.
krossdauða Krists hún nýtur.
Guð minn góður, hjálpa mér og mínum,
mér þín spekin stjómi ætíð best,
renndu augum alsjáandi þínum
yfir það, sem hug minn beygir mest
Láttu dýran dropa náðar þinnar
dijúpa í mótgangs bikar skenktan mér,
hjálpa mér við enda æfi minnar
að ég fái sæluvist hjá þér.
(Guðm. Pétursson.)
Hvíl í friði.
Þórir og Aldís.
Kallið er komið, komin er nú
stundin hjá vinkonu minni, Hönnu.
Langt er síðan leiðir okkar Hönnu
lágu fyrst saman. Það var í gegnum
sameiginlega vinkonu, en síðan eru
liðin mörg ár. Það var svo fyrir nær
fjórtán árum er ég sótti námskeið í
postulínsmálun hjá þeim mæðgum,
Hönnu og Ebbu, að kynni okkar
Hönnu urðu annað og meira en bara
kunningsskapur. í nær fjórtán ár
sátum við saman yfir þessu áhuga-
máli okkar og gefur augaleið, að
margt bar á góma. Hanna var trú
sínum og vinur vina sinna. Á þessari
stundu er mér efst í huga þakklæti
til hennar fyrir alla hennar góðsemi
og hlýju til eiginmanns míns, Ragn-
ars, og bama okkar.
Hanna var að mörgu leyti sér-
stök kona. Hafði mjög ákveðnar
skoðanir á mönnum og málefnum
og hafði grjótharða pólitíska lífs-
sýn. Þó er ég viss um, að tvö mál
sem tengjast, voru hennar helstu
áhugamál, KFUM og K og Hafnar-
fjarðarkirkja. Hin kristna trú var
Hönnu ljósið mikla og hún efaðist
ekki eitt andartak um mátt Al-
mættisins. Þótt Hanna væri trúuð
kona var hún ekki ein af þeim, sem
þröngvaði trúarskoðun sinni upp á
aðra.
Á þessari kveðjustund vil ég
þakka Hönnu samferðina og margs
er að minnast umfram postulínið.
Hjólhýsaárin á Þingvöllum rísa hátt
í minningunni þar sem glaðst var á
góðum stundum.
Og nú er kallið komið. Stund há-
næturinnar upp runnin og áhöldin
fallin úr hendi. Eilífur friður, hvíld
og ró mun umvefja vinkonu mína á
þeirri leið sem nú er framundan.
Elsku Addi minn. Guð gefi þér styrk
í þínum veikindum, öll okkar samúð
er hjá þér. Elsku Ebba, Þórir og
Addi yngri og fjölskyldur. Ég færi
ykkur innilegai' samúðarkveðjur frá
fjölskyldu minni. Megi góður Guð
styðja ykkur og styrkja.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinimir kveðja
vininn sinn látna,
er sefúr hér hinn síðsta blund.
Fai' þú í friði,
friður .Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Guðlaug P. Wiuni.
Söknuður og þakklæti fylgjast að.
Það finn ég svo vel nú, þegar Hanna
Ebenezersdóttir er dáin. Hún var
svo sterkur persónuleiki, svo dríf-
andi og afkastamikil, en jafnframt
svo hlýr og traustur vinur. Samtímis
er svo margs góðs að minnast og
þakka fyrir.
Vinátta okkar Hönnu hófst fyrir
40 árum. Þá fórum við 3 systur á
unglingsaldri að aðstoða í KFUK-
starfinu í Hafnarfirði, meðan við
vorum í skóla í Reykjavík. Hanna
var þá gift og tveggja barna móðir í
Hafnarfirði, en kom stundum til
Reykjavíkur með gítarinn sinn og
spilaði á samkomum í Reykjavík.
Við komumst að því, að hún var
stjúpdóttir Ebenezers, sem hafði
verið sunnudagaskólakennari okkar
systra í bemsku, og það gerði okkur
nánari.
Þegar ég lauk námi flutti ég í
Hafnarfjörð sem kennari til að geta
verið sem heimamaður í KFUK-
starfinu með Hönnu og öllum hin-
um. Edda systir hélt lengi áfram að
starfa þar, þó að hún þyrfti að koma
alla leið úr Mosfellsdal með rútu og
strætó. Það var mikið á sig leggj-
andi, því samstarfsfólkið átti svo
mikla umhyggju, og þá ekki síst
Hanna.
Hanna og eiginmaður hennar,
Arngrímur eða Addi, voru samstiga
í því að reka öflugt kristilegt starf í
KFUM og KFUK fyrir börn, ung-
linga og fullorðna, að vetrinum í
bænum og á sumrin í Kaldárseli.
Heimili þeirra stóð opið okkur sam-
starfsfólkinu og þar áttum við ótal
blessunarríkai' stundir og fengum
næringu til líkama og sálar. Það var
dýrmætara en orð fá lýst og kenndi
mér sem ungri stúlku, að mikilvæg-
asta starfið er fólgið í persónulegri
umhyggju og vináttu.
Allt sem Hanna tók sér fyrir
hendur einkenndist af áhuga, elju,
ósérhlífni og dugnaði. Hún var
smekkvís og listræn, hugmyndarík
og vandvirk, og hún nýtti hæfileika
sína í öllu samhengi. Hún var i flest-
um stjórnum og nefndum í fjöl-
breyttu starfi og formaður sumar-
starfs KFUK í Kaldárseli i mörg ár.
