Morgunblaðið - 14.09.1999, Side 47

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
ÞRIÐJUDAGUR 14. SEPTEMBBR 1999 47 í
kemur upp í hugann sé ég sjálfan
mig aðþrengdan í aftursætinu á fjöl-
skyldubifreið tilvonandi tengdafor-
eldra minna, ásamt yngstu sonum
þeirra, hálffullorðnum og að mér
fannst þá býsna fyrirferðamiklum.
Það er jóladagsmorgunn fyiir hart-
nær þrjátíu árum, ferðinni er heitið
upp á Skaga. Mér líst ekkert allt of
vel á ferðalagið, finnst það hálfgert
glæfraspil að aka fyrir Hvalfjörð í
fljúgandi hálku og tæplega teidð að
skíma, en hvað leggur maður ekki á
sig til að hitta kærustuna? Það sem
ég vissi ekki þá en átti eftir að kynn-
ast betur og betur eftir því sem árin
liðu, að fólkið í framsætunum tefldi
ekki í neina tvísýnu. Við stýrið sat
Siggi B., þaulvanur bílstjóri sem
hæglega gat ekið blindandi fyrir
Fjörð ef því var að skipta og við hlið
hans í fararstjórasætinu var Ninna,
örugg og ákveðin. Hún vissi sem var
að áfangastað yrði náð, það kom
aldrei neitt annað til greina. Ferða-
lag þetta var auðvitað enginn háska-
leikur og varla í frásögur færandi en
í mínum huga hefur það öðlast mjög
táknræna merkingu: Ninna og Siggi
B. hlið við hlið og efst í huga þeirra
samverustund með fjölskyldunni.
Myndirnar halda áfram að birtast,
flestar tengjast þær þessum mikil-
vægu stundum: jólastundir, þorra-
blót, góugleði, „húllumhæ“-hátíðir í
Skátaskálanum í Skorradal - helgað-
ar barnabörnunum og þannig mætti
lengi telja. Nýjasta myndin er tæp-
lega ársgömul. Það er demantsbrúð-
kaup Ninnu og Sigga B. Sextíu ára
farsælt hjónaband að baki, það hefur
verið slegið upp veislu af minna til-
efni. Allir í fjölskyldunni sem mögu-
lega áttu heimangengt voru komnir.
Siggi B. lék á als oddi, fallegt bros
færðist yfir andlit Ninnu um leið og
hún sagði: „Nú líkar mér lífið.“
Ninna var greind kona, vel lesin
og menntuð þrátt fyrir stutta skóla-
göngu. Alla tíð var hún með bók í
takinu, hún kunni að meta góðar
bókmenntir og besta gjöf sem hún
gat gefið var góð bók, þess nutu
margir. Meðan heilsan leyfði fylgdist
Ninna vel með þjóðmálum og hafði
sínar ákveðnu skoðanir, studdar
skýrum rökum og gagnrýninni hugs-
un. Hún vandaði þeim ekki kveðj-
urnar sem að hennar mati stóðu sig
illa. Það er með mikilli virðingu sem
ég minnist Ninnu, hún var einstök
kona sem bjó yfir mikilli orku og for-
ystuhæfileikum sem hún nýtti sér til
góðra verka. Það var ekki alltaf létt
verk að sjá um stóra fjölskyldu. Það
tókst Ninnu og Sigga B. aðdáanlega
vel. Saman mynduðu þau sterka
heild sem stóðst öll áhlaup. Þó sól-
skinsstundirnar í fjölskyldunni hafi
verið ríkjandi, þá dró stundum fyrir
sólu og erfiðleikar knúðu dyra. Á
erfiðum stundum var Ninna sterk-
ust. Til hennar gátu allir leitað; feng-
ið huggun, góð ráð og dýrmæta að-
stoð. I lífi sínu hafði Ninna göfug
lífsgildi að leiðarljósi. Hún var heið-
arleg, hreinskiptin, hjálpsöm og
skyldurækin. Við sem þekktum
Ninnu vel, heiðrum minningu henn-
ar best með því að virða hennar lífs-
viðhorf og reyna að lifa eftir þeim
sem best við getum.
Hörður Ó. Helgason.
Elsku Ninna mín.
