Lesbók Morgunblaðsins - 23.12.2000, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 23.12.2000, Blaðsíða 3
LESBÖK MORGUNBLAÐSEVS ~ MENMNG LISTIR 50,. TÖLUBLAÐ - 75. ÁRGANGUR EFNI Frægasta tvíeyki kvikmyndasögunnar Elfar Logi Hannesson skrifar um Steina og Olla. Lífið á heimili Jesú Kafli úr nýrri bók um Jesús Krist sögunnar og trúarinnar. Myndlýsingar í handritum Um þessa fornu listgrein skrifar Margrét Þorvaldsdóttir. Þjónn þeirra svarlausu Váleg tíðindi frá Goðdal Er Snæfríður Islandssól sköpuð með ímynd Maríu guðsmóður í huga? Grein eftir séra Gunnar Krisljánsson á Reynivöllum. Bréfúrbláumkistl Úr bréfum Sigurðar skólameistara til for- eldra sinna og bréfum þeirra til hans. Ing- veldur Róbertsdóttir tók saman. Þjóovísur á Þingvöllum Eftir Ingimar Erlend Sigurðsson. Óðl illa hú usa Fjárspour gamai Grein og ljösmyndir eftir Gisla Sigurðsson um gömlu lnísin á Isafirði. Jólin í Sjálfstæðu fólki Samantekt eftir Jdn Özur Snorrason. Síðari hluti viðtals Hafdísar Erlu Bogadóttur við Bergþór Jóhannsson náttúrufræðing. Mig vantar stelpu Smásaga eftir Thor Vilhjálmsson. Annað Þýskaland Endurminning frá jólum á námsárum í Þýskalandi eftir Njörð P. Njarðvík. BréffráÞórbergi til rithandarfræðikonu. Þýtt úr esperanto. Guðshús vígt í eldi Oddný Björgvinsdóttir skrifar um end- urgerða Vallakirkju. Verðlaunamyndagáta og verðlaunakrossgáta. Málarinn Repin Urgur, Blanda og Hnúta Halldór Vilhjálmsson skrifar um magn- Sigurður Antonsson segir frá gönguför um aðaii rússneskan málara. Austuröræfin. FORSÍÐUMYNDIN Vetur í Hcrfnarfirði, 1954. Hluti olíumálverks eftir Svein Bjömsson. Verkið er varðveitt í Sveinssaf ni og prýðir dagatal sem saf nið hef ur gef ið út. MATTHIASJOCHUMSSON Á JÓLUM Stafa frá stjörnu storðar börnum enn þá blessaðir barnafingur; sjáiðljós loga umlágajötu- Jesújólaljós jarðarstráum! Bjartara, bjartara yfir barni ljúfu hvelfast Guðs hallir á helgri nóttu; ogherskarar himinbúa flytja Guðs fbður friðájbrðu. Hlustarhúm, hlustaþjóðir, hlustar alheimur, hlusta uppsalir; hlustar hvert hjarta, því að heimi brennur ein óþrotleg ódauðlegþrá. Matthías Jochumsson, 1835-1920, vor fró Skógum í ÞorskafirSi og eitt af höf- uSskóldum þjoSarinnar fyrir um einni öld. Hann var lengst af prestur á Akureyri og þar var hann gerSur aS hei&ursborgara. RABB Um daginn fór ég á Krókinn, þurfti á fund þar eina ferðina enn. Skammdegismyrkrið lá þungtyfir regnvotum göt- um og bílastæðum. Ljósa- staurar í bænum og heima við bæi lýstu upp myrkrið og ljóstírur bfla lágu eins og perlufesti fram eftir firði. „Nú eru að koma jól," hugsaði ég og þó voru enn nokkrar vikur í jólaföstu. Ekkert jólaskraut, englar, litaðar perur eða annað var sýnilegt. Hvað var það sem minnti mig á jól? Milt veður, dumbungur, sem sveipast um mann eins og hlýtt teppi, friður og ró. Þessi letilega veðurgerð beinir því til okk- ar að vel megi slaka aðeins á og hugsa um það sem við höfum unnið hörðum höndum við að afla og safna. Það er kominn tími til að lesa bækurnar sem sitja prúðar uppi í hill- um, til að færa loks gjöfina, sem keypt var í flýti í vor eða halla sér í hægindastól og horfa út um gluggann, spyrja: „Hvernig vil ég nota tímann sem framundan er, vil ég nota hann í alla þessa fundi eða annað?" Mér finnst jólafasta vera stund svona hugrenn- inga, þegar við bíðum komu Jesú. Við tölum um það að komast í jólaskap og það þýðir að vera upp á sitt besta og sýna bestu hliðarnar. Mildi og gæska taka sér bólstað í okkur. Við leggjum okkur í líma við að finna réttu gjöfina handa hvert öðru, fjarskyldum vinum sendum við hlýlegar kveðjur. Og þetta er einmitt rétta jólaskapið. Þetta er skap mannveru sem man eftir KIRKJAN VERÐUR AÐBENDAÁMEINIÐ því að hún sjálf er í miklum metum, hjá Guði, sem hefur tekið á sig ferð til þess að minna á. Og einnig þess vegna þolum við verr það sem afiaga fer