Morgunblaðið - 21.02.2002, Qupperneq 37

Morgunblaðið - 21.02.2002, Qupperneq 37
MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 21. FEBRÚAR 2002 37 ✝ Hjördís Árna-dóttir fæddist í Reykjavík 14. nóv- ember 1919. Hún lést á Landspítalanum við Hringbraut 10. febrúar síðastliðinn. Foreldrar hennar voru María Elísabet Bergsdóttir, f. 26. okt. 1884, d. 27. júlí 1970, og Árni Guð- mundsson, f. 14. júlí 1885, d. 22. jan. 1972. Systur Hjör- dísar eru Málfríður, f. 26. apríl 1922, og María Elísabet, f. 26. janúar 1924. Fyrri maður Maríu Elísabetar Bergsdóttur var Guðmundur Jó- hannesson, f. 15. mars 1880, d. 23. júní 1929. Börn þeirra eru: Jóna Marta, f. 27. júlí 1905, d. 28. ágúst 1979, Bergþór, f. 24. júlí 1906, d. 21. febrúar 1966, Guðmundur, f. 26. júní 1909, d. 1. október 1916, Kristín, f. 31. júlí 1911, d. 24. júní 1982, Jón Baldvin, f. 3. júní 1914, d. 28 mars 1959, Guðmundur F., f. 20. október 1916, og Svava, f. 6. janúar 1918, d. 19. september 1969. Hjördís giftist 31. maí 1941 Karli Kristni Valdi- marssyni bifreiða- stjóra í Reykjavík, f. 1. okt 1918. Foreldr- ar hans voru Elísa- bet Jónsdóttir, f. 1898, d. 17. feb. 1977, og Valdimar Þorvaldsson, f. 1898, d. 8. júní 1981. Börn Hjördísar og Karls eru: 1) María, f. 16. maí 1942, maki Þórhallur Guð- mundsson. Börn þeirra: Hjördís, gift og á tvö börn, Anna Soffía, gift og á þrjú börn, Karl Kristinn, í sambúð og á fóstur- dóttur, og Elísabet María. 2) Valdimar, f. 21. des. 1943, maki Björg Björgvinsdóttir. Börn þeirra: Kristinn Benedikt, kvænt- ur og á eitt barn og Ásta Björg, á eitt barn. 3) Kolbrún, f. 8 jan. 1954, maki Ásgeir Ólafsson. Börn þeirra: Hjördís Áróra, í sambúð og á eitt barn og Ásgeir Freyr, í sambúð. Útför Hjördísar fer fram frá Dómkirkjunni í dag og hefst at- höfnin klukkan 13.30. Í dag ætlum við að kveðja elsku- lega eiginkonu, móður, tengdamóð- ur, ömmu og langömmu. Ver hjá mér Jesú, nóttin nálgast tekur, þitt náðarljós er vona minna sól og allan lífsins kvíða og kulda hrekur. – Þinn kærleiks ylur veitir öruggt skjól Þú gengur ennþá um að græða sárin um eilífð vakir heilög náðin þín, og þú vilt líka þerra rauna tárin, frá þér er sérhvert ljós er nær til mín. Þótt búir þú í háum himnasölum þitt hjarta man hvert lítið jarðar strá, og jafnvel hér í dauðans skuggadölum má dýrðar birtu þína víða sjá. Ó, drag mig nær þér, sárt þá svíður undin og sé ég ekki nokkurt bjargar ráð. Ó, drag mig nær þér góð þá gleðistundin mér gefin er af þinni miklu náð. (Guðrún Guðmundsdóttir frá Melgerði.) Guð blessi minningu hennar og veiti okkur öllum styrk í sorginni. Fjölskyldan. Elsku Hjördís frænka, það kom að því að þú fengir að fara og fá hvíldina eftir erfiða baráttu, en aldrei kvartaðir þú. Það hefur verið tekið vel á móti þér af ömmu, afa og þeim sem farn- ir eru á undan okkur. Það hafa verið miklir fagnaðarfundir. Ég er svo þakklát að hafa verið með þér svona lengi og ég verð alltaf hún Tóta þín eins og þú kallaðir mig alltaf. Þú og Kalli hafið alltaf verið mér svo góð og skilið mig í gegnum árin, og fyrir það vil ég þakka. Stundirnar á Landsspítalanum með þér eru mér svo dýrmætar. Elsku Kalli, Mæja, Valli, Kolla og aðrir ástvinir, guð veri með ykkur og styrki. Þórunn Elísabet. HJÖRDÍS ÁRNADÓTTIR Þegar ég var barn og unglingur í sveitinni minni var það fastur