Nú ertu farin frá okkur og þín
verður saknað en sá sem geymir
okkur öll hefur vafalaust ætlað þér
stað þar sem þér mun líða vel, laun
þess sem þú varst hér á meðal okk-
ar. Allt frá þeim tíma að ég kom
fyrst inn í fjölskylduna þína hefur
þú verið mér sem móðir og fyrir það
verð ég alltaf þakklát. Það var ekki
til neitt það sem þú vildir ekki gera
fyrir mig og mína. Hjálpsemi þín og
fórnfysi var engu lík. Hvemig þú
gast gert mikið úr litlu hefur alltaf
undrað mig og vakið aðdáun mína.
Stóra hjartað þitt hafði pláss fyrir
allt og alla. Allar úthugsuðu gjafirn-
ar sem barnabörnin fengu og hittu
beint í mark. Verslunarmannahelg-
arnar með börnunum í Skorradaln-
um eru ógleymanlegar, þú gleymdir
aldrei neinu. Þið Sigurður saman
voruð einstök.
Megir þú hvíla í friði, Ninna mín,
og Guð veri með þér og styrki Sig-
urð og fjölskylduna í sorg okkar
allra.
Ásrún.
+ Brynja Ólafía
Ragnarsdóttir
fæddist í Hlíð við
Akureyri 29. sept-
ember 1934. Hún
lést á heimili sínu,
Vesturbyggð 5,
Laugarási, 4. sept-
ember siðastliðinn.
Hún var dóttir hjón-
anna Guðríðar Lilju
Oddsdóttur, f.
15.10. 1903, d. 10.4.
1991, og Ragnars
Brynjólfssonar, f.
17.7. 1904, d. 24.6.
1964. Brynja var
fimmta í röðinni af tíu systkin-
um. Hin eru í aldursröð: Hrafn-
hildur, f. 1.12. 1924, látin; Hjör-
dís, f. 29.9. 1929; Valur, f. 10.10.
1930; Vilhelm Örn, f. 17.2. 1932;
Oddur Víkingur, f. 14.9. 1937;
Ragnar Jökull, f. 15.4. 1939;
Guðlaug Dóra, f. 31.3. 1941;
Hrafn, f. 15.5. 1944; Ingibjörg
Þuríður, f. 20.12. 1947.
Fjölskyldan fluttist að Stað-
arhóli við Akureyri og ólst
Brynja þar upp til tíu ára aldurs
er fjölskyldan fluttist til Reykja-
víkur.
Brynja giftist 31. mars 1954
eftirlifandi eiginmanni sínum,
Georg Franzsyni, áður
Wyrwich, f. 2. janúar 1930 í
Gutten Tag í Slésíu, þá tilheyr-
andi Þýskalandi. Fyrir átti
Brynja, Jón Þór Þórólfsson, f.
31.10. 1951, kvæntur Hafdísi
Héðinsdóttur. Börn Brynju og
I dag kveð ég elskulega tengda-
móður mína, Brynju eða Binnu, eins
og hún var ávallt kölluð. Mig langar
að minnast hennar í örfáum orðum.
Binna var ekki aðeins tengda-
móðir mín heldur líka einn besti
vinur sem ég hef eignast.
Hún var þeim kostum gædd að
maður fór alltaf ríkari af andlegum
auð af hennar fundi. Margar ferðir
fórum við saman bæði innan lands
og utan og mörg voru spilakvöldin
fyrir austan og eins hér í bænum.
Binna var mörgum eiginleikum
gædd enda sóttu margir í brunn
hennar því ávallt var hún tilbúin að
miðla öðrum. Hún var víðlesin,
hafði unun af bókum og ljóðalestri.
Binna var einnig mikill tónlist-
arunnandi. Það var orðið að hefð að
Ijúka jólahátíðinni með því að fara á
nýárstónleika Sinfóníuhljómsveitar
íslands.
Við eigum öll eftir að sakna
hennar, en við eigum líka fallegar
minningar um góðu konu til að ylja
okkur við.
Ég bið góðan Guð að fylgja
tengdaföður mínum og fjölskyld-
unni allri um ókomna tíð. Hafðu
þökk fyrir allt, elsku Binna, sjá-
umst síðar.
Siguijón (Siggi).
Elsku amma okkar, okkur langar
til að kveðja þig með þessu ljóði:
Drottinn gerðu hljótt í hjarta mínu.
Helga mig og gef mér friðinn þinn.
Sendu mig að vinn’að verki þínu
veita hjálp og þerra tár af kinn.
Drottinn, gerðu hljótt í huga mínum.