og rangt er á meðal okkar. I sumar fór ég til Strassborgar. Brá mér heim tíl borgarinnar sem fóstraði mig um skeið á unglingsárum. Þar sóttí ég ráð- stefnu. Flutt voru mörg merkileg og löng erindi. Prestur nokkur ur Suður-Frakklandi sagði í stuttu máli frá stöðu kirkjunnar sinnar, sem er kirkja mótmælenda í kaþólsku landi, trú- félag í trúlausu samfélagi. Hann sagði frá nýju frumvarpi sem lægi fyrjr þinginu þar í landi. I því felst m.a. að trúfélög mega fram- vegis ekki vera sýnileg, þau mega ekki aug- lýsa samkomur og messur, ekki hafa tákn, s.s. kross sýnilegan á kirkjum sínum, ekki kalla þær kirkjur, heldur samkomuhús. Raddir þar í þjóðfélaginu telja að trúboð nálgist heilaþvott. Þar í landi eru kirkja og ríki aðskilin. Kirkjan sinnir ákveðnu sviði í samfélag- inu, hinu andlega. Jafnframt sagði presturinn að kirkjur væru æ meir að færast út fyrir áhrifasvið og áhugasvið hins almenna borgara, enginn reiknaði með rödd kirkjunnar í mál- efnaumræðu, né heldur tæki neinn þar mið af þeim boðskap sem prestar trúfélaga færðu fram. Aðeins hinir innvígðu gera trúna að afli í daglegu lífi. Orð hans urðu mér að umhugsunarefni. Hér á landi viijum við endilega sjá merki kristninnar, krossinn, kirkjurnar, koma tíl kirkju á hátíðastundum. En hvað um kristna trú þegar hún er þýdd á daglegt tungumál? Við eigum þjóðkirkju, sem býður þjónustu sína fram öllum landsmönnum, hvar sem á landi er, er reiðubúin þegar á er kallað, það er kirkja sem nátengd er þjóð og stjórnvöld- um. Prestar eru opinberir embættísmenn og sinna skyldum fyrir hið opinbera, oft á tíðum eru þau ábyrgðarstörf samofin kristniboðsstarfi prestsins, s.s. við útfarir og hjónavígslur, skírnir, þar sem prestar upp- lýsa hið opinbera um breytta stöðu fólks. Prédikunin er aðalstarf prestsins. Hún fjallar alltaf um það hvernig Guð ætlar lífi okkar að vera, um það hvernig orð hans og ætlan færir samfélag fólks nær réttlætí, friðiogvellíðan. Heyrst hefur að mönnum þyki prestar fara offari ef þeir færa í tal kjör öryrkja, kjaramun, græðgi, tómhyggju, sinnuleysi stjórnvalda um þau, sem minna mega sín. Heyrst hefur að starfssvið presta verði lagað til svo þeir komi æ minna að stjórn- sýslunni. Er þetta ekki ósk um að kirkjan haldi sig innan ákveðinna marka, prestar hennar og prédikarar hugi að sínum málum, boðun trúarinnar, messum, hjálp við hina smáu, séu ekki að úttala sig um mál, sem aðrir, t.d. þar tíl gerðar stofnanir og ráða- menn, telja vera á sínu sviði? Hlutverk kirkju er fyrst og fremst að boða trú, kenna hver gefur lífinu gildi, og að gera orð hans að leiðarljósi í hverju og einu atriði lífsins. Þess vegna getur kirkjan ekki tekið því að henni sé úthlutað ákveðnu verkefni. Það er ekkert tíl sem heitir að boða bara trú. Trú snýst einmitt um það að snerta við lifandi fólki. Mánaðarlaun aldraðra eru nokkrir tugir þúsunda, þær fjölskyldur eru fleiri en ein og fleiri en tvær, sem búa við stöðugar áhyggjur af því að afi eða amma fá ekki rúm á ellíheimili, enga aðstoð er að fá, opinberum embættum er ráðstafað eftír ókemiilegum leiðum, börn líða fyrir einelti og verða aldrei fullvaxnar verur innra með sér, fullorðnir líða fyrir einelti á vinnustöðum og eru nið- urlægðir, og vonleysi er svo yftrþyrmandi að fólk tapar áttum og bindur enda á líf sitt. Þetta er ísland nútímans. Við getum ekki annað en talað um ástandið. Kirkjan getur ekki annað en bent á mein- ið af því að það er greinilega allt annað er Guð hefur ætlað. Við öll, sem búum í þessu landi, höfum ekki efni á því að bæla rödd Guðs niður en aftur á móti höfum við svo mikið að vinna. Á morgun eru jól. Hann er kominn, Sem færir allt á þann veg sem vera á, fyrir þig, með þér. DALLA ÞÓRÐARDÓTTIR sóknarprestur á Miklabæ h LESBÓK MORGUNBIAÐSINS - MENNING/LISTIR 23. DESEMBER 2000 3

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.