punktur í tilverunni að fá að fara einu sinni á ári út í Öngulsstaði til að heimsækja vinkonu mína, Helgu Þorbjarnardóttur, sem átti heima þar ásamt foreldrum sínum og yngri systur. Gisti ég oftast eina nótt hjá þessu góða fólki og hafði frá mörgu að segja þegar heim kom. Fjölskylda Helgu hafði áður búið á Borgarhóli, næsta bæ við æskuheimili mitt, Munkaþverá, og þó að aldursmunur okkar Helgu væri talsverður leit ég á hana sem vinkonu mína frá fyrstu tíð og lað- aðist að þessari hlédrægu stúlku sem undir hógværu og dálítið sorgmæddu fasi bjó yfir hlýju og glettni. Foreldrar Helgu höfðu ekki stórt bú og bjuggu við nokkuð frumstæð skilyrði, en heimili þeirra var hlýlegt, prýtt myndum og ýmiskonar handavinnu eftir Helgu og móður hennar. Árið 1956 fluttist fjölskyldan til Akureyrar og keypti sér þar íbúð ásamt Þórarni, bróður Helgu, en hann var þá fyrir nokkru farinn að heiman og starfaði á Akureyri. Fyrstu árin á Akureyri vann Helga á saumastofu, en hætti því starfi þegar heilsa foreldra hennar fór að bila. Þá tók hún við heim- ilisstörfunum, en auk þess prjónaði hún fyrir fólk, hafði eignast prjónavél þegar hún var um tví- tugt, og margar stundir ævinnar átti hún eftir að sitja við prjónavél- HELGA SIGRÍÐUR ÞORBJARNARDÓTTIR ✝ Helga SigríðurÞorbjarnardóttir fæddist á Borgarhóli í Öngulsstaðahreppi í Eyjafirði 21. ágúst 1924. Hún lést á Fjórðungssjúkrahús- inu á Akureyri 11. febrúar síðastliðinn. Foreldrar hennar voru Þorbjörn Jóns- son, f. 2.5. 1891, d. 26.4. 1980, og Unnur Jónsdóttir, f. 9.8. 1893, d. 14.8. 1972. Systkini Helgu eru Þórarinn, f. 1. febr- úar 1923, og Jóna Borghildur, f. 1. apríl 1934, d. 24. júní 1983. Útför Helgu fer fram frá Ak- ureyrarkirkju í dag og hefst at- höfnin klukkan 13.30. ina sína, og oft hefur vinnudagurinn verið langur því Helga átti erfitt með að neita fólki um viðvik. Hún var bráðlagin í hönd- um og varð fljótlega mjög vinsæl prjóna- kona, þekkt fyrir vandvirkni og smekk- vísi. Öll störf á lífs- leiðinni leysti hún vel af hendi, en það starf sem var henni án efa erfiðast, en sem jafn- framt veitti henni mesta lífsfyllingu, var umönnun Borghildar systur henn- ar sem var þroskaheft frá fæðingu. Borghildur var eins og stóra barn- ið hennar Helgu og aðdáunarvert hvað Helga sýndi henni mikla þol- inmæði og natni, hún prjónaði og saumaði fötin á hana og sá til þess að Borghildur ætti sínar gleði- stundir. Borghildur lést árið 1983, 49 ára gömul, og alla sína ævi var hún heima undir verndarvæng fjöl- skyldunnar og þá einkum Helgu. Helga Þorbjarnar gerði ekki víð- reist um dagana og fór ekki oft á mannamót, en hún eignaðist marga góða vini. Fyrrum nágrann- ar, bæði úr sveitinni og frá Ak- ureyri, heimsóttu hana oft, og einnig aðrir sem hún hafði kynnst í gegnum prjónaskapinn. Hún hafði gaman af að spjalla við fólk og fylgdist vel með vinum og ætt- ingjum. Trygglynd var hún, eins og hún átti kyn til, og gleymdi ekki vinum sínum. Þess naut ég þegar ég dvaldi í útlöndum í nokk- ur ár, þá fékk ég löng og skemmti- leg bréf frá Helgu þar sem hún skrifaði mér fréttir úr sveitinni á sinn kankvísa hátt sem henni var einni lagið. Síðustu þrjá áratugina var það fastur liður hjá mér að heimsækja Helgu þegar ég lagði leið mína til Akureyrar. Þau systk- inin, Helga og Þórarinn, héldu heimili saman í björtu