Frjáls verslun - 01.04.1989, Blaðsíða 73

BRUNAVARNIR
ELDURINN - EINN MESTI
VÁGESTUR HVERS HEIMILIS
Eignatjón í eldsvoðum er gjarna gífurlegt.
Það eru gömul og gild sann-
indi að eldurinn gerir ekki boð á
undan sér. Á hverju ári verður
mikið tjón hérlendis af völdum
eldsvoða og það jafnvel þótt ým-
islegt hafi verið gert í sambandi
við forvamir. Það er ljóst að á
því sviði er þó hægt að gera mun
betur, en rétt hönnun húsa og
góðar forvarnir eru líklegastar
til þess að draga úr eldsvoðum
og tjóni af þeirra völdum. Það er
nauðsynlegt að fólk haldi vöku
sinni og sé jafnan viðbúið, þar
sem Ijóst er að það getur oft ráð-
ið úrslitum hvaða eldvarnarbún-
aður er til staðar, jafnt á heimil-
um sem vinnustöðum, og einnig
þekking fólks á því hvernig
bregðast á við ef eldur kemur
upp. Mikilvægast er að kæfa eld-
inn í fæðingu, þar sem út-
breiðsla hans getur verið ótrú-
lega fljót og eldurinn getur tí-
faldast á fyrstu fjómm
mínútunum eftir að hann kemur
upp. Skjót viðbrögð og þekking
geta því oft komið í veg fyrir
stórtjón.
ORSAKIR ELDSVOÐA
Orsakir eldsvoða eru margar og
mismunandi. Segja má að nær alls
staðar leynist eldhættur og er því
mikilvægt að hafa augun ávallt opin.
Samkvæmt samantekt Brunamála-
stofnunar ríkisins eru helstu orsakir
bruna eftirfarandi:
1. Óvarkárni við reykingar, en reyk-
ingar í rúmi eru taldar helsta orsök
bruna sem veldur dauðaslysum.
2. Biluð raftæki og lélegar raflagnir.
3. Leikur barna að eldi.
4. Kertaljós og ýmiskonar skreyt-
TEXTI: LÚÐVÍK ÖRN STEINARSSON
ingar, þá sérstaklega jólaskreyt-
ingar.
5. Öskubakkar, en úr þeim dettur oft
glóð.
6. Röng notkun hitatækja, s.s.
neistaflug frá eldstæðum og yfir-
hitun arna.
7. Virðingar- og kæruleysi í meðferð
elds og eldfimra efna í heimahús-
um.
Einnig koma að sjálfsögðu til ýmis-
konar utanaðkomandi eldsupptök,
s.s. flugeldar, íkveikjur o.fl.
REGLUGERÐ UM EINBÝUSHÚS
í reglugerð um brunavamir og
brunamál kveður sérstaklega að ein-
býlishúsum í 9. kafla en þar segir:
9.1.1. Einbýlishús (þar með talin
parhús, raðhús og keðju-
hús) mega ekki vera hærri
en 2 hæðir og kjallari. Nýt-
anlegt ris telst vera hæð.
9.1.2. Hvert einbýlishús skal vera
sjálfstætt brunahólf. Sam-
anlagður gólfflötur (brúttó)
í brunahólfi skal ekki vera
stærri en 400 fermetrar.
9.1.3. Veggir á milli sambyggðra
einbýlishúsa (parhúsa, rað-
húsa og keðjuhúsa) skulu
vera A60 eða B90. Vegg-
irnir skula a.m.k. ná út að
ystu vegg- og þakklæðn-
ingum.
9.1.4. Berandi byggingarhlutar,
svo sem útveggir, milli-
veggir, súlur, bitar, hæða-
skil o.s.frv. skulu vera B30
a.m.k.
9.1.5. Léttir útveggir, (ekki ber-
andi), skulu vera a.m.k.
B30.
9.1.6. Varðandiveggiogloftnæst
ónotuðu þakrými sjá 7.1.3.
(Þar segir: Veggir og loft
73