Hugsun mín og viþ'i sé í þér.
Gef ég æ af sönnum sigri þínum,
Segi þeim er líð’ og óttast hér.
Gjörðu líf mitt hljótt í þessum heimi
Hjálpa mér að lifa einum þér
Auðmýkt veit mér. Gef að líf mitt geymi
glætu þegar dimmt hjá mönnum er.
(Höf. óþ.)
Elsku afi og við öll, megi Guð
gefa okkur styrk í sorg okkar og
minningin um góða ömmu lifir og
mun lifa.
Þórdís Bára, Elín Helga,
Jóhann Georg og Einar Daði.
Þótt mér sé í raun orða vant og
eigi erfitt með að trúa að þú sért
Georgs eru: 1) Hjör-
dís María, f. 29.9.
1954, gift Gunnari
Einarssyni. 2)
Ragnheiður Lilja, f.
29.1. 1956, gift Sig-
urjóni Þórmunds-
syni. 3) Eiríkur
Már, f. 26.3. 1958. 4)
Heiðrún Björk, f.
29.10. 1960, gift
Ólafi H. Óskarssyni.
5) íris Brynja, f. 1.1.
1963, gift Steinari
Halldórssyni. Fyrir
átti Georg Erlu, f.
15.6. 1953, sambýl-
ismaður Magnús Tómasson.
Barnabörnin eru orðin 18 og
barnabarnabörnin þijú.
Brynja vann hjá Sesselju á
Sólheimum í Grímsnesi þegar
þau Georg kynntust. Síðan
fluttist hún 1954 að Syðri-
Reylyum í Biskupstungum þar
sem þau hófu búskap og bjuggu
garðyrkjubúi til ársins 1978.
Síðan stofna þau sitt eigið garð-
yrkjubýli að Vesturbyggð 5,
Laugarási í sömu sveit. Brynja
hafði umsjón með mötuneyti
Grunnskólans í Biskupstungum
í nokkur ár. Frá 1991 var hún
matráðskona í Skálholtsskóla
og gegndi því starfi til dauða-
dags. Brynja var frábær hag-
leikskona f saumaskap og hafa
margir notið hennar hæfileika.
Utför Brynju fer fram frá
Skálholtskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 14.
farin, elsku amma, ætla ég að reyna
að hripa niður fáein orð. Ekki bjóst
ég við að sjá á eftir þér nærri strax.
Það er svo sárt að hugsa til þess
að sjá þig aldrei aftur og aldrei geta
hringt í þig til að spjalla um allt
milli himins og jarðar, fá ráðlegg-
ingar og uppörvun, því alltaf áttir
þú nóg af slíku. Minningarnar þjóta
um huga minn og svo margt sem
mig langar til að segja, elsku besta
amma mín. Ég veit bara að þér
myndi ekki líka að ég skrifaði langa
lofræðu, þó að nóg af slíku sé að
taka, þvílík perla sem þú varst.
Minningin um bestu ömmu sem
nokkur getur óskað sér mun ávallt
fylgja mér.
Ég þakka þau ár sem ég átti,
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um huga minn fer.
Þótt þú sért horfmn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er Ijós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þ.S)
Elsku afi, Guð styrki þig og leiði
um alla framtíð.
Far þú í friði amma mín, hafðu
þökk fyrir allt og allt.
Þín dótturdóttir,
Ingibjörg Brynja.
Það er erfitt að skrifa kveðjuorð
til þín, elsku amma, sem kvaddii’
okkur svo skyndilega. Ég veit að
það tóku margir vel á móti þér þeg-
ar þú fórst yfir í hinn bjarta og fal-
lega heim sem við trúum á og horfír
til okkar og leiðir okkur hvar og
hvert sem við förum. Þú fórst frá
okkur alltof snemma. Það var svo
margt sem mig langaði að gera með
þér og segja þér en þú veist núna
hvað það var, því ég hef talað svo
mikið við þig í huga mér. Allt lék í
höndum þér sama hvað þú tókst
þér fyrir hendur, svo sem sauma-
skapur, föndur, matargerð eða
hvað sem var. Ég man þegar þú
saumaðir alla gallana fyrir ung-
mennafélagið í Tungunum; hvað ég
var montin á ungmennafélagsmót-
inu þegar allir voru í galla sem
amma mín hafði saumað. Ég veit að
ég á eftir að hitta þig aftur, elsku
amma mín. Þú ert besta amma í
heimi.