og skemmti- legu íbúðinni í Þórunnarstræti 132, en þá íbúð hafði fjölskyldan eign- ast árið 1967. Systkinin voru alla tíð mjög samhent og studdu hvort annað. Og nú er Helga látin eftir skamma sjúkdómslegu. Ég kveð hana með þakklæti fyrir liðna tíð og sendi Þórarni innilegar samúðarkveðjur. Kristín Jónsdóttir. Því miður var ég er- lendis þegar Páll Þór Jónsson lést svo ég gat ekki verið við útför hans, en ég mátti til með að skrifa nokkrar línur til minn- ingar um hann sem vin og starfs- bróður. Okkar leiðir lágu fyrst sam- an árið 1961 en þá var ég í síðasta bekk Iðnskólans í Keflavík, en Páll þurfti aðeins að taka einn bekk í Iðn- skólanum þar sem hann hafði lokið námi sem búfræðingur frá Bænda- skólanum á Hvanneyri árið 1953. Hann gekk inn í kennslustofuna kvikur í hreyfingum og valdi sér sæti mér við hlið og tókum við þegar tal saman. Upp frá því urðum við góðir kunningjar og höfum verið æ síðan. Páll var greindur maður og fljótur að læra og vel minnugur. Þegar hér var komið sögu var hann 31 árs, en á Bændaskólanum hafði hann tekið alls konar aukanámskeið, svo sem meðferð vinnuvéla og svo óskyld efni sem dómarapróf í knatt- spyrnu, enda mjög áhugasamur um knattspyrnu og aðrar íþróttir. Um þetta leyti stóð Páll í skilnaði við fyrri konu sína, Guðmundu Sig- ríði Óskarsdóttur. Hann kynntist svo seinni konu sinni, Sólveigu Huldu Jónsdóttur frá Ísafirði, og giftust þau 30. des. 1961. Páll og Sól- veig voru mjög samrýnd hjón og reyndist hún honum góður lífsföru- nautur alla tíð. Það má segja að lífshlaup Páls hafi einkennst af vinnu og meiri vinnu, enda naut hann þess í ríkum mæli. Vinnan var honum allt í senn, ánægja, afþreying og ávinningur. Vinnan tók líka sinn toll af þreki hans og í lokin var hann orðinn mjög slitinn maður, langt fyrir aldur fram. Það var eftirtektarvert með Pál hvað hann hafði mikinn áhuga á öllu frétt- næmu, því fréttatímum útvarpsins eða sjónvarpsins mátti hann ekki PÁLL ÞÓR JÓNSSON ✝ Páll Þór Jónssonfæddist í Svína- dal í Kelduhverfi 1. desember 1930. Hann lést á heimili sínu, Smáratúni 48 í Keflavík, 23. desem- ber síðastliðinn, og fór útför hans fram frá Keflavíkurkirkju 4. janúar. fyrir nokkurn mun missa af. Hann hlustaði einnig mikið á útvarps- sögur og alls konar er- indi, enda var útvarpið ávallt innan seilingar. Páll var stórtækur byggingarmeistari á vissu tímabili og eftir- sóttur í starfi og hafði allt að tíu manns í vinnu. Rak byggingar- fyrirtækið Þórshamar með Hafsteini Einars- syni, bróður mínum, í nokkur ár. Byggðu þeir raðhús við Fífumóa í Njarðvíkum og tóku að sér ýmis verk bæði í Keflavík og á Reykjavík- ursvæðinu. Hann tók einnig að sér ýmis verk á eigin spýtur eða var undirverktaki. Páll var eins og áður sagði sívinnandi og lét sér í þeim efnum ekki nægja að vinna eins og fólk flest, frá hálfátta á morgnana til kl. sjö á kvöldin, heldur fór hann oft í aðgerð eftir að hafa snætt kvöldverð, þegar vel fiskaðist og fólk vantaði. Þá vann Páll langt fram eftir nóttu og mætti til vinnu á réttum tíma morguninn eftir. Hann hugsaði vel um fjölskyldu sína enda var hún honum allt. Hann átti ávallt góð hús sem hann byggði sjálfur, góða bíla, já, það var völlur á karli þegar hann var kominn á nýjan Roverinn hér um árið. Börn hans komust öll til mennta sem hann studdi þau til heils hugar. Það