Dagblaðið Vísir - DV - 09.09.1995, Blaðsíða 22

Dagblaðið Vísir - DV - 09.09.1995, Blaðsíða 22
22* mkamál LAUGARDAGUR 9. SEPTEMBER 1995 Það var kalt októberkvöld í enska bænum Lincoln. Wilfred Hawkins var í þann veginn að setj- ast upp í bílinn sinn þegar hann heyrði stúlku gráta. Hann stað- næmdist og leit í kringum sig. Á tröppum húss skammt frá sá hann unga stúlku i hnipri. Hún var greinilega mjög óhamingjusóm. Hawkins, sem var faðir stúlkna á táningsaldri, gekk til hennar til að vita hvað væri að. Þegar hann hafði róað hana og sagt henni að hann hefði ekkert illt í hyggju og vildi aðeins hjálpa henni, sagðist stúlkan vera þrettán ára og heita May Bagley. Hún hefði tapað budd- unni sinni með peningum og stræt- isvagnamiðum og þyröi ekki að ganga hinn langa veg að St. Dun- stans-götu þar sem hún ætti heima. Þótt hann byggi í Lincoln hafði Hawkins aldrei heyrt um þessa götu. Hann bauðst hins vegar til þess að aka May heim og eftir smá- hik þáði hún greiðann. Sagan af hjásetunni Á leiðinni sagði May að móðir hennar ynni í verksmiðju og væri á næturvakt þessa vikuna. Heima væru tvær yngri systur, Felicia ell- efu ára og Carol tíu ára. Hjá þeim sæti kona, frú Wigton. Þótt May væri aðeins þrettán ára var hún þroskuð að sjá og Hawkins gat ekki annað en brosað þegar hún fór að segja honum frá frú Wigton. „Hún er feit og veit ekkert í sinn haus," sagði stúlkan. „Hún kemur systrum mínum í rúmið en sest síðan fyrir framan sjónvarpið þar sem hún sofnar. Ég kem og fer eins og mér sýnist. Ég læðist út og fer á diskótek eða í klúbbinn. Ég tek bara lásinn á eldhúshurðinni af áður en ég fer svo ég komist inn aftur. Þegar þau voru komin að heimili May sagði hún: „Komdu inn með mér. Mamma á dálítið viskí og mig langar til að bjóða þér í glas af því þú gerðir mér greiða." Hawkins gerði þau mistök að þiggja boðið. Hann grunaði ekki að hann hefði gengið í gildru. May opnaði dyrnar og augnabliki síðar sýndi hún honum konu sem svaf í stól fyrir framan sjónvarpið. Nýtt hlutverk „Komdu upp," sagði May. „Við getum ekki farið inn 1 stofu. Svo fast sefur gamla beljan ekki." Síðan gekk stúlkan upp stigann og inn í herbergi á efri hæðinni þar sem hún tók fram viskíflösku. Hawkins settist á rúmstokkinn hjá~May og drakk viskíið sitt en hann var ekki fyrr búinn úr glas- inu en dyrnar opnuðust og „beljan" gekk inn. Hún reyndist nú ekki vera hjáseta heldur móðir May og um leið og hún gekk yfir þröskuld- inn stökk May á fætur og sagði: „Við höfum ekki gert neitt ljótt, mamma. Það er alveg satt." Hawkins sagði nú söguna af því hvernig fundum hans og May hafði borið saman en þá sagði frú Bagley kuldalega: „Þú þiggur í glas hjá þrettán ára stúlku uppi í svefnher- berginu hennar. Skyldi nokkur trúa þessari sögu þinni? Við gæt- um reynt að segja lögreglunni hana." Svo sneri hún sér að dóttur sinni og sagði: „Þekkirðu þennan mann, May?" „Nei. Hann bauð mér far og ók mér heim." „Hvað gerði hann við þig? Segðu sannleikann." „Hann káfaði á brjóstunum á mér og lærinu. Annað ekki." „Svínið þitt," sagði frú Bagley við Hawkins. „Ég skal sjá til að þú farir í fangelsi." Tilboðið Hawkins varð gripinn skelfingu. Hann sá fyrir sér hvernig færi fyr- ir honum yrði lögreglan kölluð til. Honum yrði aldrei trúað. Hann yrði úthrópaður og enginn myndi bera virðingu fyrir honum sem kaupsýslumanni framar. Og hvað myndi konan hans segja? Honum var orðið ljóst að hann haföi geng- ið í gildru og næst yrði farið fram á greiðslu. „Ég hef ekki gert stúlkunni neitt," sagði hann, „en getum við ekki gert með okkur einhvers kon- ar samkomulag? Ég er að vísu að- eins með fáein pund á mér en ... " Frú Bagley virtist hika eitt augnablik en sagði svo: „Ég er Gildran Irene Bagley. Felicia. Herbert. Æ MT^ I M f "ijS : !r.««r l'mZii íwtim' *"#•?