Morgunblaðið - 30.03.1999, Side 62

62 ÞRIÐJUDAGUR 30. MARZ 1999
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
SOFFANÍAS CECILSSON
útgerðarmaður,
Grundarfirði,
lést á Sjúkrahúsi Akraness að morgni miðviku-
dagsins 24. mars.
Útför hans fer fram frá Grundarfjarðarkirkju
laugardaginn 3. apríl kl. 14.00.
Þeim, sem vildu minnast hans, er bent á Grundarfjarðarkirkju.
Hulda Vilmundardóttir,
Bára Bryndís Vilhjálmsdóttir,
Magnús Soffaníasson, Sigríður Finsen,
Kristín Soffaníasdóttir, Rúnar Sigtryggur Magnússon,
Sóley Soffaníasdóttir, Sigurður Sigurbergsson
og barnabörn.
Maðurinn minn, faðir okkar, tengdafaðir, afi, bróðir og mágur,
ÞORLEIFUR EINARSSON
prófessor,
er lést í Þýskalandi mánudaginn 22. mars, verður jarðsunginn frá Foss-
vogskirkju á morgun, miðvikudaginn 31. mars, kl. 13.30.
Þeim, sem vilja minnast hans, er bent á Náttúruverndarsamtök íslands.
Gudrun Bauer,
Ásta Þorleifsdóttir, Halidór Björnsson,
Einar Þorleifsson, Nathalie Jacqueminet,
Kristín Þorleifsdóttir, Ólafur Ólafsson,
Björk Þorleifsdóttir,
Lilja Steinunn, Diljá, Þorleifur, Tómas Orri.
Ragnhildur Einarsdóttir, Albert Ólafsson.
+
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og systir,
HULDA VALDIMARSDÓTTIR RITCHIE,
Hátúni 6B,
sem andaðist föstudaginn 26. mars sl., verður
jarðsungin frá Fossvogskirkju miðvikudaginn
31. mars kl. 15.00.
Valdimar Samúelsson, Guðrún Björnsdóttir,
Norma Samúelsdóttir,
Björn M. Tryggvason,
barnabörn, barnabarnabarn og systkini.
+
Eiginkona mín, móðir okkar og dóttir,
MÁLFRÍÐUR SIGRÚN SIGURÐARDÓTTIR,
Vesturvangi 24,
Hafnarfirði,
sem lést á krabbameinsdeild Landspítalans
miðvikudaginn 24. mars, verður jarðsungin frá
Víðistaðakirkju í dag, þriðjudaginn 30. mars,
kl. 13.30.
Birgir Örn Gestsson,
Kristjana Ósk Birgisdóttir, Eyrún Ösp Birgisdóttir,
Sigurður Freyr Birgisson, Magnea Dís Birgisdóttir,
Magnea Gunnarsdóttir, Sigurður Garðar Gunnarsson.
+
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vin-
arhug við andlát og útför ástkærs eiginmanns
míns, föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
ÓLAFS HELGASONAR
fyrrum bónda Hamrafelli,
Mosfellsbæ.
Sérstakar þakkir fær starfsfólk á Hlaðhömrum
fyrir einstaka umönnun.
Guð blessi ykkur öll.
Jóna Sveinbjarnardóttir,
Sigríður Birna Ólafsdóttir, Ingimar S. Hjálmarsson,
Guðný Margrét Ólafsdóttir, Elías Ingvarsson,
Finnur Ingimarsson, Kolbrún Guðjónsdóttir,
Ólafur Ingimarsson, Maria Pálsdóttir,
Hjálmar Ingimarsson, Elísa Hörn Ásgeirsdóttir,
Ólöf Jóna Elíasdóttir, Sigríður Birna Elíasdóttir,
Sigmar Jósep Finnsson,
Katrín Rós Finnsdóttir.
JONINA GUÐLAUG
GÍSLADÓTTIR
+ Jónína Guðlaug
Gísladóttir var
fædd á Ytri-Á í
Óiafsfirði 17. febr-
úar 1906. Hún lést á
dvalarheimilinu
Hornbrekku í Ólafs-
fírði 22. mars síð-
astliðinn. Foreldrar
hennar voru hjónin
Kristín Ólafsdóttir
og Gísli Gíslason
sem ættuð voru úr
Fljótum. Þeim varð
sjö barna auðið; auk
Guðlaugar áttu þau
Guðmund, Kristínu,
Gísla, Ólafíu, Kristbjörn og
Helga. Einnig ólu þau upp hálf-
bróður Gísla, Jón Gíslason, og
Gíslínu, sem var dótturdóttir
þeirra. Öll eru þau látin.
