Lesbók Morgunblaðsins - 23.12.2000, Blaðsíða 23

Lesbók Morgunblaðsins - 23.12.2000, Blaðsíða 23
PÉTUR SIGURGEIRSSON JÓLAKVEÐJAN 2000 ífjárhúsi Jósefgat fengiðþeim skjól og frumgetinn soninn þar María 61. Hér samhljómar fógnuður fjárhirða þá, er frelsari heimsins íjötunni lá. Þinn vinur er Jesús og veistu það barn í veröld er margurþó efunargjarn. Sem höfundur boðskapinn hugsaði sinn kom hirðirinn góði með kristindóminn. Hann maður og Guð er oss gefinn ísenn. Sú gjöfer ljós heimsins sem upplýsir menn. Vor Guð varð að koma sem maður til manns, svo móttekið gætum vér boðskapinn hans. Sjá enn er hann með oss hvern einasta dag. A eilífðarbraut erþað samferðalag. Því óhrædd þér verið hann oftsinnis bað og ákvað oss þegar sinn himneska stað. Stór hátíð erjólanna hjartanu næst. Svo hafa þær spárnar um Messías ræst. í dögun flýr náttmyrkur dýrðlega sól. Þér, Drottinn sé loffyrirgleðilegjól. Höfundurinn er biskup. Lagbooi sálmsins er: (fornöld á jörð. PÁIMI EYJÓLFSSON SÓIARHRINGUR ÁAKUREYRI - BROT - Við Eyjafjörð stendur bærinn með björtum svip, á bryggjunni kyrrð, þarliggjahin stóru skip. í nálægð er KEA, kirkjan og Listagil, þar sem kórarnir syngja og málverkin verða til. Á Sigurhæðum bjó séní, hann Matthías, sálmaskáldið meðglatt og heillandi fas. Ljómi frá verkum hans leitar á huga manns, hið lifandi orð um dásemdir skaparans. Og hérna bjó Davíð með dynþunga, djúpa rödd, meðdýrðlegum ijóðum erþjóðin áfram glödd. Þau komu frá hjartanu kliðmjúk afvitigjörð, hann kvað um sitt land en fegurst um Eyjafjörð. í brekkunum eru blaðrík hin gómlu tré og blámóðu yfir Vaðlaheiði ég sé. Handan við fjörðinn, falleg býh' og tún ogforna veginn, sem liggur að heiðarbrún. Og klukknaómurinn berst yfir bæ og fjörð um blánótt íkyrrðþá sefur himinn ogjórð. En árla rís sól, sem glampar á gluggann minn, og geislarnir leika um norðlenska kaupstaðinn. Höfundurinn býr á Hvolsvelli. HAUKUR SIGTRYGGSSON AF EINLÖNDUM Man ek eyrland undirfjalli, grös þar greru, gynu sólu. Attak einland ofarkletti, átta ættbú, erfðirfeðra. Átta ek bræður burtu seidda ok sæla systur selda manni, vissa ek eigi vegu neina, né veður válig vindum knúin. Átt hafða ek áa, arfi borna, er gengnir gistu goðaheima. Migþeirra minni markaðhafði, enmigeimetið menn þó höfðu. Sinnta ek búi semekmátti, hafðihjúa heill íverkum, yxnum óspart auðs til beitti, allt vann einn sem auðna vildi. Telgda ek tinda ítúnivöxnu, en ljá strauk steini stíft til eggjar. Vóru vandkvæði víðs fyrr oltin, enheimurhló himni björtum. Var ek ungur, öllum heillum vel ofvanur ok viðþau bundinn. Vissaekgörla vonirframa meðaldrieiga uppmighefja. Viðkomvölva, vel ofspáði, eftir ótíð áran betri. I skyn bar skugga skelfilegan ok brautir utan bornarárum. Seið hún kunni, sagðifyrir brest i búi, banaþjóða. Áttak úrkost uppaðstanda eflífioklimum leika vildi. Firna vegu fara ek mætti íssokfrera ok foldir heitar, þá einland urið öllu væri, yrju brennt um ár ok daga. Spá ek taldi eispekirunna ok spurn á vera um vegu rakta. I brottu völvu barafvéUi, bráðar en gjafar gæfust henni. AUtlékýtum eftirþetta orð ok verk sem aldrei fyrrum, unz á dagstund dynur barði jörðoghristi hatramlega. Velþávábrest víða heyrði, vissum vart tU verri háska erfoldokfjöll fjötra slitu, en yrju blesu upp tU sólar. Varðafmyrkur marga vegu en grös gleypti gífur aska, varðatillu öllu lífi, menn ok máttu mein forðast. Þeirsemlífi oklimumburgu íbrottu bárust bæklum studdir. Áttu