Elsku afi minn góður, Guð styrki
þig og veri með þér um ókomna tíð.
Ég kveð þig um sinn með þessu
ljóði, elsku amma mín.
í minninganna mánaskini,
mæti ég þér.
Þá vaknar allt til Ijóða og lífs,
sem liðið er. -
Ur sænum rísa aftur
mín óskalönd.
Og eins og forðum leiðir þú mig,
þér við hönd.
(Davíð Stefánsson)
Hvíldu í friði amma mín.
Þín
Dagbjört Hlín.
Við þokkum fyrir ástúð alla,
indæl minning lifir kær,
núna mátt þú höfði halla,
við herrans brjóst er hvfldin vær.
í sölum himins sólin skín,
við sendum kveðju upp til þín.
(H.J)
Með þessu ljóði kveðjum við þig,
elsku langamma, eftir stutta en
dýrmæta samveru.
Blessuð sé minning þín.
Þínir langömmustrákar,
Kristófer Darri, Bergsteinn
Máni og Sigurjón Iljalti.
Elskuleg móðursystir okkar er
látin, aðeins 64 ára gömul.
Það er margt sem kemur upp í
hugann þegar við horfum um öxl.
Þá rifjast upp góðar minningar frá
veru okkar á Syðri-Reykjum hjá
Binnu og Georg. Það var oft þröng
á þingi í gamla bragganum en alltaf
var samt nóg pláss fyrir alla, enda
hjartarýmið hennar frænku okkar
stórt. Binna var einkar blíð og
elskuleg kona, og fór Georg ekki
varhluta af elskusemi og umhyggju
hennar. Söm var umhyggja hennar
fyrir börnunum og fjölskyldum
þeirra sem sakna góðrar móður og
ömmu, en mestur er þó söknuður
Georgs.
Binna var harðdugleg og vann
sín verk af eljusemi og einstæðum
dugnaði. Mörg eru saumasporin
hennar í gegnum tíðina, og nutum
við systur þess í ríkum mæli, saum-
aðar voru di-aktir, kápur, jakkaföt
og svo mætti lengi telja.
Þeir komu heldur ekki að tómum
kofunum sem neyttu matar í þeim
mötuneytum sem hún starfaði við.
Það er of langt mál að telja upp allt
það sem hún hefur unnið, en eigin-
manni og börnum helgaði hún líf
sitt og bjó þeim ætíð það besta
heimili sem hugsast gat. Það var oft
glatt á hjalla á Syðri-Reykjum,
enda gestagangur mikill. Voru for-
eldrar okkar þau, Óskar og Stella,
þar tíðir gestir, og hafði Binna
alltaf gaman af þeim söng sem
fylgdi gjarnan föður okkar, en í
fjölskyldu okkar er „Mansöngur-
inn“ (lag og texti Sigurðar Ágústs-
sonar) öllum mjög hugleikinn, og
hafði Binna sérstakt dálæti á hon-
um, enda var tónlistin Binnu einkar
kær, og harpan hennar uppáhalds
hljóðfæri. Því þykir okkur við hæfi
að enda þessar línur með Ijóði Da-
víðs Stefánssonar.
Snert hörpu raína himinboma dís
svo hlusti englar guðs í paradís.
Við götu mína fann ég fjalarstúf
og festi á hann streng og rauðan skúf.
Úr furutré sem fann ég út við sjó
ég fugla skar og líka úr smiðjumó.
í huganum til himins oft ég svíf
og hlýt að geta sungið í þá líf.
Ég heyri í fjarska villtan vængjaþyt
um varpann leikur draumsins perluglit.
Snert hörpu mína himinborna dís
og hlustið englar guðs í paradís.
Elsku Georg og fjölskylda þín öll,
svo og aðrir ástvinir sem syrgja
yndislega konu, Guð styrki ykkur
og blessi.
Kristín, Lilja Dóra, Margrét
og Hrafnhildur.
Allt eins og blómstrið eina
upp vex á sléttri grund,
fagurt með fijóvgun hreina
?rst um dags morgunstund.
snöggu augabragði
afskorið verður fljótt,
lit og blöð niður lagði,
líf mannlegt endar skjótt.
(Hallgr.Pét.)