Hinn 10. október 1931 giftist
Guðlaug Jörundi Jónssyni vél-
stjóra sem var fæddur í Hrísey
30. mars 1908 en fluttist barn-
ungur til Ólafsfjarðar. Hann
andaðist í Reykjavík hinn 3.
febrúar 1984. Börn
þeirra voru Jón
Torfi, f. 10. septem-
ber 1932, d. 8. maí
1988, og Þorgerður,
f. 5. mars 1942.
Ekkja Jóns Torfa er
Hildigunnur Sig-
valdadóttir og synir
þeirra eru Jörund-
ur Sveinn, Ari Már,
Sigvaldi, Torfi Geir
og Jón Berg. Eigin-
maður Þorgerðar
er Guðbjartur
Sturluson og börn
þeirra Vala, Kristín
Helgi. Fósturdóttir
og Jörundar er
Þorfinna Stefánsdóttir. Eigin-
maður hennar er Ólafur
Víglundsson og börn þeirra
Guðíaug Jörgína, Þröstur og
Sigurlaug. Barnabarnabörnin
eru orðin tuttugu og fimm.
Guðlaug verður jarðsungin
frá Fossvogskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.30.
Anna og
Guðlaugar
Elskuleg amma okkar, Guðlaug
Gísladóttir, er látin. Okkur langar
því að minnast hennar í nokkrum
orðum. Hún var alla tíð stór hluti af
lífi okkar og skilur eftir sig margar
góðar minningar sem eiga eftir að
ylja okkur öllum um hjai-tarætur um
ókomin ár.
Amma átti stórt hjarta, og það
voru fleiri en við bamabörnin sem
kölluðu hana ömmu Laugu.
Frá því við íyrst munum eftir
okkur voru þær ófáar heimsóknirn-
ar í Ljósheimana þar sem amma og
afí bjuggu. Þangað var hægt að
flýja skarkalann í litlum systkinum
og fá að gista. Eflaust hefur ekki
spillt fyrir að amma og afí eignuðust
litasjónvarp á undan mömmu og
pabba, og að amma var vön að raða
í okkur alls kyns kræsingum og
góðgæti. Þá voru Cocoa-Puffs og
Prúðuleikararnir ofarlega á vin-
sældalistanum.
Afi Jörundur lést árið 1984 eftir
erfíð veikindi. Var amma þá ein eftir
í kotinu en kom oft og dvaldi hjá
okkur í Stóragerðinu, og mikið var
nú notalegt að hafa hana heima þeg-
ar við krakkamir komum heim úr
skólanum snemma á daginn. Það var
síðan árið 1987 að við fluttum á
Langholtsveginn. Þar bjó amma
með okkur allt þar til hún „flutti að
heiman“ níu árum síðar, þá orðin ní-
ræð að aldri. Leiðin lá þá á æsku-
slóðirnar í Ólafsfírði, þar sem amma
flutti inn á dvalarheimilið Hom-
brekku. Þar naut hún bestu umönn-
unar sem hægt er að hugsa sér, en á
Hombrekku var hún í félagsskap
gamalla vina og undir vemdarvæng
fjölskyldu og starfsfólks. Daglegar
samvistir við Þorfínnu fósturdóttur
sína, systkinabörn og aðra ættingja
vora ómetanlegar.
Það var mikið áfall fyrir ömmu og
alla fjölskylduna þegar einkasonur
hennar, Jón Torfi, lést skyndilega
árið 1988, aðeins fímmtíu og fimm
ára að aldri. Einnig skiptust á skin
og skúrir hvað heilsufar ömmu varð-
aði, en hún bar sig eins og hetja og
var ótrúlegt hvað hún gat staðið af
sér mikil veikindi og þjáningai-.