för ok at eins kostar þeirra erþenglar þyrma vUdu. Reynslu oft á ferU, hitta ekþjóðir, þengla dökkva, þengla ljósa ok þjóðar sætur. Vaxinn var ek, víð ofhertur áttum ókenndum ýmsra farvega, þarsemþjóðir þorpum bjuggu, en orð voru undin öðrum tungum. Hafða ek hlotið heUl um stigu háUa vega ok valtra kynna, hafða ek borið heUagæfu afháskaslóðum slembiferða. VarateinsMs ofat vænta þeim erþar þræddu vegu, varðhvervígi viðatbúast eðaþokast þræll um brautu. Hafða ek atlot eigihlotið ermigfestu fjarri grundu. Efstviðhuga einland blasti, ofarleiðum, Ijósum náttum. Sagðihugur, sagði ætlan, einland rísa yrju betur, framvegfæra fólki ok brúa leið aflöndum langa vegu. Hittaekguma gengna fyrrum áttfráyrju, en nú snöru einnvegallir ok ætlan vissu fararheimat feðra heUli. Áttum farir ferlum hertar. Fram ok út til ættlands kurum leiðir strangar, leiðir bjartar. Leidda ek flokka fram um brautu. Leidda ek flokka ferlum vetra, ferlum sumra, fram til heUla. Erlum daga ákaft sneri öllum mjök afc marki ok sinni. Varðánóttum næsta Ijósum draumilifað, drauma notið, en um daga einland vissi ávallt nær en nóttu fyrri. Árdags leit ek, undan sólu, bláma risin björgin hvössu, leitekfjöll og furður grasa, fann til undar, einland fundið. Höfundurinn er fyrrverandi opinber starfsmaður. JOLA- GJÖFIN ÖRSAGA EFTIR SIGURÐ H. ÞORSTEINSSON ÞAÐ VAR í miðri annarri viku jólafötu. Klukkan var orðin hálfsjö að kvöldi og ekki margt fólk á torginu fyrir utan Bónusbúð- ina, Wal Mart, við torgið uppi í Stanford. Við hlið hennar er svo Ódýra skóbúðin. Nær allt fólkið sem var á ferli þarna var fá- tæklegt útlits og hörundsdökkt. Skyndilega birtist kona á nokkurri ferð og stóð reisn af henni, svo mjög að maður tók ekki eftir "klæðaburði. A eftir henni slettist heldur illa búinn maður, einskonar Sámur frændi, fklæddur lörfum og ónýtum skóm. Hann fór sér hokkuð hægar en kon- an, en fylgdi í kjölfarið. Konan stefndi beint í Bónus og maðurinn fylgdi á eftir, sífellt horfandi flóttalega útundan sér til beggja hliða. Þarna voru þau hjúin inni í þó nokkurn tíma, en komu svo aftur út á gangstéttina. Nú stikaði konan beint að dyrum Ódýru skóbúðarinnar. Hélt hún þeim opnum uns karl hennar var kominn inn fyrir. Það leið um hálf klukkutund uns hurðin fauk upp og konan birtist á ný. Stikaði hún nú stórum skrefum, sem leið Iá, þvert yfir torgið. Á eftir fylgdi Sámur frændi, með kassa undir hendinni. Hann gekk með sín- um kviku augnagotum til beggja hliða beint að næstu ruslatunnu. Tók hann þar eitthvað úr kassanum, bögglaði hann vandlega sam- an og kastaði honum í tunnuna. Nú gat á að líta. Eftir að hafa skyggnst vandlega um með síkvikandi höfuðið, stóð hann teinréttur upp úr skóræflunum sínum, greip þá og kastaði þeim einnig í tunnuna. Síðaivklæddist hann splunkunýjum brúnum göng§Bk§m. Gaf hann sér góðan tíma að reimaj)á og stíga svo þétt í þá. Nú var allt annað yfirbragð á Sámi frænda. Hann var hnarreistur og höfuð hans tinaði ekki meir. Hann leit í kringum sig til allra átta og kom lauks auga á tignu konuna handan torgsins. Umsvifalaust gekk nú maðurinn frjáls- lega, eins og hann svifi á hvítu skýi, yfir torgið til konunnar, tók þéttingsfast um axl- ir hennar, en hún greip um mitti hans. Saman gengu þau svo burtu í þessu þétta faðmlagi. Höfundurinn er fyrrverandi skóbstjóri. LESBÓK MORGUNBLAÐSINS - MENNING/USTIR 23. DESEMBER 2000 23

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.