Á snöggu augabragði hvarf kær ^
systir okkar, Brynja Olafía, á braut *
og hélt á undan okkur til bjartari
heimkynna. Skjótt og hiklaust gekk
hún að verkum sínum í Skálholts-
skóla og heilsaði okkur systrunum
með sínu hlýja brosi og faðmlagi
þegar við komum vor og haust til
kjTrðardaga allmörg undanfarin
ár. Við undirbúning og tilhlökkun
kyrrðardaganna nú var hún okkur
ekki síst ofarlega í huga. Hún leysti
ljúflega hvers manns vanda og
borðbænin hennar lifir áfram í
minningunni. Við þökkum sam-
fylgdina og biðjum Guð að blessa
og styrkja eiginmann og fjölskyldu.
Já, blessuð sé minning Brynju Ólaf-
íu Ragnarsdóttur.
F.h. systrasamfélagsins,
Dóra, Margrét og Sigi-ún.
Norður í landi laugardagsmorg-
un 4. september. Síminn hringir,
vingjarnleg og kunnugleg rödd seg-
ir: „Fríður mín, hún Brynja er dá-
in.“ Hvernig gat það skeð? Ég af-
neitaði þessu. Fljótlega lagði ég af
stað suður. Á Holtavörðuheiðinni
rann það upp fyrir mér að þessi
klettur sem þú varst, Brynja, og við
öll studdum okkur við, var fallinn.
Ég brast, og himnarnir líka. Nú var
þó sannarlega ástæða til að gráta.
Þegar sunnar dró, létti í lofti og
huga mér líka. Minningarnar tóku
að streyma fram. Hvað þú varst
mér hjálpleg og skilningsrík í mín-
um raunum, þú hafðir svo mikinn
næmleik fyrir líðan fólks.
Fómfýsi þín og þjónustulund var
einstök. Þú varst alls staðar til taks
ef eitthvað bjátaði á hjá öðrum, en
gleymdir oftast sjálfri þér. í rúm 30
ár höfum við brallað ýmislegt sam-
an bæði í vinnu og leik. Soðið fleiri »
tonn af lúðu ofan í útlenda ferða-
menn sem höfðu viðkomu í Ara-
tungu. Saumastofan þín, þar sem
þú kenndir mér að það væri jafn
nauðsynlegt að vanda sig og leggja
jafn mikla alúð og vandvirkni fram
hvort sem saumuð var svunta eða
ílugfreyjubúningur.
Þú varst listamanneskja við allt
handverk og matargerð. Þær voru
ekki alltaf stórar pjötlurnar sem
við bjuggum til föt úr á barnabörn-
in okkar, eða saumuðum og
skemmtum okkur við að selja í
Kolaportinu. Síðustu sjö árin höf-
um við unnið saman í Skálholts-
skóla, þar eins og alls staðar lagðir
þú þig alla í starfið. Skálholt var
þér eins og annað heimili. Þú
vannst þessum stað eins og þú ætt-
ir hann, enda var hann þér kær. Ég
veit að maður kemur í manns stað
en það verður vandfundin mann-
eskja sem getur fyllt þetta stóra
skarð sem þú skilur eftir.
Það eru ekki nema þrjár vikur
síðan þið hjónin buðuð mér að vera
með við að rifja upp gamlar og
góðar minningar á gömlu Borg í
Grímsnesi sem nú er orðin eins og
ný. Þar kynntist þú Georg þínum
1953 og við yljuðum okkur við
liðna tíð og við nutum þess að vera
saman ásamt meirihluta uppskeru
ykkar kynna. Þetta kvöld verður
mér ógleymanlegt, þið svo kát og
hamingjusöm. Hjartans þakkir frá
mér og börnunum mínum fyrir öll
yndislegu árin sem við höfum átt
saman.
Elsku Georg og börnin ykkar öll
og barnabörnin. Þið hafið misst svo
mikið, en eigið í huga ykkar mynd
af ástkærri konu, móður og ömmu,
sem vildi leggja allt í sölurnar til að
ykkur gæti liðið sem best. Guð
styrki ykkur í ykkar miklu sorg.
Georg minn:
Þitt hjarta af harmi stynur
því horfirm er ástkær vinur
afhjartavilégsýna
þér hluttekningu mína.
Þig styrki Guð í stríði
hans sterki armur blíði
þig leiði lífs um brautir
og lini sorg og þrautir.
Börnin mín og fjölskyldur senda
samúðarkveðjur. í
Fríður Pétui-sdóttir.
BRYNJA ÓLAFÍA
RAGNARSDÓTTIR