Seinustu árin var hún ekki jafnkval-
in og oft áður, en þrekið fór minnk-
andi eins og eðlilegt er. Hún bar sig
alla tíð með mikilli reisn, teinrétt í
baki og slétt á vanga. Eftir að hún
fékk heilablæðingu fyrir um sex ár-
um var henni stirt um mál en hún
var em allt til síðasta dags, minnug
og athugul á allt sem fram fór í
kringum okkur. Ósjaldan þegar
skólabókalesturinn hefur sóst seint
hefur maður óskað þess að vera jafn
skýr í hugsun og hún var. Við erum
svo lánsöm að eiga segulbandsupp-
töku frá því í fyrra, þar sem amma
fer með „löngu bænina" og segir
gamansögu. Sagan lýsir ömmu vel,
en þegar hún var ung stúlka lét hún
mynda sig með Guðlaugu systur-
dóttur sína og nöfnu í fanginu.
Myndina sendi hún síðan góðum vini
og sagði verst að hún gæti ómögu-
lega feðrað bamið.
Lengi vel héldum við að amma
væri hætt að reykja, því einhverju
sinni komum við að henni í eldhús-
inu í Ljósheimum þar sem hún sat
að spjalli við vinkonu sína og var
með sígarettu í hendi. Það var ekki
fyrr en mörgum áram síðar að þetta
barst í tal, og hafði þá allt verið tóm-
ur misskilningur bamsins: amma
hafði aldrei reykt heldur stillt sér
upp í glensi.
Það var fastur liður hjá ömmu að
baka kleinur. Þó táningurinn á
heimilinu væri stundum stúrinn yfir
steikingarlyktinni sem bakstrinum
fylgdi var nú ekki ónýtt að geta
alltaf gengið að bakkelsinu vísu.
Óbrigðul gæðin voru ekki neinni
uppskrift að þakka, heldur virtust
kleinurnar fengnar með því að
hræra og hnoða saman dálitlu af
þessu og dálitlu af hinu. Reyndi fað-
ir okkar eitt sinn að ná leyniformúl-
unni niður á blað. Þegar leið að
næsta bakstri faldi hann alla átekna
hveitipoka, smjörlíkisstykki og súr-
mjólkurfernur og setti óáteknar um-
búðir í staðinn, taldi eggin í ísskápn-
um og setti fullan stauk af kardi-
mommudropum í skúffuna. Eftir á
vai' síðan samviskusamlega mælt
hve mikið hefði verið notað af hverju
hráefni - en allt kom fyrir ekki, og
það er enn eins og einhvern galdur
vanti í uppskriftina góðu.
Síðasta árið fór amma lítið út. Þó
bar við að fréttist af henni þar sem
hún hefði bragðið sér bæjarleið, rölt
ofan af Hornbrekku og litið inn hjá
Þorfinnu, Sigui-veigu frænku eða
Sigmundi og þáð kaffísopa. Það er
gaman að rifja upp þær mörgu sam-
verastundir sem við áttum með
ömmu. Ur ótæmandi viskubranni
hennar komu sögur af ættingjum og
öðra góðu fólki og komu manni oft
til að brosa. Margs er að sakna, og
margt að vera þakklátur fyrir. En
nú er komið að leiðarlokum eftir
langa ævi. Við minnumst ömmu og
hlustum á bandið þar sem hún fer
með bænina:
Nú vil ég enn í nafni þínu,
náðugi Guð sem léttir pínu,
mér að minni hvilu halla
og heiðra þig iyrir gæsku alla
þáða af þér á þessum degi,
því er skylt ég gleymi eigi.
Blessuð sé minning hennar.
Vala og Kristín Anna.
Amma Lauga. Þar sem þú ert nú
komin yfir móðuna miklu, þá langaði
mig til þess að kveðja þig með fáein-
um orðum á minningarsíðum Morg-
unblaðsins.
Ég fór að hugsa um daginn eftir
að mamma hringdi í mig og sagði
mér tíðindin, að ef ég lifði til þess að
verða 93 ára eins og þú varðst, þá
yrði ég á lífi til ársins 2068. Tvöþús-
undsextíuogátta. Það er langur tími,
hugsaði ég. Það er ýmislegt sem
maður upplifir á svo löngum tíma.
Maður sér líklega heiminn breytast
ósköp mikið, stundum til hins betra,
stundum verra. Maður sér ný líf
myndast og vaxa, en aðra hröma og
deyja. Ég spurði þig svo sem aldrei
hvers þú hefðir orðið vísari um til-
gang lífsins eftir 93 ár, en ég var
kannski farinn að taka þér sem sjálf-
sögðum hlut, einhverju sem ég gæti
alltaf gengið að vísu. En nú ertu far-
in, og ég fæ aldrei aftur hjá þér góð
ráð eins og þau sem þú gafst mér í
veganesti til að fara eftir á lífsleið-
inni. Ég veit að þú varst samt stolt
af mér og ég skal ekki bregðast þér,
amma mín.