**' í* m' ¦ >,m* * «<*** Carol. ekkja með fjögur börn og get svo sem vel þegið peninga. En næst sleppurðu ekki svona létt. Þá hringi ég í lögregluna." Hawkins borgaði það sem hann var með og flýtti sér burt, þakklát- ur fyrir að hvorki móðirin né dóttirin vissu hvað hann hét. Frávænditil fjárkúgunar Irene Bagley, sem stóð á fertugu, Anthony Markey. hafði skipulagt fjárkúgunarstarf- semi sína vel. Undanfarið ár hafði hópur manna gengið í sömu gildru og Hawkins. Dæturnar þrjár höfðu séð til þess. Og frú Bagley var ekki ekkja heldur frásknin. Fyrrverandi maður hennar, Cecil Bagley, hafði mikið reynt til að fá forræði yfir börnunum eftir að hann skildi við hana, í kjölfar þess að hún hélt fram hjá honum með þremur mönnum. En honum hafði ekki tek- ist að fá börnin. Eftir skilnaöinn aflaði Irene Bagley sé nokkurs fjár með vændi. Sandra Markey. Hún kom heim með menn á kvöld- in eftir að börnin voru háttuð en kvöld eitt þegar hún hafði haldið veislu kom hún að einum gestanna uppi í rúmi hjá miðdótturinni, Feliciu. Venjuleg móðir hefði kastað gest- inum á dyr eða hringt í lögregluna, en Irene Bagley fór öðruvísi að. Hún tilkynnti gestinum að borgaði hann henni ekki jafnvirði tuttugu þúsund króna myndi hún kæra hann til lógreglunnar. Hann taldi sig sleppa vel en komst svo að því að Irene krafðist fimm þúsund króna á viku framvegis fyrir þögn sína. Ráð undir rifi hverju Daginn eftir að Wilfred Hawkins „slapp" af heúnili Irene Bagley hafði hún samband við bifreiðaeft- irlitið. Hún gaf upp númerið á bíln- um hans og sagði að ekið hefði ver- ið á kyrrstæðan bíl sinn. Hún vildi geta komist i samband við þann sem það hefði gert. Frú Bagley hafði komist yfir númerið á þann hátt að láta átta ára son sinn, Herbert, liggja í leyni skammt frá dyrunum þar sem Hawkins hafði komið að May grát- andi. Hann hafði svo skrifað hjá sér númerið svo hægt væri að hafa uppi á fórnarlambinu síðar. Þar með komst Hawkins á langan lista yfir þá sem greiddu Irene Bagley vikulega fyrir „þögn" hennar. Loks var svo komið að átján menn voru á þessum lista og borg- aði hver um sig jafnvirði fimm þús- und króna á viku. Það gerði alls um níutíu þúsund krónur. Lét ekki leika á sig Það var einmitt um þær mundir sem tekjur Irene Bagley voru ný- komnar í jafnvirði þrjú hundruð og sextíu þúsund skattfrjálsra króna á mánuði að dóttirin, May, „týndi buddunni sinni" aftur. í þetta sinn lét Anthony Markey, fimmtíu og eins árs, blekkjast. Hann þáði einnig boð um drykk og grunaði ekki neitt misjafnt. Þegar hann kom heim til May virtist enginn heima. Hún bauð honum inn í stofu en brá sér svo frá. Rétt á eftir birtist hún aftir og var þá aðeins í brjóstahaldara og undirbuxum. En áður en hann gat spurt hvað May gengi til gekk Irene Bagley í stof- una og spurði hvað hann vildi með dóttur sína sem væri aðeins fjórtán ára gömul. Markey borgaði smáupphæð og fékk að fara. Hann hélt rakleiðis heim til konu sinnar, Söndru, og sagði henni alla söguna. Hún hlust- aði með athygli en hafði síðan sam- band við félagsmálafulltrúa sem hún þekkti. Hann þekkti vel til hjá lögreglunni. Gildra gegn gildru Viku síðar hringdi Irene Bagley til Markeys. Féllst hann á að koma heim til hennar með jafnvirði tutt- ugu þúsund króna í peningum. En áður en hann hélt þangað með merkta seðla komu rannsóknarlög- reglumenn fyrir á honum litlu senditæki þannig að þeir gætu heyrt og tekið upp allt sem honum og frú Bagley færi á milli. Þegar skýrt var frá handtöku Irene Bagley tóku fórnarlömb hennar að gefa sig fram, hvert á fætur öðru. Skýrslur voru teknar af þeim öllum og síðan kom málið fyr- ir rétt í Nottingham. „Ég hef séð margt illa gert fólk, þar á meðal konur, um árin," sagði dómarinn þegar hann kvað upp dóminn yfir Irene Bagley, „en þú slærð öll met. Ég dæmi þig í þriggja ára óskilorðsbundið fang- elsi og að auki svipti ég þig forræði yfir börnunum fjórum. Eg vona aö enginn réttur komist nokkru sinni að þeirri niðurstöðu að þau eigi að búa hjá jafnslæmri móður og þú ert." Henni varð ekki bjargað Herbert fluttist til föður síns og eftir nokkurn tíma á meðferðar- heimili fyrir vandræðastúlkur voru dæturnar, May, Felicia og Carol, sömuleiðis sendar til hans. Hann fékk síðan fullt forræði yfir börnunum og gerði það sem hann gat til að tryggja að þau fengju ekki að hitta móður sínar þegar hún kæmi úr fangelsinu. Cecil Bagley gerðist enn þung- orðari í garð fyrrverandi konu sinnar en fyrr þegar sálfræðingar, sem fengu stúlkurnar til meðferð- ar, létu í ljós efa um að þær gætu nokkru sinni snúið til eðlilegs lífs. May sýndi líka fljótlega hvaða áhrif það hafði haft á hana að geta aflað fjár í skyndi. Hún tók að stunda símavændi þegar hún varð nógu gömul til að fara af heimili fóður síns. J> 4
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.