má segja að líf Páls hafi ekki bara einkennst af vinnu, því hann hafði mikinn áhuga á menningarmál- um, las góðar bækur og hafði yndi af ljóðum. Hann orti líka sjálfur ljóð og vísur og var oft fenginn til þess á árshátíðum Karlakórs Keflavíkur að flytja frumsaminn brag um félaga og málefni líðandi stundar, sem var vel tekið. Eins kom Páll fram á árshátíð- um Framsóknarfélags Keflavíkur, en í báðum þessum félögum var hann virkur meðlimur.Við byggingu félagsheimilis Karlakórs Keflavíkur vann hann mörg handtökin í sjálf- boðavinnu sem munaði mikið um. Páll hafði gaman af því að fara í silungsveiði og dans átti einnig hug hans og voru þau hjónin í dansklúbb og sóttu ávallt árshátíðir og þorra- blót. Bestu ánægjustundir Páls voru að fara með fjölskylduna í ökuferðir þegar frí gafst frá vinnu um helgar. Einnig ferðuðust þau hjónin erlendis með karlakórnum og öðrum félags- skap sem hann starfaði í. Páll og Sólveig áttu sumarbústað norður í Kelduhverfi og þangað vildi hann fara á hverju sumri. Hann hafði boðið okkur hjónunum þangað og ætluðum við svo sannarlega að þiggja boðið, en árið 1999 fékk hann blóðtappa við heilann í kjölfar mjaðmaaðgerðar svo sú fyrirætlun fór fyrir bí. Þegar ég hitti svo Pál á sjúkrahúsi Keflavíkur í lok nóvem- ber sl. sagði hann. „Við förum víst ekki norður, Trausti.“ „Nei,“ sagði ég, „ekki í þessu lífi.“ Það urðu einnig sorgastundir í lífi fjölskyldu Páls og má þar nefna þeg- ar Þórður sonur hans brenndist af heitu hveravatni á Reykjanesi, þar sem fjölskyldan var með kartöflu- garð. Þórður var þá aðeins fimm ára gamall. Lengi var tvísýnt um líf drengsins og margar voru andvöku- nætur þeirra hjóna við sjúkrabeð hans, en sjúkrahúsvist hans varði í heilt ár, en með góðri umönnun náði hann sér að fullu. Hann er nú kvænt- ur heimilisfaðir og vinnur sem flug- virki í Atlanta í Bandaríkjunum. Ég held að Páll hafi átt góðu og viðburðaríku lífi að fagna og vildi vera sjálfbjarga, en hugsaði ávallt meira um aðra en sig sjálfan, en slit erfiðisins voru komin í ljós fyrir nokkru síðan. Hann beitti ýmsum aðferðum til að bæta sér minni hreyfanleik sinn, hvort sem það var beiting hamars eða stíga út úr bíln- um, svo eitthvað sé nefnt, og mjaðmaliðirnir gerðu honum einnig erfitt fyrir. Hann var ekkert að fást um slíka hluti, ef hann gat unnið og hlustað á útvarpið þá var það allt í lagi. Eitt var það verklag sem Páll var algjör sérfræðingur í og það var í gluggasmíði og ísetning glers eða allt það sem viðkom gluggum. Hann vann oft hjá mér í fyrirtæki mínu Steinsmíði hf. í gegnum árin og nú síðustu árin vann hann af og til við smíði sumarhúsa í Grímsnesi og fleira. Það var gott að umgangast Pál og vinna með honum í þessum „útilegum“ fyrir austan, en þá þurfti ég að elda. Það var annars sama hvað ég bar á borð, Páli þótti allt gott og þá einkum er ég eldaði kjöt- súpu. Hann mátti aldrei heyra það nefnt að henda því sem af gekk. Ég kveð þig, kæri vinur, og við fjölskylda mín vottum Sólveigu og fjölskyldu þinni okkar dýpstu sam- úð. Trausti Einarsson.             !   +&-  + <<) => )! ! ,   -!      2   ! " #   //   %  /  - 1   '- 1     0' 1   *  . * 1   ?4 *  %2  ! 2!3          !       3@&   +., (  4 1 1      '       #/   , +   0   23)   3)   8    , ,'  , , ,' !

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.