Þar voru verkefnin óþrjótandi og
ekki legið í leti. Hönnu munaði ekki
um að baka og gefa 20-30 tertur ef
kaffisala stóð fyrir dyrum. Það mun-
aði um Hönnu í starfinu á svo marg-
an hátt, ekki í fáein ár, heldur
marga áratugi.
Þess vegna er skarðið stórt - og
við, gamlir vinir og samstarfsmenn,
finnum fyrir sárri fátækt við að
missa Hönnu.
En missir eiginmanns og barna er
þó meiri. Addi, vinur okkar, sem oft-
ast var nefndur í sömu andrá og
Hanna, fær samúð okkar og fyrir-
bæn, en hann dvelst nú sjúkur á Sól-
vangi. Bömin þrjú: Þórir, Ebba
Freyja og Amgrímur - og fjölskyld-
ur þeirra hafa misst mest. Samskipti
HANNA
EBENEZERSDÓTTIR
okkar við þau í bernsku gerði að
verkum að þau eiga stórt rúm í
hjörtum okkar og bænaandvörpum.
Við fáum engu breytt. Dauðinn er
óumflýjanlegur - og söknuðurinn
líka. Én í fylgd með Jesú er dauðinn
innganga í eilífa lífið með Guði. Guð
er þess megnugur að gefa frið og
gleði í sorginni.
Tómarúmið, sem Hanna skilur
eftir, hefur undanfai'na daga verið
að fyllast af orðum og tónum
söngvanna, sem við sungum mikið
saman fyrir 20-40 árum:
Eg á fyrirheit um framtíð,
þar sem friður hlotnast mér.
Ertu samferða, samferða’ heim
í hin sælu og dýrlegu lönd?
Þegar Drottinn nafn mitt nefnir -
verðégþar.
Drottinn hefur nefnt nafn Hönnu.
Hún er komin „heim“.
Guði séu þakkir fyrir Hönnu, fyrir
vináttu hennar, líf og starf.
Fyrir hönd KFUK í Hafnarfirði
og Eddu systur.
Stína Gísladóttir.
Fyrstu vottarnir að upprisu Jesú
voru konur og vitnisburður kvenna í
orði og verki um nánd hans og elsku
hefur byggt upp samfélag trúaðra,
kirkjuna hans, þó dýrmæts framlags
þeirra hafi sjaldan verið getið sem
skyldi. Karlar hafa dregið til sín at-
hygli í kirkjunni og verið þar í for-
ystuhlutverkum sem prelátar og
prestar, en konur fremur unnið þar í
kyn-þey, beðið með og fyrir börnun-
um sínum, líknað sjúkum og þjáðum
og hlúð að söfnuði sínum og kirkju
af alúð og fórnfýsi. Konur í kvenfé-
lögum kirkna hafa löngum gætt að
því, að þær væru vel búnar að
skrúða og helgigripum og verið
burðarásar kirkju- og safnaðar-
starfs. Og enn er hlutverk þeiira
mikilvægt þó safnaðarstarfið sé fjöl-
þættara en fyrr og samfélagsbreyt-
ingar valdi því að konur hasli sér
völl víðar en fyrr og vinni fyrir sér
og sínum utan heimilis til jafns við
kai-la. Sem farvegur þjónustu og
fórnfýsi miðla kvenfélög kirknanna
þeim andblæ frelsarans sem ávallt
verður að leika um þær, móta þær
og berast frá þeim.
Hanna Ebenezesrdóttir var for-
maður Kvenfélags Hafnarfjarðar-
kirkju um árabil og lagði sig fram
um það með trúartrausti, einurð og
drift að starf þess væri sem öflug-
ast, þótt flest kvenfélög ættu þá
eifitt uppdráttar vegna tíðarandans.
Það var lifandi trú hennar á Jesúm
Krist og hjálpræði hans, sem knúði
hana til að leggja kvenfélaginu lið og
stýra því fram, er eftir var leitað og
veitti henni styrkinn til þess að leysa
það tnínaðarhlutverk vel af hendi.
Hanna var jafnan einörð og stefnu-
föst en jafnframt glaðvær og upp-
örvandi í viðmóti, örlát og veitul.
Hún hafði ásamt eiginmanni sínum,
Arngrími Guðjónssyni, verið lengi í
forystusveit Kristilegs félags ungi'a
manna og kvenna í Hafnarfirði, og
hún bar með sér fjörgandi andblæ-
inn þaðan. Það voru enda lífgandi
lofsöngvar, sem hrifu hana mest.
Hún hafði yndi af því að taka undir
lofsöng Bjama Eyjólfssonar á sam-
komum og í kirkju sinni, er hefst á
þessum orðum. „Þér lof vil ég ljóða,
þú, lausnarinn þjóða, er gafst allt
hið góða af gæsku og náð.“ Og þessi
játning séra Friðriks Friðrikssonar
var henni dýrmæt. „Vér stöndum á
bjargi, sem bifast ei má, hinn bless-
aði frelsari lifir oss hjá.“ Hanna
reyndi það síðustu árin, hve jarð-
nesk gnótt og gæfa er ótrygg og
fallvölt og veikindastríðið var henni
erfitt, en trú hennar var rótföst á því
bjargi, sem bifast ei í ólgustraumum
og stormum og trúin veitti henni
skilning á því, að tími þrenginga,
föstu og fómar fer á undan því undri
upprisunnar, sem hún vildi ávallt
votta.
Guði sé þökk fyrir þann vitnis-
burð hennar og verkin góðu fyrir
kirkju hans. Blessi hann minningu
Hönnu og líkni og lýsi fjölskyldu
hennar og ástvinum.
Gunnþór Ingason.