Bið að heilsa afa'Jörundi og Torfa
og megi Guð geyma ykkur öll.
Helgi.
Elskuleg mágkona mín, Jónína
Guðlaug Gísladóttir, er látin 93 ára
að aldri. Ég minnist hennar með
miklu þakklæti, virðingu og vinsemd
sem aldrei bar skugga á. Lauga og
elsti bróðir minn byrjuðu búskap
uppi á loftinu heima á Kambi í Ólafs-
firði og þar man ég fyrst eftir henni.
Þama átti ég annað heimili, því ég
mátti t.d. alltaf ráða hvort ég borð-
aði uppi eða niðri. Og þegar bróðir
minn var á sjó og sjómannskonur
komu í heimsókn fór ég bara líka
upp í fjörið. Einhverri ungri konu
hefði nú þótt nóg um að hafa mig
hangandi lon og don, en það var
aldrei blakað við mér. En þannig var
Lauga við alla, öllum vildi hún vel.
Heimili þeirra var öllum opið sem
vildu og þurftu á því að halda og það
var nú enginn smáræðis skari, allt
skyldfólk beggja; systkini Laugu
voru sex og við voram tíu og þar við
bættust óteljandi vinir, venslafólk
og kunningjar. Lauga fann líka til
með öllum sem h'tils máttu sín.
Lauga og Jörandur eignuðust tvö
ákaflega mannvænleg börn, dreng
og stúlku og eina fósturdóttur og er
sú systurdóttir Laugu úr tíu systk-
ina hópi. Ég gæti trúað að fóstur-
dóttirin hefði bara notað mína að-
ferð, sest upp þama því þarna var
svo gott að vera.
En fjölskyldan varð fyrir þeirri
sára sorg að sonurinn varð bráð-
kvaddur á besta aldri, 55 ára gamall,
dó frá eiginkonu og stóram barna-
og bamabamahópi, aðeins íjóram
árum eftir að faðir hans lést. En
dóttirin fetar svo sannarlega í fót-
spor foreldra sinna. Eftir að Lauga
varð ekkja átti hún öraggt skjól og
besta atlæti hjá Þorgerði dóttur
sinni, tengdasyni og bömum þeirra.
Það kom sér líka vel því hún átti við
mikið heilsuleysi að stríða, og varð
oft að fara í skurðaðgerðir, en hún
hélt andlegum kröftum alla ævi.
Margt og mikið hefur breyst hér
á landi síðan mágkona mín var ung
sjómannskona í Ólafsfirði. Þá fóra
allir sjómenn sem vettlingi gátu
valdið suður á land á vertíð, frá ára-
mótum og fram til lokadags. Kon-
urnar fóru sumar líka, þá sem ráðs-
konur, þær barnmörgu sem ekki
áttu heimangengt bættu þá stund-
um á sig einu barni þeirra sem fóru
suður. Ennþá heyrist við og við öf-
undarhljóð í garð sjómanna vegna
kaups þeirra og landkrabbar sjá of-
sjónum yfir sjómannaafslættinum.
En nú upp á síðkastið er mikið í
tísku að börnin og foreldrar þeirra
þurfi að vera miklu meira samvist-
um, sem er vissulega satt og rétt -
en ég er bara hrædd um að réttur
sjómannafjölskyldnanna vilji
gleymast þama. En nú stendur allt
til bóta og boðafóllin í loforða-
flaumnum eru mikil og stór á þjóð-
arskútunni og eðlilegt að ekki vinn-
ist tími til að segja frá öllu, t.d.
hreppaflutningum sjúkra og aldr-
aðra, þar með talið sjómanna, út á
land, fólks sem hefur þó átt heimili í
verstöðinni Reykjavík í tugi ára.
Það er ekki fallegt til afspumar í
góðærinu.
Við bróðir minn og fjölskyldur
okkar sendum bömum Guðlaugar
og öllu skyldfólkinu innilegustu
samúðarkveðjur og þakkir. Einnig
sendum við kveðjm- til allra á Horn-
brekku.
Margrét Hansen og Sveinn
Jónsson frá Kambi í Ólafsfirði.